Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει...

Τι θα κρατήσω, τι θα αφήσω - Απολογισμός 2011

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Από το Έντεκα επιλέγω να αφήσω πίσω:

1. Τον άνθρωπο που με πίκρανε όταν έκρινε -εν μια νυκτί- ότι ήταν ώρα να πηγαίνει και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

2. Τον φίλο που προσπαθούσε χρόνια να με αλλάξει γιατί δεν μπορούσε να δεκτεί -και να καταλάβει- αυτό που είμαι.

3. Αυτόν που ήρθε, είδε και απήλθε... 

Θα κρατήσω:

1. Δυο νέους φίλους...δυο όμορφους ανθρωπους που γνωρισα στις αρχές της χρονιάς.

2. Ένα ταξίδι σε μια χώρα που δεν επισκέφτηκα ποτέ πριν, και λάτρεψα

3. Τα πιο όμορφα μπλε ματάκια, που μπήκαν στην ζωή μου κάπου στο μέσο της χρονιάς και έκλεψαν αμέσως την καρδιά μου...

4. Όλα τα όμορφα, τα καθημερίνα, τα μικρά, τα μεγάλα, τα ασήμαντα και σημαντικά που ζωγράφισαν -έστω στιγμιαία- ενα χαμόγελο στο πρόσωπό μου

5. Τους φίλους μου, τους παλιούς και κάποιους πιο νέους που μου απέδειξαν ακόμα μια χρονιά πόσο τυχερή στάθηκα σε αυτόν τον τομέα της ζωής μου.

Αγαπημένοι μου,

Διώξτε αυτά που σας βασανίζουν και κρατήστε τα μακριά. Κάντε νέες φιλίες, κρατήστε με νύχια και με δόντια τις παλιές, περάστε χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπάτε και αλλάξτε προτεραιότητες. Αγαπάτε λες και δεν πληγωθήκατε ποτέ και δώστε δευτερες ευκαιρίες εκεί που κρίνετε πως αξίζει. 

Εύχομαι η νέα χρονιά να φέρει περισσότερα χαμόγελα και λιγότερες πίκρες. Επίσης εύχομαι να φέρει σε όλους όλα όσα ονειρευτήκατε και ακόμα παραπάνω, υγεία το σημαντικότερο, σε σας και στους ανθρώπους που αγαπάτε, και ψυχική ηρεμία.

Καλή Χρονιά!

Το έντεκα

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Η φετινή χρονιά ξεκίνησε όμορφα, ζεστά και με πολλά χαμόγελα μα τα πρώτα σύννεφα δεν άργησαν να φανούν στον ορίζοντα.

Χωρίς πολλά-πολλά και με συνοπτικές διαδικασίες αναγκάστηκα για ακόμα μια φορά να πω το -πολύ γνώριμο για μένα πια- αντίο, να κλείσω ακόμα ένα κεφάλαιο και, θέλοντας και μη, να κοιτάξω μπροστά.

Ήταν δύσκολο... ίσως όχι τόσο το αντίο όσο η προσγείωση στην ωμή πραγματικότητα.

Το 'εμείς' έπρεπε να γίνει ξανά 'εγώ', και η ρουτίνα των τελευταίων μηνών να γίνει  ανάμνηση και να μπει στα συρτάρια.

Ακόμα φέρνω στο μυαλό μου εικόνες. Προσπαθώ να καταλάβω πού ήμουν βιαστική, πού ήμουν επιπόλαια και πού ήμουν λάθος.

Μέσα από αυτή την διαδικασία, το μόνο που μπορώ να αντιληφθώ είναι πως ένας -ακόμα- άνθρωπος δεν μπόρεσε να με αγαπήσει πραγματικά και 'γω δεν μπόρεσα να τον κερδίσω.

Το γιατί δεν θα το μάθω ποτέ...

Από την άλλη, γυρίζω γύρω μου και βλέπω τόση δυστυχία που θα ήμουν το λιγότερο αχάριστη, αν δεν εκτιμούσα αυτά που έχω.

Είμαι υγιής. Το ίδιο και οι δικοί μου άνθρωποι.

Έχω μια δουλειά που μου επιτρέπει να έχω στέγη και φαγητό.

Κάνω πράγματα που αγαπώ. Βλέπω τους φίλους μου, την οικογένειά μου, ταξιδεύω, διαβάζω, γράφω, ακούω μουσική.

Έχω ανθρώπους στην ζωή μου που θυσίασαν τα πάντα για να με φτάσουν εδώ και που θα έκαναν τα πάντα για να με δουν ευτυχισμένη.

Δεν είμαι αγνώμων. Δεν θέλω να είμαι. Αναγνωρίζω και εκτιμώ τα όσα μου δόθηκαν.

Και θα είμαι ικανοποιημένη αν πρέπει να αρκεστώ σε αυτά.

Μα μου λείπει κάτι...

Ένας άνθρωπος. Κοντά μου. Ένας άνθρωπος να μοιράζομαι την καθημερινότητά μου. Ένας άνθρωπος τόσο δικός μου, που το δικό του καλό θα σημαίνει για μένα περισσότερα κι απ' το δικό μου. Ένα βλέμμα, μια αγκαλιά...

Δεν ξερω αν ζητάω πολλά μα το αποζητώ χρόνια και πλέον νιώθω πως μου αξίζει και μπορώ να το εκτιμήσω.

Ξερω...είναι αδύνατο να τα έχουμε όλα... μα θα μπορούσα να στερηθώ πολλά υλικά αγαθά μόνο και μόνο για να έχω αυτό...

Για τον εαυτό μου λοιπόν, το Δώδεκα, θα ευχηθώ αυτό και μόνο.

Να γνωρίσω τον άνθρωπο που θα έρθει για να μείνει. Για πάντα.

Οι δικές μου ευχές για τα Χριστούγεννα

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Εύχομαι ολόψυχα τα φετινά Χριστούγεννα να σας φέρουν όλα όσα επιθυμείτε, και εαν αυτό δεν είναι εφικτό τότε εύχομαι να σας φέρουν όσα, το δυνατόν, περισσότερα από αυτά που επιθυμείτε. Να θυμάστε μόνο πως δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Εύχομαι, επίσης, να τα περάσετε παρέα με αυτούς που αγαπάτε και εάν και αυτό δεν είναι εφικτό, τότε εύχομαι να είναι τα τελευταία που περνάτε μακριά τους. Σε κανένα δεν αξίζει να είναι μόνος τέτοιες μέρες...

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα με υγεία πάνω απ'όλα, σ' εσάς και στους ανθρώπους που αγαπάτε.

Μακάρι να έρθουν καλύτερες μέρες...για όλους μας... 

Απόλυτο κενό

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Η ζωή μου, πια, κυλάει με γοργούς ρυθμούς αλλά χωρίς εκπλήξεις. Αυτό είναι και το τέμπο των τελευταίων μηνών, των μηνών που πέρασα και περνάω μακριά σου.

Μαθαίνω τα νέα σου...καθημερινά. Να πω ότι χαίρομαι που περνάς καλά, που είσαι ευτυχισμένος? Θα 'ναι ψέμα και έχω αποφασίσει, με τον εαυτό μου, να λέω μόνο αλήθειες.

Έχω τόσα να σου πω που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω...

Η αλλαγή στην δουλειά ήταν τελικά προς το καλύτερο κι ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή. Δεν ξέρω γιατί την φοβόμουν τόσο.

Έκανα νέες γνωριμίες, κάποιες από τις οποίες ίσως να εξελιχθούν σε φιλίες, ο χρόνος θα το αποφασίσει.
Ήταν πολλές οι φορές που ένιωσα να μου λείπεις...η αγκαλιά σου ίσως περισσότερο απ' όλα τ' άλλα.

Αυτή η αγκαλιά με οδήγησε στο σημερινό ποστ. Βλέπεις η μια σκέψη έφερε την άλλη.

Με άλλαξαν οι τελευταίοι μήνες...με άλλαξες εσύ όταν έφυγες...

Κλείστηκα ακόμα πιο πολύ στον εαυτό μου, φοβάμαι τους πάντες γύρω μου, δεν νιώθω ασφαλής πουθενά, νιώθω ξεκρέμαστη, νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά, νιώθω μόνη...

Δεν ονειρεύομαι πια, δεν έχω να περιμένω τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα...

Πως είναι στα καρτούν που κάποιος σου τραβάει την καρδιά και σ' την ξεριζώνει? Αυτό νιώθω πως μου 'χουν κάνει. Και δεν ξέρω πόσο θα μπορώ να τριγυρνάω εδώ κι εκεί με αυτή την τρυπά που έμεινε στην θέση της.

Τεσπα.

Σήμερα επέτρεψα στον εαυτό μου να πέσει. Από αύριο η ζωή συνεχίζεται ξανά. Από αύριο πρέπει να ξεχάσω πως μου λείπεις, να βάλω το καλό μου χαμόγελο και να συνεχίσω τον δρόμο μου...μόνη...

Στα 79...

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Το πρωί ξύπνησα έχοντας στο μυαλό μου το πιο κάτω τραγούδι. Καθώς το έψαχνα στο youtube, έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο βιντεάκι.

Δάκρυσα...

Θεωρώ πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να ζήσει κανείς μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάει, μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Παλιότερα ίσως να ήταν εύκολο, ίσως και δεδομένο, μα στις μέρες μας είναι σπάνιο.

Απαιτεί κόπο και συνεχείς προσπάθειες, και έχουμε μάθει πια να τα παρατάμε με την πρώτη δυσκολία.

Δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι, ίσως είναι καιρός να αλλάξουμε προτεραιότητες, να στρέψουμε  την προσοχή μας σ' αυτά που πραγματικά αξίζουν.

Οι άνθρωποι παλαιότερα ζούσαν με πολύ λιγότερα από μας, μα παρέμεναν μαζί παρόλες τις αντιξοότητες.

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στα όνειρά μου...

Το να γεράσω μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάω, είναι ίσως το μοναδικό όνειρο που έπιασα τον εαυτό μου επανελημμένως να κάνει, μα στα μάτια μου φαντάζει πια ακατόρθωτο...

Πότε χάνουν οι λέξεις την αξία τους

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

"Δεν φοβάμαι τις λέξεις. Φοβάμαι τους ανθρώπους που λένε εύκολα τις λέξεις."

Δεν ξέρω ποιος το είπε μα θα το δανειστώ γιατί θέλω μ' αυτό να απαντήσω στον/ην φίλο/η που βρέθηκε στο blog μου γιατί αναζήτουσε την απάντηση στην πιο πάνω ερώτηση.

Φίλε,

οι λέξεις όταν ειπώνονται εύκολα, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν, όταν χρησιμοποιούνται στοχευμένα για να πετύχουν κάποιο σκοπό, χάνουν και το νόημα και την αξία τους. Γίνονται λιγότερο σημαντικές και γίνονται ψεύτικες.

Το έχουμε αυτό οι άνθρωποι. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο...Λέμε πολλά..κάνουμε λίγα, κάποτε τίποτα....

Πράξεις. Σ' αυτές θα 'πρεπε να δίνουμε την μεγαλύτερη βαρύτητα γιατί αυτές είναι που αποδεικνύουν και την γνησιότητα των λέξεων και την αλήθεια που κρύβουν μέσα τους.

Κρίμα...γιατί είναι κάτι λέξεις μεγαλοπρεπείς, λέξεις με τεράστια σημασία, και 'μεις τις κάνουμε πολλές φορές με τις πράξεις μας, να φαντάζουν πολύ μικρές... 

Που πας μαρήηηηηηη ;;;;;

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Υποθέτω πως εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπει κανείς...

Από την μια θα μπορούσα να νιώθω περήφανη που είχα -και έχω- την ευκαιρία, να βλέπω τα posts μου δημοσιευμένα και στον έντυπο τύπο.

Θα μπορούσα να πω, πως είναι τιμή μου που κάποιος θεωρεί οτι η ζωή μου,τα βιώματα και τα συναισθήματά μου είναι άξια δημοσίευσης.

Μα απ' όποια οπτική γωνία κι αν το δει κανείς, δεν πάυει να αποτελεί κλοπή και παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας.

Και πείτε το ματαιοδοξία, πείτε το εγωισμό, πείτε το ό,τι θέλετε αλλά δεν γουστάρω να βλέπω τα εσώψυχα μου δημοσιευμένα και να φέρουν την υπογραφή κάποιου άλλου. Ετσι την έχω δει.

Και επειδή, αγαπητή μου "κυρία", σας έχω προειδοποιήσει ουκ ολίγες φορές, ήρθε η ώρα να μπω στην αντεπίθεση.

Γιατί μπορεί να έχασα αρχικά μια μάχη αλλά δεν έχασα και τον πόλεμο!

Tick Tock

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Είναι τρεις το πρωί ξημέρωμα Σαββάτου, κάνει ακόμα αφόρητη ζέστη και κάθομαι στην βεράντα.

Το νυχτολούλουδο μου έχει ανθίσει και το άρωμά του έχει πλημμυρίσει τον χώρο.

Ακούω γέλια στην απέναντι πολυκατοικία, ψιθυρους στο από κάτω μπαλκόνι και, που και που, κάποιο αυτοκίνητο να περνάει άλλοτε με δυνατή μουσική και άλλοτε όχι.

Το ρολόι στην κουζίνα λέει 08:18, το ρολόι στο υπνοδωμάτιο λέει 14:42 και αυτό στο γραφείο 18:20. Βαριέμαι να τα αλλάξω.

Δεν έχω καλή σχέση με τα ρολόγια, ίσως επειδή ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις με το χρόνο γενικότερα.

Τον φοβάμαι τον χρόνο. Ίσως γιατί κυλάει γρήγορα και δεν πρόλαβα να κάνω αυτά που ήθελα, ίσως γιατί δεν μπορώ να τον κάνω να σταματήσει να κυλάει, ίσως γιατί μεγαλώνω...

Φοβάμαι που μεγαλώνω... Φοβάμαι πως θα ζήσω μια άδεια ζωή, φοβάμαι πως θα κοιτάω πίσω και δεν θα 'χω να θυμάμαι τίποτα, δεν θα 'χω ιστορίες να λέω και κανέναν για να τις πω, φοβάμαι που μπορεί να χάσω ανθρώπους που αγαπάω, φοβάμαι μήπως αρρωστήσω και δεν έχω κανένα να με φροντίσει, φοβάμαι πως θα γεράσω μόνη μου, φοβάμαι πως θα 'ρθει μια μέρα που δεν θα μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου και δεν θα 'χω κανένα να το κάνει και φοβάμαι πως θα "φύγω" μόνη και δεν θα 'χω κανένα να μου κρατάει το χέρι,να μου λέει να μην φοβάμαι...

Φοβάμαι που δεν κάνω όνειρα πια, φοβάμαι που δεν έχω τίποτα να περιμένω, φοβάμαι που φοβάμαι τόσα και δεν ξέρω πως να το σταματήσω...

Γράμμα σ' έναν (πρώην) φίλο...

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Γεια...

Είμαι σίγουρη πως ξαφνιάστηκες...

Είναι πολλές οι φορές που ξεκίνησα να σου γράφω αλλά τις περισσότερες από αυτές δεν τα κατάφερνα.Έγραφα, έσβηνα, δάκρυζα, έκλαιγα...

Ίσως έπρεπε να δώσω στον εαυτό μου χρόνο...Χρόνο να ηρεμήσει, να ξεχάσει, να συγχωρέσει, να αποσυμφορηθεί γενικώς...

Τώρα που πέρασε καιρός λοιπόν, τώρα που μπορώ να γράψω χωρίς δάκρυα στα μάτια, χωρίς κόμπους στο στομάχι, τώρα που καταλάγιασαν τα έντονα συναισθήματα, πέρασε ο θυμός, τα νεύρα και η απογοήτευση ήθελα απλά να επικοινωνήσω μαζί σου.

Ίσως γιατί έλειπε ο επίλογος αυτού του κεφαλαίου και έχω ένα θέμα με τους επιλόγους!

Δεν ζητώ απαντήσεις, θα σε παρακαλούσα να μην το κάνεις... έχω συμπληρωσει, άλλωστε, εδώ και μήνες τα κενά.

Δεν θα μιλήσω για τον χωρισμό μας...ο καθένας από μας ξέρει μέσα του πως ένιωσε, πόσο -και αν- αγάπησε και πόσο -και αν- πόνεσε.

Ποιος έχει περισσότερη ή λιγότερη ευθύνη δεν έχει καμία σημασία πια αν και, για να σου πω την αλήθεια, πάντα ένιωθα ότι εσύ θα ήσουν αυτός που θα τέλειωνε αυτή την σχέση. Δεν πίστευα όμως ότι θα γινόταν τόσο σύντομα και σίγουρα δεν πίστευα οτί αυτός θα ήταν ο λόγος.

Σε πίστευα και σου είχα απόλυτη εμπιστοσύνη -στην τελική κακώς- και θέλω να πιστεύω ότι ίσχυε το ίδιο και για σένα γιατί ποτέ δεν έκανα κάτι πίσω απ΄την πλάτη σου, ούτε και θα έκανα ποτέ κάτι που θα σε πλήγωνε.

Δεν θα πω ψέματα, θα ήθελα τα πράγματα να γίνονταν αλλιώς.

Δεν σε κατηγορώ γιατί έχεις το δικαίωμα να θέλεις να είσαι ευτυχισμένος και δεν θα ήθελα ποτέ να σου το στερήσω.

Θα ήθελα πολύ να σου πω πως δεν σου κρατάω κακία μα δεν μπορώ γιατί πάντα πίστευα -και πιστεύω- πως όταν αγαπάς έναν άνθρωπο δεν ψάχνεσαι, δεν έχεις μάτια για άλλον, η σκέψη σου είναι συνέχεια σ' αυτόν...μπορεί να έχω και λάθος...

Μαζί σου πέρασα κάποιους από τους ωραιότερους μήνες της ζωής μου και αυτό δεν πρόκειται να το διαγράψω ή να το ξεχάσω. Δεν θα πω ποτέ γιατί δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτή την λέξη και γιατί βλέπω πως με την πάροδο του χρόνου όλα ξεφτίζουν... ο χρόνος είναι όντως το καλύτερο γιατρικό...

Τεσπά, σ' ευχαριστώ γιατί υπόμενες και επέμεινες (ναι,μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις), γιατί με έκανες πολλές φορές να χαμογελάσω, γιατί με βοήθησες να σταθώ στα πόδια μου και γιατί μαζί σου τόλμησα να ονειρευτώ ξανά παρόλο που ήξερα πως τα όνειρα δεν γίνονται πάντα πραγματικότητα...

Μακάρι να έχεις βρει ή να βρεις σύντομα αυτό που θα σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο, αυτήν που θα σου δώσει όλα όσα δεν είχα την ευκαιρία να σου δώσω εγώ...

Ξέρω πως όλα έχουν τελειώσει μεταξύ μας, ούτε θα ήθελα το αντίθετο, ξέρω πως την αγάπη δεν την επαιτείς, σου χαρίζεται -αν είσαι τυχερός- μα ξέρω πως τα καλύτερα είναι μπροστά (είδες που είμαι αισιόδοξη;)

Εύχομαι πολλές επιτυχίες στην ζωή σου, να πετύχεις ό,τι κι αν είναι αυτό που ονειρεύτηκες και να χεις όσο το δυνατό περισσότερες ευτυχισμένες στιγμές στην ζωή σου.

Καλό δρόμο και καλό καλοκαίρι.

Ήτανε κάτι καλοκαίρια...

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

...που ανυπομονούσα σαν τρελλή να έρθουν

και που κρατούσανε τρεις ολάκερους μήνες...

Που έπαιζα στους δρόμους απο το πρωί μέχρι το βράδυ

και έμπαινα στο σπίτι κατάκοπη αφού είχε δύσει ο ήλιος...

Που δεν ένιωθα μόνη γιατί μόνο η οικογένειά μου,μου ήταν αρκετή

και που δεν ήθελα πολλά για να νιώσω ευτυχισμένη.

Τότε που ο μόνος πόνος που ένιωθα ήταν όταν χτυπούσα τα γόνατα με το ποδήλατο

και που η μόνη μου έγνοια ήταν πως να πάρω περισσότερα παγωτά.

Εκείνα τα καλοκαίρια είχα ακόμα άπλετο χρονο να σκεφτώ τι θελω να γίνω όταν μεγαλωσω

και είχα ακόμα την δύναμη -μα και την ευχέρεια- να ονειρευομαι...

Εκείνα τα καλοκαίρια ήταν όλα πιο απλά και πιο όμορφα...

Κάτι τέτοια καλοκαίρια θυμάμαι και νοσταλγώ, κάτι τέτοια καλοκαίρια μου λείπουν...

Στο Ψιψί...

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Είναι κάποιες στιγμές -σαν και τώρα- που νιώθω την ανάγκη να σηκώσω το τηλέφωνο για να πω απλά  ένα "Σ'αγαπώ.Χαιρομαι που σ' έχω στην ζωή μου", μα δεν το κάνω γιατί για κάποιο λόγο μου είναι πολύ δύσκολο να εκφράσω με λόγια αυτά που νιώθω.

Σε σένα λοιπόν, που ήσουν στο πλάι μου όποτε σε χρειάστηκα,

σε σένα που με σήκωσες στα πόδια μου όταν δεν είχα δύναμη να περπατήσω,

σε σένα που με κάνεις να χαμογελώ ακόμα κι όταν μέσα μου πονάω,

σε σένα που με κρατάς ακόμα εδώ, 

σε σένα που κάνεις την ζωή μου ομορφότερη,

σε σένα που δεν μ' έκανες ν' αμφισβητήσω ποτέ την αγάπη σου,

σε σένα, που μόλις πριν λίγο λέρωσα τον "τοίχο" σου με την πιο πάνω φωτογραφία,

νιώθω σήμερα την ανάγκη να πω πως σ' αγαπώ...

Χωρίς λόγο, χωρίς αφορμή, χωρίς πολλά πολλά, απλά επειδή υπάρχεις στην ζωή μου...

Ό,τι και να κάνω δεν θα 'ναι ποτέ αρκετό...

Τα πάντα ρει...

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Είναι αστείο το πως φέρνει τα πράγματα καμιά φορά η ζωη...

Εκεί που νομίζεις πως όλα θα κυλήσουν όπως τα σκέφτηκες, όπως τα 'χεις σχεδιάσει -ίσως και τολμήσει να ονειρευτεί- γίνεται πάντα κάτι και τα ανατρέπει. Κάποτε για το καλύτερο, κάποτε όχι.

Για κάποιους ανθρώπους είναι όλα ευκολότερα και πιο βολικά, από κάποιους απαιτούνται περισσότερες προσπάθειες, για κάποιους άλλους πολύ απλά δεν έρχονται πότε αυτά που επιθυμούν.

Δεν θύμαμαι να κέρδισα ποτέ κάτι χωρίς να έχω παλέψει γι 'αυτό και μπορώ να σκεφτώ και δεκάδες πράγματα για τα οποία πάλεψα και, εντούτοις, έχασα.

Λίγες μέρες πριν έγραψα στο facebook την φράση "I believe..." και όταν προσπάθησα να συνεχίσω την πρόταση δεν βρήκα κάτι στο οποίο να πιστεύω πια...

Ανακαλύπτω πως χάνω σιγά σιγά την πίστη μου είτε αυτό έχει να κάνει με τα πιο μικρά, απλά πράγματα είτε με άλλα μεγαλύτερα.

Δεν ξέρω αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο αλλά ξέρω πως κάπου στην πορεία έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου...το αισιόδοξο, αυτό που κάποτε πίστευε πως μια μέρα θα 'ρθει αυτό που περίμενα ίσως ακόμα κι όταν θα 'χα σταματήσει να το αποζητώ.

Λυπάμαι που δεν μπορώ να βρω κάτι στο οποίο να πιστεύω πια και το χειρότερο είναι ότι χωρίς πίστη εξαφανίζεται και κάθε ίχνος ελπίδας και δεν ξέρω πως γίνεται να ζει κανείς χωρίς ελπίδα...

Στην άκρη του τίποτα...

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Έγραψα και διέγραψα πολλά ποστς τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω. Έχω πολλά στο μυαλό μου.

Διαβάζω παλιά μου ποστς, δακρύζω, σκουπίζω τα δάκρυα, αρχίζω να γράφω και μέχρι να φτάσω στην τρίτη πρόταση, τα σβήνω. 

Δεν θέλω να γίνομαι κουραστική, δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι μα η ζωή μου δεν με αφήνει να κάνω κι αλλιώς.

Δεν ξέρω τι κάνω λάθος αλλά ξέρω ότι κάνω το καλύτερο που μπορώ. Κι αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Παλεύω. Γενικώς. Αυτό κάνω συνέχεια, παλεύω. Δεν μου χαρίστηκε τίποτα, πάλεψα για να κερδίσω ό,τι έχω, πάλεψα για να είμαι σήμερα εδώ.

Δεν είμαι κακός άνθρωπος, δεν θέλησα ποτέ το κακό κανενός. Δέκτηκα αδιαμαρτύρητα, πολλά κτυπήματα. Έσκυψα το κεφάλι και συνέχισα τον δρόμο μου. Όχι γιατί δεν πόνεσα και δεν πληγώθηκα αλλά γιατί πιστεψα οτι κάποια στιγμή θα πάρω αυτά που -πιστεύω πως- αξίζω.

Δεν ξέρω πόσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, πιστεύω πως έχουν αρχίσει να εξαντλούνται.

Δεν θέλω να παλέψω άλλο. Για τίποτα. Κουράστηκα. Παραιτούμαι.

Τελικά ναι...

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

...γυρνάει ο τροχός!

Το Δέκα

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Την τελευταία μέρα του Εννιά ευχήθηκα η νέα χρονιά να μου δώσει δύναμη.Για να ξεπεράσω αυτά που έζησα κατά την διάρκεια της χρονιάς, για να αντέξω αυτά που θα 'ρχονταν την νέα, για να σταθώ ξανά στα πόδια μου, για να γίνω καλά...

Ευχήθηκα να ξανανιώσω χαρούμενη, να ξανανιώσω ευτυχισμένη. Δεν ευχήθηκα τίποτα παραπάνω.

Η τελευταία μέρα του Δέκα με βρίσκει ακριβώς όπως ευχήθηκα...

Στο τέσσερα του Δέκα χρωστάω το σημερινό μου χαμόγελο. Στο τέσσερα του Δέκα οφείλω την χαρά μου...οφείλω πολλά. Δεν θα προσπαθήσω να περιγράψω τίποτα με λέξεις γιατί θα είμαι άδικη. Θα πω μόνο ένα ευχαριστώ στον πιο αληθινό άνθρωπο που μπήκε στην ζωή μου τα τελευταία χρόνια.

Στο έξι του Δέκα οφείλω ένα δάκρυ που κύλησε πριν από λίγο για ένα γλυκό προσωπάκι που μου λείπει, έναν αναστεναγμό και πολλά πολλά αναπάντητα ερωτήματα για το αγγελάκι μου που επέλεξε να φύγει πολύ νωρίς.

Ήταν πολλές οι στιγμές που έκλαψα, ήταν σίγουρα περισσοτερες οι στιγμές που γέλασα. Πήρα και έδωσα. Σε όλους τους τομείς. Σε γενικές γραμμές είμαι καλά...κέρδισα έναν άνθρωπο που θεωρώ πια σημαντικό, έναν άνθρωπο που κατάφερε να με κάνει να τον πιστέψω και να τον αγαπήσω αλλά έχασα έναν άνθρωπο που δεν πρόλαβα καλά καλά να γνωρίσω. Δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι είχα απώλειες... Και δεν ξέρω ποιο είναι χειρότερο. Να χάνεις ανθρώπους που αγαπάς ή να χάνεις κομμάτια του εαυτού σου.

Για το Έντεκα θα ευχηθώ να παραμείνουν όλα όπως είναι. Δεν ζητάω τίποτα παραπάνω απ'αυτά που ήδη έχω. Μόνο να 'ναι οι άνθρωποι που αγαπάω καλά και να 'ναι πάντα κοντά μου.

Καλή χρόνια εύχομαι σε όλους.

Σήμερα, παραμονή Χριστουγέννων...

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

...εύχομαι σε όλους σας να περάσετε υπέροχα και να έχετε κοντά σας τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα, γεμάτα όμορφες στιγμές με πολλά πολλά χαμόγελα και ζεστές αγκαλιές.

Yin Yang

Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου 2010

Εδώ και ώρα προσπαθώ να βρω λέξεις για να εκφράσω αυτά που έχω στο μυαλό μου για σένα, αυτά που σκέφτομαι για μας...

Έψαχνα να βρω λέξεις ειλικρινείς και αληθινές, λέξεις που να μην έχω χρησιμοποιήσει ξανά, λέξεις που να μπορούν να αποτυπώσουν αυτά που νιώθω.

Είχα εικόνες στο μυαλό μου...Έχω εικόνες στο μυαλό μου, έχω συναισθήματα στην καρδιά, συζητήσεις στην μνήμη μου. Όλα αποθηκευμένα.

Γράφω, σβήνω και προσπαθώ να καταλήξω...όχι στο τι νιώθω για σένα -γιατί αυτό το ξέρω- αλλά στο τι ήταν αυτό που με έκανε να σε θέλω στη ζωή μου, στο πως μου έγινες απαραίτητος.

Προσπαθώ να βρω την άκρη. Να καταλάβω ποιο χρονικό σημείο σήμανε το τέλος και ποιο την αρχή. Και ενώ εδώ και ώρα προσπαθώ να εντοπίσω τα κοινά μας στοιχεία που πιθανόν να μας έφεραν μαζι, το μόνο που καταφέρνω να εντοπισω είναι οι αμέτρητες μας διαφορές, αυτές που στην τελική μας κάνουν να μοιάζουμε σαν την μέρα με την νύχτα.

Και καθώς η λίστα με τις διαφορές μας αυτές μεγαλώνει, αντιλαμβάνομαι πως τελικά, όλες αυτές είναι που με έφεραν μα και που με κράτανε ακόμα κοντά σου. Και παρόλο που αυτές οι διαφορές με κάνουν κάθε τόσο να θυμώνω και να θέλω να φύγω, πάντα ξαναγυρνάω πίσω γιατί θέλω, αν είναι να πάω παρακάτω, αυτό να το κάνω μαζί σου.

Υποθετω πως όσο και να το ψάχνω, δεν προκείται να καταλήξω κάπου γιατί πολύ απλά αυτό είμαστε και αυτό θα είμαστε πάντα...η κορώνα και τα γράμματα...οι δυο διαφορετικές όψεις του ιδίου νομίσματος που αν και ποτέ οι ίδιες, συμπληρώνουν η μια την άλλη...

Μονόδρομος

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Πορεύομαι μόνη σε ένα δρόμο που δεν έχει εξόδους, που δεν έχει τελειωμό και που δεν έχει προορισμό. Δεξιά κι αριστερά μου ψηλά, πυκνά δέντρα. Άλλοτε καταπράσινα κι ανθισμένα, άλλοτε κιτρινισμένα κι άλλοτε γυμνά. Δεν ξέρω τι υπάρχει πίσω απ'τα δέντρα. Δεν μπορώ να δω πέρα απ' αυτά. Περπατάω ευθεία. Ο ποδαρόδρομος μου πονάει τα πόδια μα δεν έχω πουθενά να ακουμπήσω και δεν έχω πουθενά να πιαστώ. Τρέμουν τα πόδια μου τόσο, που νιώθω πως θα σωριαστώ στο έδαφος μα φοβάμαι πως αν πέσω, δεν θα βρεθεί κανείς να με σηκώσει επάνω κι αναγκαστικά συνεχίζω. Τρέχουν τα δάκρυα βροχή απ' τα μάτια μου και κλαίω με παράπονο. Προσπαθώ να καταλάβω αν ήταν επιλογή μου να μπω σ' αυτόν τον δρόμο ή αν έτυχε. Πρέπει να σταματήσω να κλαίω, γιατί αυτό μου κόβει την ανάσα και με καθυστερεί. Σκουπίζω με το χέρι τα δάκρυα απ'τα μάτια μου. Πέρνω βαθιά ανάσα. Ανασκουμπώνομαι. Κοιτάω πίσω. Διένυσα μεγάλη απόσταση. Ξανακοιτάω. Δεν διακρίνω τίποτα. Ο δρόμος είναι άδειος. Κοιτάω μπροστά. Πάλι τίποτα. Δεν έχω επιλογές, σκέφτομαι. Μονόδρομος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να περπατάω ελπίζοντας πως στον δρόμο μου, μια μέρα, θα βρεθεί ένα αποκούμπι που όταν κουράζομαι θα το ακουμπάω για να παίρνω δυναμη και να μπορώ να συνεχίζω.

Για το τέρμα του δρόμου δεν θα μιλήσω. Δεν ξέρω αν αυτό υπάρχει. Ισως αυτός ο δρόμος να μην οδηγεί πουθενά και να το μάθω στο τέλος.

Μπλέ,κόκκινο,κίτρινο,πράσινο και ροζ...

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Λένε πως το πρώτο βήμα για να φτάσει κανείς κάπου, είναι να αποφασίσει πως δεν πρόκειται να μείνει εκεί που είναι.

Δεν ξέρω ποτέ ακριβώς ήταν που αποφάσισα να κάνω αυτό το βήμα... θα έλεγα πως έγινε σταδιακά, με αργά, δειλά βήματα..

...Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να γράψω σ' αυτό το ποστ...

Δεν ξέρω πολλά πράγματα μα ξέρω πως είμαι καλά, ξέρω πως τα έχω αφήσει όλα πίσω πια, ξέρω πως νιώθω συχνότερα ευτυχισμένη κι ας είναι λίγες αυτές οι στιγμές... είναι σίγουρα περισσότερες από πριν.

Μπορεί να είναι πολλές οι φορές που κλείνομαι στον εαυτό μου γιατί φοβάμαι αυτά που ζω, μα είναι και πολλές οι φορές που με εκπλήττω γιατί διαπιστώνω πως έχω ακόμα την δύναμη να αφήνομαι, να δίνω και να αγαπώ...

Άρχισα να διακρίνω χρώματα. Δείλα μεν, αλλά τα βλέπω... δεν΄μου φαίνονται όλα μαύρα και γκρί. Και μ' αρέσει...

Δεν θα πω τίποτα περισσότερο. Αυτό μόνο. Πως είμαι καλά.

:)

I did it my way...

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Δώδεκα παρά και κάθομαι στην βεράντα με μοναδική μου συντροφιά το άρωμα του νυχτολούλουδου και του γιασεμιού μου, που φύτεψα κάτι μήνες πριν και που περιποιόμουν με πολλή ευλάβεια μέχρι να τα φτάσω ως εδώ...

Κάνει αφόρητη ζέστη και επικρατεί μια παράξενη ηρεμία τριγύρω...

Έιμαι στο τρίτο mojito. Το έχω φτιάξει εγώ. Είναι ελεεινό αλλά το τρίτο μου φαίνεται καλύτερο από τα δυο προηγούμενα. Το τέταρτο θα μου φαίνεται σίγουρα καλύτερο....

Ακούω εδώ και ώρα στο playlist σε επανάληψη Frank Sinatra και My Way εναλλάξ με Χατζή και Κοχύλι απ'το Αιγαίο. Δεν ξέρω αν αυτό λέει κάτι...

Σε δυο μέρες φεύγω ταξίδακι σε μέρος που μου το 'χουν παρομοιάσει με παράδεισο...αν και δεν ξέρω αν αυτό υπάρχει...

Ήταν δύσκολοι οι τελευταίοι μήνες... μετράω απώλειες...

Δεν θέλω άλλες...δεν αντέχω άλλες...δεν με παίρνει...

Μοναδικό μου μέλημα από δω και μπρος θα είναι να γεμίζω την ζωή μου με όμορφες στιγμές. Τιποτ 'άλλο.

Δεν έχω τιποτ' άλλο να πω... Έχει πάει δώδεκα και κάτι, είμαι ήδη στο τέταρτο mojito και άρχισα να γράφω ασυναρτησιές.

Καλές διακοπές εύχομαι σε όλους, γεμάτες μόνο όμορφες στιγμές...και πολλά mojitos...

Και 'ζήσαν αυτοί καλά και εμείς...

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

Θυμάμαι πως μικρή πίστευα στα παραμύθια.

Έπλαθα με την φαντασία μου όμορφες ιστορίες για το πως θα ήταν η ζωή μου όταν μεγάλωνα...

Φανταζόμουν τον γοητευτικό πρίγκιπα που θα με έπαιρνε με το άσπρο άλογο και θα με ανέβαζε στο παραμυθένιο κάστρο ψηλά στον λόφο και θα ζούσαμε εκεί ευτυχισμένοι...

Έκλεινα τα μάτια το βράδυ και είχα τυφλή και απόλυτη πίστη... Οι νεράιδες και οι πρίγκιπες των παραμυθιών ήταν τόσο κοντά που μπορούσα να τους αισθανθώ.

Μια μέρα, χρόνια μετά, ανοίγοντας τα μάτια είδα το παραμύθι να εξαφανίζεται.

Σταμάτησα να πιστεύω σε πράγματα που δεν είδα ποτέ... έχανα σιγά σιγά την πίστη μου.

Βλέπετε, οι περισσότεροι από μας πιστεύουμε στα πράγματα που βλέπουμε γιατί έτσι είναι και πιο εύκολο να τα εμπιστευτούμε.

Το θέμα είναι,όμως, πως είναι δύσκολο να παρατήσουμε εντελώς αυτό το παραμύθι. Ίσως επειδή βαθιά μέσα μας έχουμε μια μικρή ελπίδα, μια πίστη ότι μια μέρα θα ανοίξουμε τα μάτια και το παραμύθι θα γίνει πραγματικότητα.

Η πίστη είναι παράξενο πράγμα... Εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένουμε.

Αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι το παραμύθι ίσως να είναι λίγο διαφορετικό απ' ότι το ονειρευτήκαμε...

Το κάστρο μπορεί να μην είναι τελικά κάστρο. Ο πρίγκιπας ίσως να μην έρθει ποτέ να μας κλέψει μακριά. Η καλή νεράιδα ίσως να μην βρίσκεται πάντα στο πλάι μας να μας προστατεύει.

Μα ίσως μια μέρα να μπει στην ζωή μας κάποιος άνθρωπος που μπορεί να μην έρθει καβάλα στο άσπρο του άλογο αλλά θα μας εκπλήξει και θα μας ανεβάσει τόσο ψηλά που ακόμα και το κάστρο στον λόφο θα έχει χάσει την μεγαλοπρέπεια του.

Και ίσως, να μην είναι τόσο σημαντικό τελικά να ζήσουμε το "παραμυθένιο τέλος" αλλά το "παραμυθένιο εδώ και τώρα".

Άλλωστε αυτό που έχει αξία τελικά είναι το ταξίδι και όχι ο προορισμός...

In vino veritas II

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Σήμερα που έχω πιει, θα πω μόνο αλήθειες...

Θα πω πως ακόμα δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην σε σκεφτώ.

Θα πω πως όταν ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει, εύχομαι να είσαι εσύ κι ας ξέρω πως δεν θα το απαντήσω. Θέλω να νιώθω πως με ψάχνεις.

Θα πω πως περνάω απ' το σπίτι σου σχεδόν καθημερινά κι ας ξέρω πως δεν είσαι μόνος. Και όταν το κάνω τρέμουν τα πόδια μου και με πονάει η καρδιά μου.

Θα πω πως στο τελευταίο σου μήνυμα ήθελα σαν τρελή να απαντήσω καταφατικά και να τρέξω κοντά σου, μα έκανα την καρδιά μου πέτρα και αρνήθηκα. Και μετά έκλαιγα μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Θα πω πως λέω σε όλους ψέματα πως είμαι καλά και σε έχω ξεχάσει. Δεν έχω ξεχάσει τίποτα, δεν έχω αφήσει τίποτα πίσω...

Θα πω πως ακόμα και τώρα θα μπορούσα να σου συγχωρέσω τα πάντα...

Θα πω πως εύχομαι να μην ήταν όλα ψέματα γιατί έχω ανάγκη να πιστεύω ότι αυτό που ζήσαμε ήταν αληθινό. Το έχω ανάγκη για να νιώθω ζωντανή.

Θα πω πως παρόλο που προσπαθώ συνέχεια να σε μισήσω, το μόνο που καταφέρνω να κάνω είναι ακριβώς το αντίθετο...

Θα πω πως μου λείπεις...συνέχεια...

Θα πω πως τα γράφω αυτά και κλαίω...

Τα τελευταία χρόνια...

Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010

Έμαθα πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ, παρόλες τις προσπάθειες που ίσως καταβάλλουν για το αντίθετο.

Έμαθα, επίσης, πως οι άνθρωποι γινόμαστε πολλές φορές κακοί και εγωιστές και δεν νοιαζόμαστε για τους γύρω μας. Κοιτάμε μόνο το συμφέρον μας και το πως να πετύχουμε τους στόχους μας ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει να ποδοπατήσουμε κάποιους άλλους για να το πετύχουμε.

Έμαθα πως οι μόνοι άνθρωποι που θα βρίσκονται πάντα δίπλα μου είναι η οικογένειά μου, όπως επίσης έμαθα πως η οικογένεια δεν αποτελείται μόνο από τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε το ίδιο αίμα, αλλά και από αυτούς που επιλέγουμε να περιλάβουμε σ'αυτήν.

Έμαθα πως οι φιλίες είναι δύσκολο να κρατηθούν και πως χρειάζονται κόπο και προσπάθειες, μα το κέρδος είναι ανεκτίμητο και έμαθα επίσης πως οι έρωτες πάνε κι έρχονται μα οι φιλίες -αν είσαι τυχερός- μένουν για μια ζωή.

Έμαθα να ακούω πολλά μα να πιστεύω ελάχιστα. Δεν αρκούμαι πλέον σε λόγια. Θέλω πράξεις.

Έμαθα να αγαπώ και έμαθα -επιτέλους- να δείχνω στους ανθρώπους που αγαπώ την αγάπη μου. Έμαθα ,όμως, και να μην απαιτώ ποτέ την ανταπόδοση αυτού του συναισθήματος.

Έμαθα (αυτό το έχω ξαναπεί) να κάνω πάντα αυτό που αισθάνομαι γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ζει κανείς με απωθημένα.

Έμαθα να ζω το σήμερα και να το χαίρομαι γιατί το αύριο δεν ορίζεται από μας και δεν ξέρουμε αν θα 'μαστε εδώ για να το ζήσουμε.

Έμαθα πως στην ζωή δεν χωράνε προγράμματα και πως ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να την προγραμματίσουμε, πάντα θα βρεθεί κάτι για να μας υπενθυμίσει πως αυτό δεν εξαρτάται από μας.

Έμαθα να αναλαμβάνω τις ευθύνες των πράξεων μου και να αναγνωρίζω τα λάθη μου. Μέσα από αυτό ωρίμασα και μέσα από αυτά τα λάθη διδάκτηκα πολλά, μα είμαι σίγουρη ότι κάποια από αυτά θα τα επαναλάβω.

Έμαθα να αποδέχομαι τον εαυτό μου και να τον συγχωρώ. Αυτό είναι αναγκαίο για να μπορώ να προχωράω μπροστά.

Έμαθα να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις, γιατί έτσι, όταν χάνω τα πόδια μου, δεν θα χρειάζεται να βασίζομαι σε κανέναν για να ορθοποδήσω.

Έμαθα να μην στηρίζω τα όνειρα μου σε κανέναν, γιατί μόνο από μένα εξαρτάται η πραγματοποίηση τους.

Έμαθα να σκύβω το κεφάλι όταν με επαινούν και να γυρίζω και το άλλο μάγουλο όταν με χαστουκίζουν.

Έμαθα να μην στρέφω το δάκτυλο μου σε κανένα γιατί πάντα τα άλλα τέσσερα είναι στραμμένα προς εμένα.

Έμαθα πως ανάμεσα στους ανθρώπους που θα συναντήσω στον δρόμο μου, θα 'ναι πολλοί αυτοί που θα θελήσουν να μου κάνουν κακό μα έμαθα πια να τους ξεχωρίζω και να τους προσπερνώ.

Το πιο σημαντικό, έμαθα όταν πέφτω, να μαζεύω τις δυνάμεις που μου έχουν απομείνει και να ξανασηκώνομαι...όσες φορές κι αν αυτό συμβαίνει... Ναι, έμαθα να πεισμώνω, να παλεύω και να προσπαθώ.

Έμαθα να αντέχω...

Μπορεί να χάνω προσωρινά τον δρόμο μου, μα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάω τον προορισμό μου...αυτό το έμαθα καλύτερα απ' όλα...

Η έξοδος;

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Εδώ και καιρό νιώθω σαν να έχω χαθεί σ' έναν τεράστιο λαβύρινθο και κάθε φορά που νομίζω πως βρίσκω την έξοδο και κατευθύνομαι προς αυτή, αντί να απελευθερωθώ και να ξεφύγω, βρίσκομαι ξαφνικά χαμένη πιο βαθιά μέσα του, περιτριγυρισμένη από ψηλούς τοίχους που καταλήγουν μόνο σε αδιέξοδα.

Είναι φορές που επιμένω να ψάχνω και να παλεύω και να προσπαθώ, και εντυπωσιάζω τον εαυτό μου με τις δυνάμεις και τις αντοχές μου. Τις περισσότερες φορές αυτό κάνω. Σφίγγω τα δόντια, πεισμώνω και, παρόλο που τα πόδια μου τρέμουν απ'την κούραση, συνεχίζω τις προσπάθειες για να ξεφύγω.

Είναι, όμως, και κάποιες άλλες φορές -σαν και σήμερα- που αποθαρρύνομαι και απελπίζομαι και βαριέμαι να προσπαθήσω άλλο και τα παρατάω. Αυτές τις φορές επιλέγω την πιο σκοτεινή γωνιά του λαβύρινθου και σωριάζομαι στο έδαφος νιώθοντας όλες τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Παρακαλάω να μην με ψάξει κανείς, να μην αναρωτηθεί κανένας που χάθηκα.

Και μετά περιμένω... Περιμένω να περάσουν οι ώρες, οι μέρες και ελπίζω ότι σύντομα, όταν θα ακούσω τις φωνές των ''έξω'' να με φωνάζουν, θα θέλω να τρέξω κοντά τους και δεν θα θέλω να μείνω άλλο στα σκοτάδια μόνη μου. Και τότε θα ξαναβρώ τις δυνάμεις μου και θα ξαναρχίσω να παλεύω, θα ξαναρχίσω να ζω...

Αυτό περιμένω τις τελευταίες μέρες... να θέλω να ξαναβγώ έξω στο φως...

Θέλω άνοιξη...παντού

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Η τελευταία μέρα του χειμώνα με βρίσκει αισιόδοξη...

Ίσως γι' αυτό να ευθύνεται η άνοιξη, που βρίσκεται -ημερολογιακά τουλάχιστον-λίγες μόνο ώρες μακριά.

Το 2010, πάντως, μου φάινεται πως κυλάει με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς και δεν παύει να με εκπλήσσει.

Ο Φλεβάρης, λοιπόν,ήταν γεμάτος με ευχάριστες -κυρίως- στιγμές...

Ο χρόνος που περνάει, λειτουργεί για μένα σαν πολύτιμο γιατρικό που μπαίνει στον οργανισμό μου και, θαυματουργά, κλείνει σιγά σιγά τις πληγές μου. Αυτό βέβαια κάποιες φορές λειτουργεί και σαν δίκοπο μαχαίρι, γιατί μπορεί από την μια να περιορίζει τον πόνο αλλά από την άλλη κατεβάζει τις άμυνες αφήνοντας με εκτεθειμένη σε διάφορους 'κινδύνους'.

Τις τελευταίες μέρες αναγκάστηκα -εκ των πραγμάτων- να ζυγίσω πολλά πράγματα. Δεν έχω καταλήξει πουθενά αλλά πιστεύω πως σιγά σιγά θα γίνει κι αυτό. Θα προσπαθήσω να μην επηρεαστώ από τίποτα -και κανένα- και θα προσπαθήσω να πράξω αυτό που πιστεύω πως είναι το καλύτερο για μένα. Ναι, αυτή τη φορά μόνο εμένα θα σκεφτώ. Το οφείλω αυτό στον εαυτό μου.

Ουφ...

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφω απόψε βγάζουν νόημα...έχω πιει και δεν ξέρω τι γράφω...πάω για ύπνο...

Κόκκινη γραμμή

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ο πρώτος μήνας της νέας χρονιάς πέρασε γρήγορα...

Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω πως η ψυχολογική μου διάθεση όλο και καλυτερεύει. Το κενό μέσα μου όλο και μικραίνει. Υπήρξαν φυσικά και οι άσχημες στιγμές μου μα όσο περνάει ο καιρός ευτυχώς λιγοστεύουν.

Προτεραιότητα μου φέτος έθεσα το ξεσκαρτάρισμα πολλών τομέων της ζωής μου. Αναθεώρησα πολλές καταστάσεις, έκοψα μαχαίρι κάποιους ανθρώπους και έκλεισα οριστικά κάποιους "λογαριασμούς" που εκκρεμούσαν. 

Επέλεξα να περάσω πολλές ώρες μόνη με τον εαυτό μου. Επιδίωξα να του αφιερώσω χρόνο. Προσπάθησα -κι ακόμα προσπαθώ- να τον κατανοήσω, να τον αποδεκτώ, να τον συγχωρέσω, να τον αγαπήσω (όπως με έχει συμβουλέψει κι ένας φίλος). Ίσως όταν καταφέρω εγώ να τα κάνω αυτά, να μπορέσουν να το κάνουν κι οι γύρω μου.

Έκανα -και κάνω- σημαντική προσπάθεια να αφήσω πίσω μου την περσινή χρονιά. Πραγματικά καταβάλλω υπέρμετρη προσπάθεια. Τόση πολλή που πολλές φορές εκπλήσσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθώ να μην επηρεάζομαι από τίποτα παρόλο που δέχομαι "παρεμβολές" και "ενοχλήσεις" από παντού. Χρειάζεται δύναμη για να γίνει αυτό μα τελευταία ανακαλύπτω πως ίσως οι δυνάμεις μου να μην μ' έχουν εγκαταλείψει ολοκληρωτικά.

Προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου σε τάξη(όσο γίνεται),να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά, να βρω κάτι προς το οποίο να πορεύομαι.

Τράβηξα μια κόκκινη διαχωριστική γραμμή -κάπου εκεί στις πρώτες ώρες της χρονιάς- και δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κοιτάει πίσω από αυτή. Εστιάζω μπροστά. Δεν επιτρέπω πισωγυρίσματα. Ναι, είμαι αυστηρή αλλά ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Έχω φάει πολλά χαστούκια, δεν με παίρνει να φάω κι άλλα...

Κατά τα άλλα οι μέρες μου κυλούν ήρεμα, κυρίως κάνοντας μικρά πράγματα που με ευχαριστούν (έστω κι αν αυτά σε μερικούς φαίνονται ανόητα) και αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο στην οικογένεια και τους φίλους μου που μου έλειψαν.

Ετσι θέλω να κυλήσουν και οι επόμενοι μήνες και αυτό θα επιδιώξω να κάνω.

Θέλω εύκολα, απλά πράγματα πια. Που να μην απαιτούν προσπάθειες και θυσίες. Έχω κουραστεί να παλεύω και να προσπαθώ. Το μόνο που χρειάζομαι πλέον στην ζωή μου είναι ηρεμία και ισορροπία. Μόνο έτσι θα ξανασταθώ στα πόδια μου...

Φαντάσματα...

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Χθες, αργά το βράδυ, το σπίτι μου γέμισε φαντάσματα...

Αχόρταγα φαντάσματα που δεν αρκούνται πια στο να εμφανίζονται μόνο στον ύπνο μου και θέλουν να στοιχειώνουν και την πραγματικότητά μου.

Αρχικά φοβήθηκα...Φοβήθηκα πως ίσως θα τα άφηνα να με κυριεύσουν, πως ίσως φαινόμουν για ακόμα μια φορά αδύναμη...

Μετά όρθωσα δειλά δειλά το ανάστημά μου και στάθηκα απέναντί τους. Έτρεμαν λίγο τα πόδια μου μα σιγά σιγά το τρέμουλο άρχισε να υποχωρεί μέχρι που εξαφανίστηκε.

Ένιωσα, τότε, και τον φόβο να μειώνεται και αυτό μου έδωσε περισσότερη δύναμη. Και θάρρος.

Έτριξα, λοιπόν, τα δόντια και τα αντιμετώπισα παλεύοντας όσο πιο σκληρά μπορούσα...

Όταν τα είδα να το βάζουν στα πόδια τρέχοντας, ένιωσα -μετά από καιρό- περήφανη για τον εαυτό μου και πήγα για ύπνο με τον αέρα του νικητή...

Δυο χιλιάδες ΔΕΚΑ στόχοι...

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

- Να κοιτάξω να γίνω καλά. Να σταθώ στα πόδια μου. Και αυτή να είναι η προτεραιότητά μου. (Και κάποια στιγμή της νέας χρονιάς να γιορτάσω τα γενέθλια μου)

- Να κρατήσω στην ζωή μου μόνο τους ανθρώπους που μου κάνουν καλό. Τους υπόλοιπους να τους διώξω.

- Να κάνω περισσότερα ταξίδια. Σε μέρη που δεν ξαναπήγα ποτέ. Όσα περισσότερα μπορέσω.

- Να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στην οικογένεια και τους φίλους μου. Αυτούς μόνο έχω άλλωστε.

- Να συγχωρώ μόνο αυτούς που πρέπει. Τους υπόλοιπους ας τους συγχωρέσει ο Θεός. Τέρμα στις δεύτερες ευκαιρίες και στα συγχωροχάρτια.

- Να μένω μόνη με τον εαυτό μου όποτε -και όσο συχνά- το θελήσω. Η μοναξιά είναι πολλές φορές καλυτέρη από την συντροφιά κάποιων ανθρώπων.

- Να κάνω μόνο πράγματα που με ευχαριστούν. Να μην καταπιεστώ για τίποτα. Ποτέ ξανά.

- Να μην στηρίζω τα όνειρά μου πάνω σε άλλους. Να ονειρεύομαι μόνο για μένα. Και να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις.

- Να χαμογελώ ακόμα και τις στιγμές που μέσα μου θα πονάω. Και θα 'ναι πολλές αυτές οι στιγμές φέτος.

- Και να κλαίω λιγότερο. Και μόνο όταν αξίζει τον κόπο.

Ξέρω... είχα πει πως δεν θα θέσω στόχους φέτος, μα ήθελα πολύ να κάνω συγκρίσεις με τα πρώτα ποστς του 2009.

Απολογισμός... 2009

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Ακολουθεί ψυχοπλακωτικό ποστ που μπορεί να "ενοχλήσει"...

Ότι και να πω για το 2009 θα 'ναι λίγο...

Από την μια μου χάρισε τρεις από τους ομορφότερους μήνες της ζωής μου και από την άλλη επτά από τους χειρότερους μήνες που έχω περάσει ποτέ...

Μου χάρισε έναν άνθρωπο που ερωτεύτηκα τρελλά (και χωρίς καν να το προσπαθήσω), που με ανέβασε στα σύννεφα, που πίστεψα πως ήταν το άλλο μου μισό, που πίστεψα πως ήταν όλα αυτά που χρόνια τώρα έψαχνα, που με έκανε να δακρύσω γιατί φοβόμουν την ένταση αυτών που με έκανε να νιώθω, που μου χάρισε στιγμές που ευχήθηκα να κρατούσαν για πάντα μα που στο καπάκι με πότισε με τόση πίκρα και τόσο πόνο που δεν πίστευα πως ήταν ποτέ δυνατό να νιώσω.

Έζησα την κοροϊδία και το ψέμα σε όλο τους το μεγαλείο... Προδόθηκα...Ταπεινώθηκα... Άκουσα σκληρά λόγια. Έμαθα σκληρές πραγματικότητες. Πόνεσα και έκλαψα όσο ποτέ άλλοτε. Ήταν πολλές οι στιγμές που ευχήθηκα να μην ζούσα γιατί δεν άντεχα άλλο πόνο. 

Κάπου εκεί, και ενώ νόμιζα πως δεν μπορούσα να πάω άλλο κάτω, λύγισα...

Κλείστηκα για μέρες στο σπίτι μόνη μου, χωρίς καν να ανάβω το φως όταν σκοτείνιαζε, ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, κοιτάζοντας το ταβάνι, νιώθωντας πως δεν είχα δύναμη να κουνηθώ... είχα παραλύσει...

Έψαχνα γύρω μου να βρω ένα αποκούμπι για να μπορέσω να σηκωθώ ξανά στα πόδια μου, μα δεν έβρισκα τίποτα...

Φοβήθηκα...

Η στήριξη των φίλων και της οικογένειάς μου, δεν ήταν αρκετή για να με βγάλει απ'τα σκοτάδια που ζούσα...

Αποφάσισα, τότε, να ζητήσω βοήθεια και κάπως έτσι άρχισα ξανά, δειλά δειλά, να βλέπω λίγο φως.

Τώρα παλεύω... Παλεύω να επανέλθω στην κατάσταση που βρισκόμουν πριν ξεκινήσει όλο αυτό το μπάχαλο και ελπίζω να τα καταφέρω.

...Δεν μπορώ να σταθώ σ'αυτά που κέρδισα μέσα απ' αυτή την ιστορία...δεν άξιζε τον τόσο πόνο... 

Δεν μπορω να είμαι ευχαριστημένη επειδή έζησα τρεις υπέροχους μήνες... όχι...

Δεν μπορώ να δεκτώ πως ένας άνθρωπος είναι ικανοποιημένος μόνο μ'αυτό, δεν μπορώ να το δω έτσι...

Ένιωσα -και ακόμα νιώθω- αδικημένη. Το είπα πολλές φορές και δεν θα σταματήσω να το λέω.

Πάντα πίστευα ότι σ'αυτή τη ζωή παίρνουμε ότι αξίζουμε μα φέτος αναθεώρησα τα πιστεύω μου... είμαι σίγουρη πως δεν άξιζα αυτό που πήρα.

Απόψε φεύγει -ευτυχώς- αυτή η παλιοχρονιά...

Στέκομαι εδώ στο ξωπόρτι της, όχι σε πολύ καλύτερη ψυχολογική κατάσταση, καθόλου αισιόδοξη μα -τουλάχιστο- ζωντανή.

Διαβάζοντας τα πρώτα ποστς της χρονιάς, αντιλαμβάνομαι πως ίσως περίμενα πολλά από το 2009. Ίσως να μην έπρεπε να 'χω τόσες προσδοκίες. Πίστευα όμως πως το άξιζα, μετά από χρόνια, να νιώσω ευτυχισμένη...

Φοβάμαι το 2010... Το φοβάμαι γιατί δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω κάποια γεγονότα που πρόκειται να συμβούν μέσα σ' αυτό, το φοβάμαι γιατί δεν ξέρω αν θα καταφέρω να μην ξαναπέσω,να μην ξαναλυγίσω... φοβάμαι πολύ...

Γι' αυτό και φέτος δεν θα θέσω στόχους. Δεν έχει σημάσια άλλωστε γιατί τελικά δεν εξαρτάται μόνο από μένα η εκπλήρωσή τους.

Σήμερα δεν θα ευχηθώ μεγάλα πράγματα για μένα. Δεν θα ευχηθώ νέους έρωτες, δεν θα ευχηθώ παραμύθια...έπαψα πια να πιστεύω σ' όλα αυτά....

Θα ευχηθώ η νέα χρονιά να μου δώσει δύναμη... Δύναμη να παλέψω να ξεπεράσω αυτά που έζησα, δύναμη να αντέξω αυτά που θα 'ρθουν, δύναμη να σταθώ ξανά στα πόδια μου...να γίνω καλά...

Θα ευχηθώ κάποια στιγμή της νέας χρονιάς να νιώσω ξανά χαρούμενη και -γιατί όχι- ευτυχισμένη...

Αυτά εύχομαι λοιπόν για μένα, αυτά μόνο ζητάω από το 2010... και θα είμαι ευγνώμων αν μου τα δώσει.

Για όλους εσάς, για τους φίλους και την οικογένειά μου που δεν έλειψαν λεπτό απ' το πλάι μου, εύχομαι πολλά περισσότερα. Εύχομαι να είστε όλοι υγιείς και να έχετε την ευλογία να έχετε κοντά σας τους ανθρώπους που αγαπάτε. Όσοι από σας έχουν την ευτυχία να τα έχουν αυτά, να ευχαριστείτε τον Θεό κάθε μέρα γι 'αυτό και να τον παρακαλείτε να μην τα χάσετε ποτέ...μάθετε να ξεχωρίζετε αυτά που αξίζουν...

Εύχομαι σε όλους η νέα χρονιά να είναι μια από τις ομορφότερες της ζωής σας και, πανώ απ' όλα, ποτέ μα ποτέ να μην σταματήσετε να ονειρεύεστε...δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο...

Καλή Χρονιά

xxx

Τριάντα

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Σήμερα μπαίνω αισίως (;;;) στην τέταρτη δεκαετία της ζωής μου...

Δεν έχω να πω πολλά πέραν του ότι αλλιώς φανταζόμουν τον εαυτό μου στα 30 και αλλιώς είναι τα πράγματα τελικά.

Δεν θα 'πρεπε να γκρινιάζω σήμερα μέρα που είναι, μα φοβάμαι αυτή την νέα δεκαετία που ξεκινάει...δεν ξέρω γιατί...ίσως γιατί υποψιάζομαι ότι θα είναι ελαφρώς δυσκολότερη από την προηγούμενη... 

Πείτε με απαισιόδοξη, πείτε με αρνητική αλλά αυτό νιώθω. Ελπίζω να κάνω λάθος....

Ένεκα του τέλους του χρόνου που ολοένα και πλησιάζει περισσότερο, ετοιμάζω τον καθιερωμένο -πια- απολογισμό μου για την χρονιά που φεύγει ο οποίος τυγχάνει φέτος και να είναι και ο απολογισμός της τελευταίας μου χρονιάς στην δεκαετία των 20...

Θα τον ανεβάσω -μάλλον- στο μπλογκ μου την παραμονή της νέας χρονιάς...

Για την σημερινή ημέρα δεν έχω να πω τίποτα. Δεν αισθάνομαι τίποτα. Για μένα είναι απλά μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Έτσι σκοπεύω να την περάσω. Σαν τίποτα το ιδιαίτερο.

Σήμερα, λοιπόν, δεν θα σβήσω κεριά -ίσως για πρώτη φορά μετά από 30 γενέθλια-, δεν θα κάνω ευχή, δεν θα γιορτάσω.

Υπόσχομαι, όμως, πως θα γιορτάσω τα 30α μου γενέθλια την πρώτη μέρα του 2010 που θα νιώσω πως έχω βρει τον εαυτό μου, πως έχω καταφέρει να επουλώσω όλες τις πληγές μου... αυτή θέλω να είναι και η ευχή σας για μένα...

...Στo Ψιψί μου, στην μαμά μου και στην Σοκολάτα μου, νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα συγγνώμη...Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσάς...σας αγαπάω πολύ...

Όσο για σένα που είχαμε προσχεδιάσει την σημερινή μέρα μαζί (όπως και τις υπόλοιπες μετά από αυτήν)... Δεν ξέρω αν θυμάσαι αυτά που είχαμε πει...μα εύχομαι σήμερα να μου αφιερώσεις -με τη σκέψη σου- έστω κι ένα λέπτο...είναι το λιγότερο που μου χρωστάς...

Εύχομαι ολόψυχα...

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

...σε όλους σας να βρείτε αυτό που θα σας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους...

Ό,τι κι αν είναι αυτό...για τον καθένα είναι διαφορετικό μα εξίσου σημαντικό...

Εύχομαι επίσης όταν βρείτε αυτό που ψάχνετε να καταφέρετε να το κρατήσετε για πάντα στη ζωή σας.

Χρόνια Πολλά λοιπόν, με υγεία πάνω απ' όλα, με πολλά χαμόγελα, λιγότερη κακία, λιγότερους εγωισμούς και πάντα κοντά σε αυτούς που αγαπάτε...

Καλά Χριστούγεννα να έχετε όλοι, γεμάτα όμορφες στιγμές που θα σας συντροφεύουν για πάντα...

The Domino effect

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Απ' την αρχή αυτής της γ******νης παλιοχρονιάς, νιώθω πως η ζωή μου είναι σαν ένα ντόμινο που έχει αρχίσει την πτώση του, παρασέρνει το ένα κομμάτι μετά το άλλο και δεν λέει να σταματήσει.

Εκεί που πάω να σηκώσω κεφάλι έρχεται κάτι άλλο, με χτυπάει και ξαναπέφτω.

Κουράστηκα...αρχικά ψυχολογικά και ακολούθως και σωματικά...

Είναι μέρες που δεν έχω δύναμη να σηκωστώ, που δεν έχω δύναμη ν'ανοίξω τα μάτια μου. Κι όταν επιτέλους πάρω μπρος, με πιάνει μια ανεξήγητη ενέργεια και διάθεση να τα κάνω όλα μα μετά ξαφνικά πέφτω και αρχίζουν να βαραίνουν τα μάτια μου και νιώθω απίστευτη δυσκολία να κάνω το παραμικρό,και η κούραση επιστρέφει... Επιστρέφω στο σπίτι και νιώθω να με πονάει όλο μου το σώμα, όλοι μου οι μύες,όλες οι αρθρώσεις μου...δεν είμαι υπερβολική,αλήθεια πονάω παντού. Κι είναι και εκείνος ο πόνος από μέσα που με τρώει σαν σαράκι και με έχει διαλύσει. Που με κάνει να μην θέλω να κάνω τίποτα εκτός απ'το να ξαπλώνω στον καναπέ μου (ενίοτε στο κρεβάτι ή εναλλάξ) και να κοιτάω την οροφή...

Όλο αυτό μου έχει στοιχίσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου, που εύχομαι κάποια μέρα να μπορέσω να αναπληρώσω...

Έχω παραμελήσει τους φίλους μου και νιώθω άσχημα γι'αυτό. Και φοβάμαι. Φοβάμαι πως μια μέρα θα ανοίξω τα μάτια και θα κοιτάξω γύρω μου και θα 'ναι όλα αλλιώς. Φοβάμαι πως τότε θα με κοιτάει η Λ. και δεν θα καταλαβαίνει πια τι σκέφτομαι κι όταν θα βλέπω την Τ. δεν θα 'χει τίποτα να μου πει...θα με βλέπουν κι οι δυο τους σαν ξένη. Και θα 'χει μεγαλώσει ο Φ. και θα 'χω χάσει τις ομορφότερες ιστορίες του και θα μεγαλώσει κι η Σ. και θα χω χάσει τα πρώτα της βήματα και τις πρώτες της λέξεις... Κομμάτια της ζωής όλων τους που φανταζόμουν πως θα τα ζούσαμε αλλιώς. Φοβάμαι... Φοβάμαι πως μια μέρα θα κοιτάω τριγύρω και δεν θα 'ναι κανείς. Κι αυτό το λάθος θα'ναι δικό μου και δεν θα μπορώ να σηκώσω το βάρος.

Στην απέναντι όχθη όλων αυτών η αδυναμία και η κούραση που προανέφερα και που με εμποδίζουν να ζήσω και με βρίσκουν τώρα εδώ ξαπλωμένη στον καναπέ να γαλεύω αγελάδες και να μαζεύω μαρούλια...

Birthday Wishes

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Για μένα, ο εορτασμός των γενεθλίων είναι συμβολικός.

Συμβολίζει τον εορτασμό για τα όσα πετύχαμε τον τελευταίο χρόνο της ζωής μας.

Από μικρή θυμάμαι να γιορτάζω τα γενέθλιά μου ανελλιπώς. Κάτι το οποίο τήρησα και μεγαλώνοντας. Άλλοτε με μεγαλύτερη χαρά και άλλοτε με μικρότερη. Αναλόγως.

Πέρσι, λοιπόν, θυμάμαι ότι ανυπομονούσα πολύ να γιορτάσω τα γενέθλιά μου.

Είχα πολύ καλή ψυχολογική διάθεση... ένιωθα πως είχα πολλούς λόγους να γιορτάσω...

Είχα ξαναβρεί -μετά από χρόνια- τον παλιό καλό μου εαυτό, ένιωθα έτοιμη για νέα ξεκινήματα και ήθελα να γιορτάσω όλα αυτά που κατάφερα κατά την διάρκεια του χρόνου.

Το βράδυ των γενεθλίων μου, μετά από ώρες προετοιμασίας, έβαλα τα γιορτινά μου και το πιο φωτεινό μου χαμόγελο, και άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου για να υποδεκτώ τους φίλους μου.

Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να τους περιποιηθώ και να τους κάνω να περάσουν καλά γιατί ένιωθα πως αυτή η καλή μου ψυχολογική διάθεση, οφειλόταν κυρίως σ' αυτούς. Ήταν κάτι σαν ένα μικρό ευχαριστώ...

Όταν ήρθε η στιγμή του σβησίματος των κεριών της τούρτας, ήρθε και η στιγμή της ευχής.

Κοίταξα τότε γύρω μου...

Περιεργάστηκα τα πρόσωπα και τις εκφράσεις των ανθρώπων που με περιτριγύριζαν...

Δεν ήταν πολλοί -μετρημένοι στα δάκτυλα ήταν-, μα ήταν οι φίλοι μου που, όπως έχω ξαναπεί, θεωρώ μέλη της οικογένειάς μου. Μερικοί παλιότεροι, κάποιοι άλλοι πιο νέοι. Όλοι όμως αγαπημένοι. Φίλοι που τους έχω μιλήσει για τα πάντα, που είναι πάντα έτοιμοι να τρέξουν να με βοηθήσουν και που τους έχω στην καρδιά μου. Ανάμεσα σ' αυτούς και δυο προσωπάκια ανθρώπων που μαζί μοιραστήκαμε τα πάντα, που μαζί μεγαλώσαμε... Που μπορεί να μην έχουμε το ίδιο αίμα μα γι' αυτές θα έδινα τα πάντα, όπως ακριβώς θα έκανα και για οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς μου...

Τα πρόσωπά τους είχαν όλα το ίδιο βλέμμα...χαρούμενο...

Όλοι εξέπεμπαν το ίδιο συναίσθημα...αγάπη...

Αισθάνθηκα τότε απέραντη ευγνωμοσύνη...δάκρυσα...

Δεν ήξερα τι να ευχηθώ...τα είχα όλα...όλα όσα είχαν σημασία για μένα.

Έκλεισα τα μάτια και έκανα την ευχή μου.

"Να μείνουν όλα όπως είναι", ευχήθηκα.

...Σήμερα το πρωί με ξύπνησε ένα μήνυμα στο κινητό.

"Πως θα γιορτάσουμε φέτος τα γενέθλιά σου;" ήταν το μήνυμα.

Έκανα τότε στο μυαλό μου μια γρήγορη αναδρομή των γεγονότων της χρονιάς που πέρασε.

Η περσινή μου ευχή δεν πραγματοποιήθηκε...

Μπορεί στους άλλους να φαίνονται όλα τα ίδια, μα για μένα είναι όλα αλλιώς.

Δεν έχω τίποτα να γιορτάσω φέτος...

"Δεν θα γιορτάσω φέτος", απάντησα και ξανακοιμήθηκα.

Abbracci

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

Τον τελευταίο καιρό νιώθω πραγματικά πολύ κουρασμένη. Σωματικά και ψυχολογικά.

Το καθημερινό μου πρόγραμμα μου περιλαμβάνει μόνο τον συνδυασμό δουλειά-σπίτι. 

Απέκτησα ξαφνικά μια ανεξήγητη ενέργεια στη δουλειά και αναλαμβάνω συνέχεια επιπρόσθετα καθήκοντα και περισσότερες αρμοδιότητες.

Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κουράζομαι τόσο πολύ που όταν επιστρέφω στο σπίτι το μόνο που θέλω να κάνω είναι να κοιμήθω.

Πάνε οι αυπνίες, οι αμέτρητες σκέψεις και τα στριφογυρίσματα στο κρεβάτι... Ούτε που καταλαβαίνω πότε κλείνω τα μάτια και πότε κτυπάει το ξυπνητήρι...δεν προλαβαίνω να σκεφτώ τίποτα...

Δεν παραπονιέμαι. Μ'αρέσει αυτό το πρόγραμμα. Με βοηθά να ξεχνιέμαι και να σκέφτομαι λιγότερο.

...Σιγά σιγά φεύγει αυτή η παλιοχρονιά.

Μια χρονιά που, εκτός από τον ένα ακόμα χρόνο που μου φόρτωσε στην πλάτη, μου διέλυσε και όσα προσπαθούσα τα τελευταία χρόνια να χτίσω.

Αρχίζω δειλά δειλά να αναπνέω χωρίς "τεχνητή υποστήριξη" και,που και που, ανοίγω τα μάτια και επικοινωνώ με τον περίγυρο.

Κάτι είναι κι αυτό....

...Μου λείπει αφάνταστα μια αγκαλιά.

Αλήθεια μόνο αυτό... μια ζεστή αγκαλιά να χωθώ μέσα της, να νιώσω ηρεμία και ασφάλεια...

Να ακουμπάω το κεφάλι στο μέρος της καρδιάς και να ακούω το καρδιοχτύπι του ανθρώπου που αγαπάω...αυτό μου λείπει...

Δεν θα το αναζητήσω άλλο...ίσως να μην είναι γραφτό να γίνει για μένα...

Δεν θέλω να παλέψω για τίποτ' άλλο. Θέλω εύκολα πράγματα πια. Μια ζωή πάλευα. Κουράστηκα.

Δεκέμβρης

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009

Θυμάμαι κάτι χρονιές που ανυπομονούσα σαν τρελλή να 'ρθει ο Δεκέμβρης...

Ανυπομονούσα να κλείσουν τα σχολεία, να στολίσουμε το σπίτι, να φτιάξουμε γλυκά, να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, λίγες μέρες αργότερα τα γενέθλιά μου (ναι,είμαι παιδί των Χριστουγέννων) και καπάκι, την Πρωτοχρονιά...

Δεν ήμουν απ' τα παιδιά που πίστευαν στα παραμύθια...έπαψα από πολύ νωρίς να πιστεύω σ'αυτά...

Τα πρωινά των Χριστουγέννων, όμως, τα λάτρευα...

Με το που ξυπνούσα, έτρεχα γρήγορα στο δέντρο για να βρω εκεί τα δώρα που μου άφηνε το προηγούμενο βράδυ ο Αης Βασίλης.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό,δεν θυμάμαι ποτέ να πίστευα στον Αη Βασίλη. Ήξερα πολύ καλά πως δεν ήταν πρόσωπο υπαρκτό. Επέλεγα όμως, να προσποιούμαι πως πίστευα τις φανταστικές ιστορίες των γονιών μου, ίσως γιατί λάτρευα τα βλέμματα ικανοποίησης στα πρόσωπά τους όταν με έβλεπαν να χαμογελώ χαρούμενη ανοίγοντας τα δώρα μου...

Ακόμα θυμάμαι αυτά τα βλέμματα...τα θυμάμαι λες κι ήταν χθες κι ας έχουν περάσει χρόνια από τότε...

Δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να ξανανιώσω το συναίσθημα εκείνων των Χριστουγεννιάτικων πρωινών... Το συναίσθημα της πληρότητας και της ανείπωτης ευτυχίας...όχι λόγω των δώρων που έπαιρνα (καλά ίσως λίγο και γι' αυτό) αλλά κυρίως γιατί ένιωθα την αγάπη και την ζεστασιά της οικογένειας μου και αυτό μου ήταν αρκετό.

Μου λέιπουν όλα εκείνα τα Χριστούγεννα...

Μου λείπει κι εκείνο το βλέμμα ικανοποίησης στα πρόσωπα των γονιών μου όταν μ' έβλεπαν χαρούμενη...Και λυπάμαι... Λυπάμαι γιατί τα τελευταία χρόνια έπαψα να χαμογελάω, κλείστηκα στον εαυτό μου και έκλεισα έξω και την οικογένειά μου...τους μοναδικούς ανθρώπους που ήταν -και είναι- πάντα στο πλευρό μου...

Ξέχασα πόσο πολύ τον αγαπούσα κάποτε τον Δεκέμβρη...

Στενοχωριέμαι που δεν σημαίνει τίποτα για μένα πια.

Υ.Γ.: Αν μπορουσα να κοιμήθω όλο τον φετινό Δεκέμβρη, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη...  

Λάθος/Σωστό

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Αναρωτιέμαι πως θα έπρεπε να νιώθει κανείς όταν κάποιος τον έχει αποκαλέσει "το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του".

Under my skin

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Ο πρώτος καφές της ημέρας/ Τα πρώτα φιλιά/ Creme brulee/ Χειμωνιάτικα Κυριακάτικα πρωινά/ Mateus ροζέ/ Ταξίδια/ Γλαστράκια με βασιλικό/ Χαρούλα Αλεξίου/ Αναμμένο τζάκι/ Τα πρωτοβρόχια/ Η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή/ Η μουσική/ Τα αληθινά "σ' αγαπώ"/ Οι στιγμές με τις φίλες μου/ Η μυρωδιά των καθαρών σεντονιών/ Να ονειρεύομαι Βαρκελώνη/ Cosmopolitans/ Παλιές φωτογραφίες/ Παγωμένες μπύρες/ Χουχούλιασμα στον καναπέ/ Ανοιξιάτικες βόλτες στο Village στη Νέα Υόρκη/ Η Νέα Υόρκη και η κάθεμια γωνιά της/ Sushi/ Espressακια/ Σοκολάτες kiss με γέμιση φράουλα/ Δωδεκάποντα τακούνια/ Grey's Anatomy ...ξανά και ξανά/ Να χώνομαι μέσα στα πλήθη σε πολύβουους δρόμους/ Η μυρωδιά που έχουν τα πρώτα βράδια της Άνοιξης/ Το Λονδίνο πριν τα Χριστούγεννα/ Το Λονδίνο γενικώς/ Milkshake φράουλας/ Καρπούζι/ Αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια/ Τρουφάκια σοκολάτας/ Ζεστές αγκαλιές/ Γέλια μέχρι δακρύων/ Τα πρώτα βλέμματα/ Τα βαμμένα κόκκινα νύχια/ Η σκυλίτσα μου/ Τα κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου/ Smokey eyes/ Κόκκινο κρασί/ Η θάλασσα τα ζεστά, καλοκαιρινά σούρουπα/ Σφηνάκια τεκίλα/ Το άρωμα του νυχτολούλουδου και του γιασεμιού/  Να τριγυρίζω μόνη μου σε άγνωστες πόλεις/ Ο έρωτας... σε όλες του τις μορφές.../

Υ.Γ.:  Η ιδέα ριγμένη από την UrbanTulip και το ομότιτλό της ποστ

Back to reality :(

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Επέστρεψα με μια γρίπη ΝΑ! (με το συμπάθειο κιόλας) 

Τα νεάκια μου, λοιπόν, σε λίγες μέρες όταν θα αναρρώσω γιατί προς το παρόν στριφογυρίζει η οθόνη και μου προκαλεί πονοκέφαλο.

Πέρασα υπέροχα πάντως. Αυτό θα πω μόνο.

Εικόνες...

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2009

Κυριακή βράδυ σε ταβερνάκι παρέα με φίλους που ομολογώ πως παραμέλησα τελευταίως, χορεύοντας μετά από πολλά ποτήρια λευκό κρασί -με δακρυσμένα μάτια- ίσως το καλύτερο ζεϊμπέκικο της ζωής μου.

Απόγευμα Τρίτης στο αυτοκίνητο, κολλημένη στην κίνηση τραγουδώντας Uninvited με την συνοδεία της Alanis στη διαπασών. Δεν μ' ένοιαξε στιγμή που με έβλεπαν οι διπλανοί παράξενα. Ένιωθα πρώτη φορά μετά από καιρό ζωντανή. Tο βράδυ, επιτραπέζια και μπύρες στο σπίτι φίλου με την παρέα -καινούργιοι φίλοι και παλιοί- κοίτωντας σαν αποχαυνωμένη τριγύρω,έχοντας ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπο λες και ζούσα για μήνες σε άλλο κόσμο.

Τετάρτη απόγευμα, κρασάκι μετά τη δουλειά σε ένα καινούργιο πολύ ζεστό μπαράκι στην παλιά πόλη, με μεγάλους καναπέδες και φουσκωτά μαξιλάρια συντροφιά με καίνουργια φίλη που με εξέπληξε με την ειλικρίνια και με συγκίνησε με το ενδιαφέρον της. Note to self: Πότε μα ποτέ να μην ξανακρίνω ανθρώπους που δεν γνωρίζω πραγματικά...

Βραδάκι Πεμπτής, το πρώτο μάθημα ταγκό της φετινής χρονιάς και καπάκι βραδινός ποδαρόδρομος -παρόλο το κρύο- στα σκοτείνα σοκάκια της παλίας πόλης. Ένιωθα τον παγωμένο αερα να κτυπάει στο πρόσωπό μου και ένιωθα πιο ελεύθερη από ποτέ. Λίγο αργότερα, ένιωσα την ίδια ανεξήγητη -αλλά όμορφη- ελευθερία καθισμένη σε μια υπέροχη βεράντα φωτισμένη με κεριά, με θέα την θάλασσα, αγκαλιά με ένα φιλαράκι που με τα λόγια του με έκανε να δακρύσω και να αισθανθώ πως για κάποιους ανθρώπους -έστω κι αν είναι μετρημένοι στα δάκτυλα- είμαι σημαντική. Αυτό και μόνο μου αρκεί.

Απόγευμα Παρασκευής, ξαπλωμένη στον πιο αναπαυτικό καναπέ του κόσμου, τον καναπέ μου, βλέποντας το τελευταίο επεισόδιο τoυ αγαπημένου μου Grey's Anatomy και, αργότερα, κάνοντας ανελέητο ζάπινγκ, έχοντας στην αγκαλιά μου μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της ζωής μου...

Μπορεί να μην ακούγονται ιδιαίτερες μα είναι οι εικόνες μου της εβδομάδας που πέρασε...και είναι οι πρώτες εικόνες που θέλω να θυμάμαι τους τελευταίους μήνες...

Πάω να ετοιμάσω αποσκευές γιατί φεύγω ταξιδάκι για πιο κρύα μέρη που έχουν ντυθεί ήδη με τα γιορτινά τους...

Επιστρέφω σε μιάμιση εβδομάδα με καινούργιες, πολύχρωμες, και εύχομαι, μόνο χαρούμενες εικόνες...

Άδραξε την ημέρα...

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Πριν μερικές εκατοντάδες χρόνια ο Βενιαμίν Φραγκλίνος μοιράστηκε με τον κόσμο το μυστικό της επιτυχίας του. "Ποτέ μην αφήνετε για αύριο κάτι που μπορείτε να κάνετε σήμερα" είχε πει. Θα πίστευε κανείς ότι, ερχόμενο από αυτόν, περισσότεροι άνθρωποι θα άκουγαν και θα ακολουθούσαν αυτό που είπε. Ο άνθρωπος ήταν επιστήμονας...

Δεν ξέρω γιατί αναβάλλουμε συχνά αυτά που πρέπει να κάνουμε αλλά αν έπρεπε να μαντέψω, θα έλεγα ότι έχει να κάνει με τον φόβο. Τον φόβο της αποτυχίας, τον φόβο της απόρριψης, τον φόβο της λήψης της λάθος απόφασης...

Έχουμε ακούσει αμέτρητα αποφθέγματα, ακούσαμε φιλόσοφους, ποιητές, τους παππούδες μας, όλους να μας λένε να "αδράξουμε την ημέρα".

Παρόλα αυτά τίποτα δεν μας πείθει. Πρέπει να το δούμε κι από μόνοι μας. Πρέπει να κάνουμε λάθη. Πρέπει να υποφέρουμε μέχρι να μην μπορούμε να αντέξουμε άλλο πόνο.

Μέσα απο αυτά τα λάθη μαθαίνουμε. 

Και τότε καταλαβαίνουμε τι εννοούσε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος....

Ότι το να ξέρουμε είναι καλύτερο από το να αναρωτιόμαστε, ότι το να ξυπνούμε είναι καλύτερο από το να κοιμόμαστε και ότι ακόμα και η μεγαλύτερη αποτυχία, ακόμα και η χειρότερη απόρριψη είναι κατά πολύ καλύτερη από την απάθεια...

Όλα αυτά που φοβάμαι...

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Φοβάμαι τις Κυριακές και τις Δευτέρες...όχι αυτές που πέρασαν μα αυτές που θα 'ρθουν.

Φοβάμαι πως τα τείχη που έχω χτίσει τριγύρω μου θα είναι κάποτε τόσο ψηλά που δεν θα μπορεί κανείς και τίποτα να τα γκρεμίσει.

Φοβάμαι πως θα ξυπνήσω κάποια μέρα και θα αντιληφθώ ότι είμαι μόνη μου, ότι δεν έχω κανένα γιατί θα τους έχω διώξει όλους μακριά μου.

Φοβάμαι πως μια μέρα θα κοιτάξω πίσω μου και θα αντικρίσω μόνο συντρίμια και στάχτες, δεν θα 'χω πετύχει τίποτα.

Φοβάμαι μήπως χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ...δεν θέλω άλλες απώλειες.

Φοβάμαι πως θα ζήσω μια ζωή κενή, χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό και χωρίς συναίσθημα.

Φοβάμαι πως θα κάνω λάθη που δεν θα μπορώ να διορθώσω.

Φοβάμαι πως θα ψάχνω να βρω λόγους να χαμογελάσω και να είμαι χαρούμενη και δεν θα βρίσκω τίποτα.

Φοβάμαι πως μια μέρα -σαν και σήμερα- θα αποζητάω σαν τρελή μια αγκαλιά και δεν θα 'χω κανένα να την δώσει.

Φοβάμαι τις σκέψεις μου γιατί τριγυρίζουν άτακτα στο μυαλό μου.

Φοβάμαι...

Φοβάμαι...όλα όσα έζησα μαζί σου...και όλα όσα θα ζήσω μακριά σου...

Φοβάμαι που προχωράς μπροστά... χωρίς εμενα πλάι σου...

Φοβάμαι την μέρα που δεν θα 'σαι πια μέρος της ζωής μου, που θα σε αναζητώ παντού και δεν θα 'σαι πουθενά...

Φοβάμαι πως, παρόλο που είχα πει πως δεν θα επιτρέψω να ξαναγίνει, μου έχεις γίνει απαραίτητος...

...Είναι αστείο να φοβάμαι πως θα συμβούν πράγματα που ήδη συμβαίνουν...

Λένε πως "όταν δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις τίποτα να χάσεις". Με αυτή τη λογική ίσως να μην έπρεπε να φοβάμαι τόσο...

Έρωτας είναι...

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

 ...να μην είναι ποτέ αρκετός ο χρόνος που περνούμε μαζί

 ...να μην αντεχεις στην σκέψη πως με μοιράζεσαι

 ...να τρέμεις στην σκέψη μήπως με χάσεις 

 ...να είμαι η πρώτη σου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ

 ...να με αποχαιρετάς και να σου λείπω μόλις γυρίσω την πλάτη

 ...να γίνομαι ξαφνικά η προτεραιοτητα σου και να κυριεύω κάθε σου σκέψη

 ...να θέλεις να φωνάξεις σε όλους το πόσο πολύ μ'αγαπάς

 ...να ακολουθείς αυτό που σου λέει η καρδιά σου και να αφήνεις τη λογική και τα "πρέπει" στην ακρή

 ...να θέλεις να μοιράζεσαι τα πάντα μαζί μου

 ...να ονειρεύεσαι την ζωή σου με μένα στο πλάι σου

 ...να μην μπορείς λεπτό μακριά μου

Κατάλαβες τώρα την διαφορά;

The second you sleep

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ένα τραγούδι με το οποίο έχω κολλήσει τις τελευταίες μέρες...                

Βράδυ Πέμπτης (και πέντε 10 μετά)...

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Περνάει γρήγορα ο χρόνος τελικά....και στο πέρασμά του γιατρεύει τα πάντα...

Πέντε 10 μετά...

Η αλήθεια είναι πως αλλιώς το φανταζόμουν και αλλιώς είναι τελικά...

Βρισκομαι στην διαδικασία της διαγραφής. Διαγράφω αναμνήσεις,όνειρα και συναισθήματα.

Μόνο έτσι θα σταματήσω να πονάω. Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα.

Τα κλείνω ολά σε ένα κουτί. Απο κει μέσα θα βγουν μόνο όταν δεν θα σημαίνουν τίποτα για μένα πια.

Κάνω μικρά σταθερά βήματα. Κι είμαι σε καλό δρόμο.

Δεν με νοιάζει που μιλούν γιατί σ' όσους χρωστώ έχω δώσει...

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2009

Έχω πληγωθεί και έχω προδοθεί πολλές φορές στην ζωή μου. Κάποιες φορές ήταν δυσκολότερες από κάποιες άλλες. Κάποιους ανθρώπους που με πλήγωσαν επέλεξα να τους διαγράψω από την ζωή μου οριστικά, σε κάποιους άλλους αποφάσισα να δώσω δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Για μερικούς απ'αυτούς χαίρομαι που το έκανα, για κάποιους άλλους το έχω μετανιώσει.

Έχω αγαπήσει τρεις φορές στην ζωή μου. Έχω ερωτευτεί μόνο τις δυο από αυτές. Η κάθε φορά ήταν δυνατότερη και πιο έντονη από την προηγούμενη. Στην κάθε μια έδωσα ένα κομμάτι του εαυτού μου όχι επειδή μου ζητήθηκε να το κάνω αλλά επειδή το ένιωσα. Ίσως σε γενικές γραμμές να έδωσα περισσότερα απ'όσα πήρα. Δεν μέτρησα ποτέ. Σε αντάλλαγμα αυτών που έδωσα πήρα σημαντικά διδάγματα. Ήταν όλα πολύτιμα και με βοήθησαν να ωριμάσω και να γίνω δυνατότερος άνθρωπος. Κοιτάζοντας πίσω, δεν ένιωσα ποτέ να αναλώνομαι και για κανένα από αυτούς δεν έχω μετανιώσει. Το αντίθετο.

Έχω μάθει πως σε όλα τα παιχνίδια υπάρχουν οι νικητές και οι ηττημένοι, πως οι κανόνες δεν ακολουθούνται πάντοτε και έχω μάθει να αποδέχομαι την ήττα ανεξάρτητα αν οι κανόνες του παιχνιδιού τηρούνται ή όχι. Δεν είμαι ηττοπαθής απλά έμαθα να αποχωρώ την κατάλληλη στιγμή. Με το κεφάλι ψηλά. Με αξιοπρέπεια. Αυτή είναι,πιστεύω, η κατάλληλη στιγμή.

Έχω κάνει πολλά λάθη στην ζωή μου. Κάποια πέρασαν απαρατήρητα, για κάποια άλλα κρίθηκα σκληρά. Δεν δικαιολόγησα ποτέ τον εαυτό μου για κανένα από τα λάθη που όντως έκανα. Τον συγχώρεσα όμως. Έχω κριθεί και για πράγματα που δεν έγιναν ποτέ. Ένιωσα αδικημένη μα εκεί κράτησα ουδέτερη στάση. Όχι γιατί δεν προβληματίστηκα αλλά γιατί δεν ένιωσα την ανάγκη να αμυνθώ.

Δεν έχω μάθει να κρύβομαι από τα λάθη μου. Δεν φοβήθηκα ποτέ να τα αντιμετωπίσω. Αλλά δεν θα μπω στον κόπο να ασχοληθώ με μικροπρέπειες και κομπλεξισμούς κάποιων ανθρώπων.

Εγώ δεν πάσχω από στρουθοκαμηλισμό. Δεν κρύβομαι πίσω απ'το μικρό μου δακτυλάκι. Για μένα δεν υπάρχουν "πρέπει". Υπάρχουν μόνο "θέλω" και "μπορώ". Τα πρέπει είναι για τους δειλούς. Εγώ δεν είμαι δειλή.

Έχω μάθει να κάνω πάντα αυτό που αισθάνομαι γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ζει κανείς με απωθημένα. Δεν έχω απωθημένα.

Ξέρω ποια είμαι. Ξέρω τι θέλω. Δεν είμαι στο ψάξιμο. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Δεν κάνω συμβιβασμούς για τα θέλω μου. Παλεύω γι'αυτά.

Κάποιες στιγμές ένιωσα πως έχασα τον εαυτό μου,πως ξέφυγα από την πορεία μου. Επανήλθα. Πιο σταθερή από ποτέ, πιο συνειδητοποιημένη. 

Έχω κάνει τις επιλογές μου. Μέσα από αυτές ίσως να απογοήτευσα κάποιους ανθρώπους. Δεν θα απολογηθώ σε κανένα. Δεν χρωστάω τίποτε σε κανένα. Ακούγεται εγωιστικό αλλά αυτό νιώθω. Λυπάμαι...

Λυπάμαι μα εγώ έχω μάθει να δίνω αξία στα πράγματα βασισμένη όχι μόνο στο τι αξίζουν αλλά και στο τι σημαίνουν. Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν σημασία για μένα. Κανένα από αυτά δεν έχει υλική υπόσταση. Aυτά τα λίγα άυλα λοιπόν, θα παλεύω πάντα μέχρι να τα αποκτήσω. Κι άμα το πετύχω θα παλεύω για να τα κρατήσω...και σε όποιον αρέσει.

Respice, adspice, prospice

Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Πάει καιρός που έψαχνα να βρω την δύναμη να σε αφήσω μα τώρα ήρθ΄η ώρα...

Έμαθα καλά τους αποχαιρετισμούς και τα αντίο, δεν τα φοβάμαι πια.

Αν έμαθα κάτι στην ζωή μου είναι αυτό. Και το να χάνω. Ναι, έμαθα καλά να χάνω.

Δεν το παίζω δυνατή. Δεν είμαι. Κουρασμένη είμαι. Έχω κουραστεί.

Δεν θέλω άλλα παιχνίδια, δεν θέλω περίπλοκα πράγματα, δεν θέλω μπερδέματα. Δεν έχουν νόημα πια, κουράστηκα.

Δεν θα μείνω κολλημένη άλλο εδώ. Δεν με παίρνει.

Θέλω να προχωρήσω, να κοιτάξω μπροστά, να ξαναβρώ όσα έχασα και ίσως κάποια μέρα -δειλά- να μπορέσω και να ξαναονειρευτώ.

Είναι πολλά αυτά που νιώθω...

Θυμώνω... γιατί επενέβηκαν τρίτοι στην ζωή μου. Τρίτοι που δεν είχαν θέση σ'αυτήν και που δεν είχαν κανένα δικαίωμα να το κάνουν. Θυμώνω γιατί αποφάσισαν αυτοί για τα όνειρά μου, γιατί αποφάσισαν για την ευτυχία μου,γιατί δεν με σεβάστηκαν, γιατί με ποδοπάτησαν, γίατι μου φέρθηκαν σκάρτα.

Λυπάμαι ... λυπάμαι γιατί δεν είχα κανένα στο πλάι μου να τους εμποδίσει, κανένα να με προστατεύσει.

Ήμουν μόνη σε όλη αυτή την ιστορία, πάλευα μόνη μου έναν άνισο αγώνα...

Αν ήτανε γραφτό να γίνει θα γινόταν...αυτό ξέρω...

Δεν μπορώ να παλέψω άλλο...κουράστηκα. Παραιτούμαι.

Αποχωρώ...αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά όσο είναι ακόμα νωρίς...δεν θα πέσω αλλό...δεν αξίζει...

Αυτή τη φορά δεν θα πω στο επανιδείν, δεν θα αφήσω παράθυρα ανοιχτά, τα κλείνω όλα. Εδώ. Δεν με παίρνει, το ξαναλέω.

Όσο για σένα...

Ό,τι μου απέμεινε δικό σου, το αφήνω τώρα ελεύθερο...

Αντίο... και να 'σαι πάντα κάλα...

Τέσσερα 10 μετά

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009

Φοβάμαι πως έμαθα να κρύβω τα συναισθήματά μου τόσο καλά που τελικά αυτό που βλέπουν οι γύρω μου είναι έναν άλλο άνθρωπο.

Μόνο που αυτός ο (άλλος) άνθρωπος δεν είναι αληθινός. Αυτός ο άνθρωπος φοράει μονίμως ένα ψεύτικο χαμογελαστό πρόσωπο, έχει μια άδεια καρδιά, έχει κενά μάτια, δεν έχει αναμνήσεις, δεν νιώθει πως ανήκει πουθενά, δεν έχει αισθήματα και είναι υποκριτής.

Σκέφτομαι πως αν συνεχίσω έτσι, ίσως κάποια μέρα, να ξεχάσω ποια είμαι και τι πραγματικά νιώθω και να γίνω αυτός ο άλλος άνθρωπος...

Απο την μια πλευρά φοβάμαι γιατί δεν θέλω να μην έχω αισθήματα και γιατί δεν θέλω να νιώθω κενή, αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως ίσως να είναι καλύτερα γιατί ίσως έτσι να σταματήσω να πονώ...

Οι λόγοι που ζήτησες...

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Γιατί έχεις κάτι μάτια που όταν χαμογελούν λάμπουν και φωτίζουν τον κόσμο μου. Το έχω ξαναπεί μα ειν' αλήθεια και δεν ξέρω πως να το πω αλλιώς, τα μάτια σου όταν μου χαμογελούν, λάμπουν και φωτίζουν τον κόσμο μου.

Γιατί μου δίνεις δύναμη και λόγο να ζω και μου δίνεις δύναμη και λόγους να ονειρεύομαι.

Γιατί με κάνεις να χαμογελάω και να βλέπω την θετική πλευρά των πραγμάτων,γιατί με κάνεις να γελάω όσο κανείς άλλος και γιατί με κάνεις χαρούμενη.

Γιατί μια κουβέντα σου είναι αρκετή για να αλλάξει τα μέσα μου,γιατί μια αγκαλιά σου είναι αρκετή για να νιώσω ήρεμη και ασφαλής και γιατί ένα φίλι σου μ'ανεβάζει στα σύννεφα.

Γιατί όταν είσαι μαζί μου ο χρόνος κυλάει σαν νερό και όταν είσαι μακριά μου λείπεις αφάνταστα.

Γιατί με σένα στο πλάι μου όλα τα άλλα μου φαίνονται ασήμαντα και μικρά.

Γιατί με συμπληρώνεις, με κάνεις να νιώθω πιο δυνατή και με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Γιατί όλα αυτά δεν σ'τα ζήτησα μα μου τα 'δωσες και γιατί μου έμαθες να δίνω χωρίς να ζητώ ανταλλάγματα.

Γιατί παρόλα τα τείχη που είχα υψώσει, είχες το κουράγιο και την θέληση να παλέψεις για να τα γκρεμίσεις και το έκανες.

Γιατί μαζί πιστεύω πως μπορούμε να κάνουμε τα πάντα  και γιατί είχαμε κάτι καλό και τα καλά πράγματα είναι δύσκολο να τα βρει κανείς πια.

Και γιατι πιστεύω πως είναι καλύτερο να είμαστε εξαιρετικοί μαζι αντί συνηθισμένοι και χώρια.

Γιατί όταν πίστεψα πως με είχα χάσει, ήρθες εσύ και με βοήθησες να με ξαναβρώ.

Γιατί κοντά σου έμαθα να μην φοβάμαι και να πιστεύω περισσότερο στους ανθρώπους.

Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου πια χωρίς εσένα μέσα της και γιατί η ζωή μου χωρίς εσένα είναι βαρετή και ανούσια.

Γιατί κάνεις τον κόσμο μου ομορφότερο, πιο χαρούμενο...

Γιατί ο κόσμος μου είσαι εσύ.

Μα πάνω απ όλα, γιατί μου έμαθες ξανά να αφήνομαι, να ερωτεύομαι και ν'αγαπώ και γιατί με κάνεις καλύτερο άνθρωπο...

Για αυτά και για άλλα πολλά που δεν μπορώ να εκφράσω με λέξεις γιατί οι λέξεις κάποιες φορές τα κάνουν να φαίνονται λίγα και μικρά και χάνουν την αξία τους...

Δεν ξέρω τι άλλο να πω, δεν ξέρω πως αλλιώς να σ'το δείξω...

P.S.: Και γιατί μπερδεύεις τους χρόνους μου...γιατί χρησιμοποιώ ενεστώτα ένω στην πραγματικότητα ο μόνος χρόνος που θα 'πρεπε να χρησιμοποιώ είναι ο αόριστος...

:(

Κι όλο λέω φεύγω...

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Θα λείψω για λίγο.

Θα ψάξω να βρω αυτά που έχασα τις τελευταίες μέρες -θέλοντας και μη.

Θα ψάξω να βρω εμένα... τον μοναδικό άνθρωπο που θα είναι για πάντα μαζί μου.

Θα προσπαθήσω τουλάχιστο...

Δεν θα 'ναι εύκολο, το ξέρω.

Ίσως να 'ναι και μάταιο μα θα το προσπαθήσω...

Μακριά απ'όλους κι απ'όλα... μόνη μου.

Δεν έχω τίποτα άλλο να ελπίζω πια, τίποτα να περιμένω, τίποτα να ονειρεύομαι... παραδόθηκα...

Θυμώνω με τον εαυτό μου...Έχασα αρχικά μια μάχη και στο τέλος έχασα και τον πόλεμο...

Ένα πράγμα μόνο εύχομαι...κάποια μέρα να με συγχωρέσω και να καταφέρω να με ξαναβρώ.

Τρία 10 μετά...

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Οι τελευταίες μέρες περνούν βασανιστικά δύσκολα.

Τις περισσότερες στιγμές νιώθω χάλια, χάνομαι στις σκέψεις μου, παθαίνω κρίσεις πανικού, μετά συνέρχομαι και πάλι απ'την αρχή.

Ξέρω πως καθώς περνάει ο καιρός θα αρχίσω να νιώθω καλύτερα, θα πονάω λιγότερο. Έχει αυτή την ιδιότητα ο χρόνος...να γιατρεύει πληγές. Το ξέρω, το έμαθα στο παρελθόν.

Αυτή τη φορά θα προσπαθήσω περισσότερο. Αυτή τη φορά θέλω να βγω απ'αυτο το λούκι. Το θέλω γιατί δεν αξίζει να μείνω άλλο εδώ.

Πιστεύω αυτό που λένε...

Πως κάποτε πρέπει να ξεχνάμε αυτά που νιώθουμε και να θυμόμαστε αυτά που αξίζουμε.

Άξιζα περισσότερα... είμαι σίγουρη πως άξιζα περισσότερα...

Αυτό πρέπει να το θυμάμαι κάθε φορά που πέφτω...

Το μόνο που θέλω τώρα πια είναι να αισθανθώ ξανά χαρούμενη, θέλω να μπορέσω να ξαναχαμογελάσω , θέλω να πονάω λιγότερο, θέλω να ξεχάσω, θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω ξανά ένα λόγο για να ζήσω, θέλω κάποια μέρα να ξαναονειρευτώ μα το κυριότερο θέλω να με ξαναβρώ...κι όταν με ξαναβρώ -υπόσχομαι- θα παλεύω συνέχεια για να μην με ξαναχασω...

Για σένα ΙΙ...

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο;

Που άρχισα να ξεχνάω εμάς...

Δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που ήμασταν μαζί, μου φαίνεται τόσο μακρινή...

Άρχισα να ξεχνάω το πρόσωπό σου, τις εκφράσεις σου, το χαμόγελό σου, τις κινήσεις σου, τα φιλιά σου, την αγκαλιά σου, το βλέμμα σου... άρχισα να ξεχνάω εσένα...

Λυπάμαι μα ειν' η αλήθεια... άρχισα να ξεχνάω εσένα... κι άρχισα να ξεχνάω πως κάποτε ήμασταν χαρούμενοι μαζί...κι ας ήταν τόσο πρόσφατο...

Θυμάμαι μόνο τον πόνο, τα δάκρυα, τις δανεικές αγκαλιές, τις τελευταίες κουβέντες σου, τον φόβο στα μάτια μου γιατί ένιωθα πως σε χάνω και τα τσιμπήματα στην καρδιά μου κάθε φορά που κοίταζα τα αβέβαια μάτια σου...

Δεν μου λείπεις λιγότερο, δεν σ'αγαπάω λιγότερο, δεν πονάω λιγότερο μα θυμώνω γιατί άρχισα να σε ξεχνάω...και να ξεχνάω κι εμάς...

Τίτλοι τέλους

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

Θα μπορούσα να πω και να γράψω πολλά.

Κάπου εδώ τελειώνει το ομορφότερο ίσως κεφάλαιο της μέχρι τώρα ζωής μου.

Τελειώνω αυτό το κεφάλαιο όπως ακριβώς το ξεκίνησα. Χωρίς πολλά λόγια.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω άλλες λέξεις για να μπορέσω να περιγράψω αυτά που νιώθω.

Εύχομαι μόνο σύντομα να σταματήσω να πονώ και να μπορέσω να ξαναχαμογελάσω. Αυτό μόνο.

Δεν άξιζα αυτό που πήρα γμτ.

Τέλος. Μόνο αυτό έχω να πω.

:(

PS: Όσο για σενα, εύχομαι κάποια στιγμή να καταλάβεις πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Βάζουν προσωπεία, μαθαίνουν να υπομένουν, μαθαίνουν να υποκρίνονται αλλά δεν αλλάζουν. Όλοι καποια στιγμή επανέρχονται. Και οταν κάτι χρειάζεται προσπάθεια και κόπο για να πετύχει τότε μάλλον δεν θα πετύχει ποτέ. Αν είναι να πετύχει κατι, θα πετύχει χωρίς προσπάθειες και δεκανίκια. Πραγματικά δεν χρειάζεται κόπος. Και ναι, πιστεύω πως κάνεις λάθος, το μεγαλύτερο ίσως μέχρι τώρα. Μα αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις,γι'αυτό και δεν πρόκειται να σε σταματήσω. Μπορεί να με πονάει όσο τίποτα, μα δεν πρόκειται να σε σταματήσω. Ευχόμαι μόνο να μην είναι αργά όταν αντιληφθείς τα λάθη σου γιατί τότε -μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού σου- θα χεις χάσει και το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής σου...

Σκόρπιες σκέψεις

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Με πονάει η καρδιά μου. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Έτσι νομίζω δηλαδή. Νιώθω συνέχεια ένα τσίμπημα, ένα σφίξιμο. Είναι που φέρνω συνέχεια στο μυαλό μου εικόνες που κανονικά δεν θα 'πρεπε και λόγια που εύχομαι να μην άκουγα ποτέ./ Νόμιζα πως αυτό το καλοκαίρι θα 'ταν απ΄τα ομορφότερα της ζωής μου. Δεν μπορουσα να φανταστώ πόσο έξω θα έπεφτα./ Μισώ τα Σαββατοκύριακα. Τα μίσω γιατί τα φοβάμαι. Νιώθω μόνη μου. Τόσο μόνη που φοβάμαι./ Νιώθω πως έχασα τον κόσμο μου. Φοβάμαι πως κάπου στην πορεία ίσως χάσω και εμένα./ Δεν έχω κανέναν./ Σέρνομαι στο άδειο μου, σκοτεινό σπίτι. Ξυπνάω συχνά τα βράδια και κοιτάω δίπλα μου για να διαπιστώσω αν πρόκειται για εφιάλτη. Δεν είναι./ Μισώ την ώρα που ξυπνάω. Γιατί τώρα πια ξυπνάω μόνη μου και γιατί η καθημερινότητα μου είναι τόσο ανούσια που δεν θέλω να την ζω./ Θέλω να κοιμάμαι συνεχεία. Να μην βλέπω και να μην ακούω κανέναν. Μα ακόμα και στον ύπνο μου κλαίω. Δεν θέλω να κλαίω άλλο μα κλαίω γιατί πονάω και γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Κλαίω μόνη μου. Με λυγμούς. Ντρέπομαι που το λέω μα είν' η αλήθεια. Μακάρι να μπορούσα να το σταματήσω μα δεν μπορώ. Δεν έχω την δύναμη./ Οταν είμαι με κόσμο προσποιούμαι. Προσποιούμαι πως είμαι καλά και χαμογελάω. Μόνο εγώ ξέρω πόση δύναμη χρειάζεται για να φορέσω το ψεύτικο χαμόγελο. Μα δεν θέλω να είμαι βάρος σε κανέναν./ Απομακρύνθηκα από τους φίλους μου. Δεν θέλω να τους κουράζω άλλο. Φοβάμαι πως πίσω μου θα με λένε χαζή που πιστεύω ψεύτικα λόγια. Μα ποτέ ξανά. Αυτό είναι υπόσχεση. Υπόσχεση προς εμένα. Άνοιξα την καρδιά μου μετά από χρόνια μα θα κλείσει εδώ. Αυτό είναι σίγουρο. Δεν θα μπει μέσα άλλος κανείς. Δεν έχω άλλο χώρο. Δεν έχω άλλο τίποτα να δώσω. Από δω και μπρος θα παίρνω μόνο. Τέλος./ Κρίμα γιατί αυτή τη φορά ήμουν έτοιμη να δώσω τα πάντα. Ακούγεται ειρωνικό αλλά αυτή τη φορά ένιωθα πως είχα βρει το άλλο μου μισό. Αηδίες. Δεν υπάρχει αυτό. Το "άλλο μου μισό" με κανεί να νιώθω σκατά κάθε φορά που μιλάμε πια./ Πως γίνεται να έχω πέσει τόσο έξω; Πως ξεγελάστηκα;/ Θυμώνω. Θυμώνω γιατί επέτρεψα στον εαυτό μου ν 'αφεθεί. Θυμώνω γιατί δεν είδα το ψέμα στα μάτια του. Θυμώνω γιατί πίστεψα πως αυτή την φορά θα 'ταν αλλιώς./ Νιώθω το στομάχι μου ν'ανακατευεται και να δένεται κόμπο. Με πονάει κι αυτό./ Δεν θέλω να σκέφτομαι άλλο./ Χτες έκλαψα στην αγκαλιά της μαμάς μου. Την είχα ανάγκη. Δεν υπάρχει καλύτερο γιατρικό μα ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει όταν την είδα να κλαίει κι αυτήν. Και θύμωσα γιατί κάποιος έκανε την μαμά μου να κλάψει. Αυτό δεν θα το ξανακάνει κανείς. Θύμωσα./ Θα ήθελα να ήμουν πιο τυχερή. Πιστεύω στην τύχη./ Δεν πιστεύω στους έρωτες. Πια. Είναι όλα ένα ψέμα. Δεν υπάρχει πάντα. Δεν υπάρχει μαζί. Μόνη μου. Το εμπέδωσα./ Δεν θα μάθω ποτέ τους ανθρώπους. Επαναλαμβάνομαι./ Δεν θέλω άλλα λόγια. Ούτε υποσχέσεις. Πράξεις μόνο. Και καθόλου πόνο.

Το σημερινό ποστ...

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

...το αφιερώνω στους φίλους μου...

Που αυτές τις μέρες νίωθω έντονα την ανάγκη να τους πω ευχαριστώ.

Που όταν όλα μου φαίνονται σκοτεινα, αυτοί καταφέρνουν να με κάνουν να διακρίνω το φως και που όταν όλα μου φαίνονται ακατόρθωτα στέκονται δίπλα μου και μου δίνουν κουράγιο και δύναμη.

Που όταν πέφτω μου δίνουν το χέρι τους να κρατήσω για να σηκωθώ και τον ώμο τους να ακουμπήσω.

Που χωρίς αυτούς δεν ξέρω που θα ήμουν σήμερα και που χωρίς αυτούς η ζωή μου θα ήταν άδεια και ανούσια...

Και που ελπίζω κάποια μέρα να μπορέσω να αναποδώσω...

Στην Ντ., την Κ., την Μ. , τον Π. και τον Κ.

...μα κυρίως στην Λ. μου και την Τ., τα "διαμαντάκια" της ζωής μου που λατρεύω και που εύχομαι να έχω για πάντα κόντα μου...

Για σένα...

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Αυτή είναι η πρώτη φορά που απευθύνομαι σε σένα ...

Ήθελα από καιρό να το κάνω μα για άλλο λόγο απ'τον σημερινό.

Ήθελα, τότε, να σου πω πόσο ευτυχισμένη με κάνεις και πόσο χαίρομαι που ήρθες στην ζωή μου. Ήθελα επίσης να σε ευχαριστήσω για την επιμονή, την υπομονή και το κουράγιο σου και να σου πω συγγνώμη που άργησα να σε εκτιμήσω ...δεν πίστευα βλέπεις πως κοντά σου θα ζούσα ξανά και θα είχα την δυνατότητα να ξαναγαπήσω.

Ήθελα να σου πω ευχαριστώ γιατί κάνεις την καθημερινότητα μου ομορφότερη και γιατί δίνεις πνοή στα όνειρα μου. Όπως σ'ευχαριστώ, επίσης, που ήσουν πρόθυμος να ονειρευτείς μαζί μου.

Ήθελα να σου πω πως θα είμαι κοντά σου για πάντα και πως δεν θα σε αφήσω ποτέ (όπως ακριβώς το ζήτησες), ότι θα σε προστατεύω απ' όλους και δεν θα αφήσω κανέναν να σου κάνει κακό...Και πως θα σ'αγαπάω για πάντα.

"Πάντα"... λέξη που δεν μ'αρέσει να χρησιμοποιώ συχνά μα μαζί σου το έκανα γιατί το ένιωσα και επειδή εγώ δεν έχω μάθει να λέω λόγια ψεύτικα, ούτε έχω μάθει να δίνω κούφιες υποσχέσεις, το εννοούσα.

Είναι αστείο μα ακόμα και τώρα δεν μετανιώνω για τίποτε απ'όλα αυτά. Και ακόμα και τώρα που όλοι  λένε πως δεν άξιζες, εγώ δακρύζω γιατί ξέρω πως κάνουν λάθος. 

Και μπορεί να πονάω και να δακρύζω μα δεν μπορώ να σου κρατήσω κακία. Γιατί σ'αγαπησα στ' αλήθεια και δεν γίνεται να σε μισήσω.  

Λυπάμαι γιατί οι φόβοι μου έγιναν ξανά πραγματικότητα παρόλο που με διαβεβαίωνες για το αντίθετο.

Λυπάμαι γιατί μαζί σου προσπάθησα περισσότερο από κάθε άλλη φορά γιατί σε πίστεψα και πίστεψα πως άξιζες να προσπαθήσω.

Λυπάμαι γιατί φάνηκες μικρός και ανίκανος να κρατήσεις τις υποσχέσεις σου.

Φαίνεται δεν θα καταλάβω και δεν θα μάθω ποτέ τους ανθρώπους...

Εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω...

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Κοιτάω τριγύρω το σπίτι που είναι άδειο και νομίζω συνεχεία πως ακούω τα κλειδιά να γυρνάνε στην πόρτα μα σύντομα αντιλαμβάνομαι πως ακούω πράγματα που δεν γίνονται.

Κατευθύνω το μυαλό μου μόνο εκεί που θέλω και όταν μου ξεφεύγει και πάει αλλού, του δίνω νέα κατεύθυνση γιατί φοβάμαι πως εκεί που πάει θα με πονέσει.

Θέλω να κλείσω τα μάτια και να ξυπνήσω μήνες μετά γιατί δεν αντέχεται αυτός ο πόνος που μου τρυπάει την καρδιά.

Νιώθω πιο μόνη μου από ποτέ κι ας έχω γύρω μου δεκάδες ανθρώπων που παίρνουν να δουν πως είμαι... δεν έχω διάθεση να δω κανέναν.

Κοιτάω τον ουρανό και αναρωτιέμαι πόσες ακόμα αμαρτίες έχω να πληρώσω...φαίνεται πως χρωστάω πολλές.

Φοβόμουνα πολύ πως θα πέσω πάλι και να που αυτό που φοβόμουν έγινε...δεν ξέρω αν υπάρχει πιο κάτω...έπιασα πάτο.

Το πάντα,το ποτέ και το... τίποτα

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

                  

Kάθομαι εδώ και ώρα και κοιτάω την άδεια οθόνη, τρέχουν βροχή τα δάκρυα από τα μάτια μου μα δεν βρίσκω λέξεις να περιγράψω αυτό που νιώθω.

Κενή. Αυτό νιώθω.

Και ηλίθια. Και αυτό το νιώθω.

Γιατί πέφτω συνέχεια στις ίδιες παγίδες.

Γι'αυτό ξαναανέβασα το προηγούμενο ποστ.

Για να βλέπω πόσο ηλίθια είμαι και για να σταματήσω να ονειρεύομαι.

Δεν είναι για μένα αυτά. Αυτό πρέπει να θυμάμαι.

Δεν υπάρχει "μαζί".Ούτε "πάντα". Μόνο τίποτα.

Όλος ο κόσμος είσαι εσύ...

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Χάθηκα το ξέρω...μα τους τελευταίους μήνες η καθημερινότητα μου είναι τόσο όμορφη που δεν θέλω να σπαταλάω λέπτο της.

Δεν κάνω δυσάρεστες σκέψεις πια γιατί η ζωή μου κύλαει τόσο ευχάριστα που δεν μου το επιτρέπει.

Οι μέρες μου πια ξεκινούν και τελειώνουν με ένα γλυκό χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά και πολλά πολλά "σ'αγαπώ".

Νιώθω πιο ευτυχισμένη από ποτέ γιατί εχω στην ζωή μου πια δυο καστανά ματάκια που όταν μου χαμογελούν λάμπουν και φωτίζουν τον κοσμό μου...

Μαζί με αυτά τα μάτακια θέλω να τα ζήσω όλα. Σαν πρώτη φορά. Πάντα :)

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία...

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Θα μπορούσα να πω και να γράψω πολλά.

Δεν θα πω όμως απολύτως τίποτα.

Γιατί αφενός φοβάμαι πως ίσως πέφτω πάλι έξω και ίσως σύντομα να αποδεικτώ ξανά λάθος και αφετέρου πιστεύω πως δεν έχω τις λέξεις να περιγράψω αυτό που νιώθω και πως ότι και να πω θα 'ναι λίγο.

Θα περιοριστώ να πω μόνο πως νιώθω ευτυχισμένη τις τελευταίες μέρες και πως χαμογελάω ξάνα, πως έχω λόγο πια να ξυπνάω το πρωί και έχουν αποκτήσει νόημα και αξία οι μέρες μου. Πως έχω μια αγκαλιά να με περιμένει να χωθώ μέσα της οποτεδήποτε τη ζητήσω και πως έχουν γίνει ομορφότερα τα όνειρά μου γιάτι δεν τα κάνω πια μόνη μου.

Λένε πως τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις...κοίτα να δεις που ίσως να είναι αλήθεια...

Τρίτη βράδυ

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Γεμίζω τις μέρες μου με πράγματα που κανονικά δεν θα είχαν θέση στην καθημερινότητα μου. Δεν με ευχαριστούν, μα τα κάνω γιατί έτσι δεν νιώθω το κενό...           

Κρύβω πίσω από το χαμογελαστό μου πρόσωπο σκέψεις και συναισθήματα που δεν θέλω να εκφράσω γιατί φοβάμαι πως αν το κάνω θα φανώ ξανά αδύναμη και τρωτή.

Έχω σταματήσει ν'ονειρεύομαι γιατί δεν θέλω ν'απογοητεύομαι και γιατί δεν πιστεύω πια πως τα όνειρα βγαίνουν αληθινά...

Χθες το βράδυ είδα να πέφτει ένα αστέρι κι έκανα ευχή... Κάνω ευχές που δεν πιστεύω πως θα πραγματοποιηθούν ποτέ, μα τις κάνω γιατί σ'αυτές εναποθέτω πλέον τ'όνειρά μου.

Φοβάμαι... Φοβάμαι γιατί πάλεψα καιρό για να σταθώ και δεν θέλω να πέσω ξανά...

Γνώριμα συναισθήματα...

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Με κοιτούν ειρωνικά οι λέξεις του προηγούμενου ποστ και μου γελάνε κοροιδευτικά. "Δεν είναι για σένα αυτά" μου φαίνονται πως λένε και ντρέπομαι που επιχείρησα να σκεφτώ το αντίθετο.

Βρίσκομαι πάλι στο ίδιο σημείο...                               

Δεν με παίρνει ο ύπνος γιατι οι σκέψεις τριγυρνάνε άτακτα στο μυαλό μου, κι όταν πια καταφέρω να κλείσω τα δακρυσμένα μου μάτια αυτές οι σκέψεις γίνονται εφιάλτες και με στοιχειώνουν.

Ακριβώς στο ίδιο σημείο...

Τόλμησα μετά απο καιρό, δειλά, να κάνω όνειρα και τα είδα ξανά να συντρίβονται και να γίνονται στάχτη.

Για μια ακομα φορά αυτά που φοβόμουν βγήκαν αληθινά και κανείς δεν κατάφερε να με διαψεύσει.

Δεν πιστεύω πως βρισκομαι παλι στο ίδιο σημείο...

Αλλαγή πορείας

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Βάζω σε μεγάλο κουτί αναμνήσεις και συναισθήματα και το τοποθετώ στο πιο βαθύ και σκοτεινό σημείο της ντουλάπας μου. Εκεί, θα προσπαθήσω να το αφήσω για όσο περισσότερο μπορώ, ίσως και να καταφέρω να το ξεχάσω στο σκοτάδι. Και ίσως κάποια μέρα, τυχαία, το κουτί να βρεθεί στα χέρια μου και όταν αυτό γίνει αυτά που περιέχει να μου φαίνονται ασήμαντα και μικρά. Ίσως, ακόμα,  το κουτί να το βρω άδειο και μικρότερο απ'όσο το είχα αφήσει. Τότε, σίγουρα, θα έχω κι άλλα πολλά κουτιά, όμως αυτά θα τα χω έξω στο φως. Αυτά θα είναι γεμάτα με σημαντικότερα πράγματα, με ομορφότερες αναμνήσεις.

...Βγάζω από κει μέσα στο σκοτάδι, ένα παλιό κουτί που είχα αφήσει. Σ'αυτό που άφησα μέσα του πριν χρόνια τον παλιό μου εαυτό. Το άλλο μου πρόσωπο. Το χαρούμενο και το αισιόδοξο. Αυτό που δεν είναι καχύποπτο και σκυθρωπό. Αυτό που ξέρει να δίνει, να αγαπάει και να ερωτεύεται. Αυτό που θέλει να ζήσει  και να κοιτάει μπροστά.

Άνοιξη ξανά...η ομορφότερη εποχή του χρόνου...ανθίζουν τα λουλούδια, πρασινίζει η φύση, γαληνεύει η θάλασσα....αυτή τη γαλήνη αποζητώ κι εγώ...

Άνοιξη και νιώθω σήμερα αισιόδοξη για το καινούργιο ταξίδι που έχω ξεκινήσει γιατί ξεκίνησα κι άλλα πολλά ταξίδια και έμαθα να ξεχωρίζω τα σημαντικά και αυτά που αξίζουν.

Νιώθω χαρούμενη σήμερα και ξέρω πως αυτό που νιώθω είναι χαρά γιατί αισθάνθηκα και την λύπη και μπορώ να αναγνωρίσω την διαφορά.

Νιώθω ευτυχισμένη σήμερα και είμαι σίγουρη ότι αυτό που νιώθω είναι ευτυχία γιατί ένιωσα και την δυστυχία και μπορώ να αισθανθώ την διαφορά.

Μακάρι αυτό που νιώθω να κρατήσει...

Living in a world without you

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

:)

In vino veritas

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Είναι φορές που πέρναω καλά με τον εαυτό μου και δεν έχω την ανάγκη κανενός. Που με γεμίζουν οι φίλοι μου και δεν νιώθω να μου λείπει τίποτα. Και που νιώθω πλήρης -χωρίς να έχω πολλά. Που είμαι χαρούμενη και έχω ένα μόνιμο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο και που νιώθω πως αν το θελήσω μπορώ να καταφέρω τα πάντα μα μου αρκούν αυτά που ήδη έχω. Αυτές τις φορές νιώθω δυνατή και αισιόδοξη για το μέλλον και τολμώ να κάνω όνειρα που ίσως να μην πραγματοποιήσω ποτέ μα τα κάνω γιατί κάνεις δεν μπορεί να με εμποδίσει από το να ονειρεύομαι και να επιζητώ το καλύτερο.

Έρχονται κάποτε και κάποιες φορές που νιώθω μόνη... Που μου φαίνεται το σπίτι άδειο, κρύο, άοσμο και πολύ μεγάλο μόνο για (μ)ένα. Που πιστεύω πως χρειάζεται έναν άνθρωπο να το γεμίσει -να με γεμίσει. Αυτές τις στιγμές,λοιπόν, νιώθω ότι χρειάζομαι πλάι μου έναν άνθρωπο άπλα να με αγαπάει, να μου κρατάει το χέρι και να μου δίνει κουράγιο. Να γυριζω στο σπιτι μετα απο μια δυσκολη μερα στη δουλειά και να μου λέει πως όλα θα πάνε καλά και να ανοίγει την αγκαλιά του για να χωθώ μέσα και να νιώσω οτι μέσα εκεί τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει και κανένας δεν μπορεί να μου κάνει κακό. Να τον κοιτάω στα μάτια και να νιώθω ότι όλα τα άλλα είναι ασήμαντα και μικρά. Να νιώθω ήρεμη και ασφαλής. Και τότε να κλείνουμε τα μάτια και να ονειρευόμαστε μαζί γιατί τα όνειρα που κάνουμε με αυτούς που αγαπάμε έιναι ομορφότερα από αυτά που κάνουμε μόνοι μας.

Δεν ζητάω πολλά...και ποτέ δεν ζήτησα περισσότερα... μα φοβάμαι πως ίσως να μην πάρω ποτέ αυτά που ζητάω...

Και δάκρυζω γιατί θέλω να τα ζήσω αυτά... και ας είναι για λίγο... για όσο να 'ναι...

:(

New Year's Resolutions

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Να κατεβάσω λίγο τις άμυνες. Να κοιτάω μόνο μπροστά. Να σταματήσω να φοβάμαι...γενικώς. Να βλέπω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Να δώσω ευκαιρίες εκεί που αξίζει. Να κόψω τις κακές συνήθειες. Να απομακρύνω τους ανθρώπους που μου κάνουν κακό. Να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη...παντού. Να μην παραμελώ τους φίλους και την οικογένεια μου. Να μένω μόνη μου όσο και όταν χρειάζεται. Να μην κλείνομαι στον εαυτό μου. Να πιστεύω περισσότερο στους ανθρώπους. Να θυμάμαι πως η ζωή είναι πολύ σύντομη και μικρή. Να κραταω τα καλά και να πετάω τα δυσάρεστα. Να συγχωρώ. Να δίνω χωρίς να περιμένω να παίρνω. Να μην μελαγχολώ. Να κλαίω λιγότερο. Και να γελώ περισσότερο. Να ξαναρχίσω να αγαπώ. Κι όταν το καταφέρω, να αγαπώ λες και δεν πληγώθηκα ποτέ. Και να ψάξω να με ξαναβρώ.

2008...απολογισμός

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Βρίσκομαι πάλι στο ίδιο σημείο... στην εκπνοή μιας ακόμα χρονιάς, στο κατώφλι μιας νέας...

Έχω για παρέα πάλι μαζί μου τα ίδια γνώριμα συναισθηματα που κουβαλάω πάντοτε τέτοια μέρα. Συγκίνηση και αγωνία. Συγκίνηση γι'αυτά που έφυγαν και απέραντη αγωνία γι'αυτά που θα'ρθουν.

...Περνάει ο χρόνος γρήγορα πια, σαν χτες μου φαίνεται πως μπήκε η χρονιά. Και τώρα φεύγει ήδη... φεύγει και παίρνει μαζί της στιγμές και εικόνες που θα μείνουν και πάλι χαραγμένες μόνο στην μνήμη...

Η φετινή χρονιά ήταν για μένα ουδέτερη, πολλές φορές δύσκολη και κάποιες άλλες ευχάριστη. Ήταν πολλές φορές που ένιωσα να με αδικεί και κάποιες άλλες που με επιβράβευσε. Ήταν, έπισης, πολλές και οι φορές που ένιωσα μόνη μα ήταν και κάποιες άλλες που αυτή η μοναξιά ήταν ευχάριστη.

Έδωσα και πήρα πολλά την χρονιά που μας πέρασε, κέρδισα και έχασα ακόμα τόσα, πλήγωσα και πληγώθηκα, έκλαψα μα και γέλασα πολύ και το σημαντικότερο: αγάπησα και ένιωσα να αγαπιέμαι.

Αυτή τη χρόνια  δεν θα μετρήσω στόχους που επιτεύχθηκαν, δεν θα αναπολίσω εικόνες που αποτυπώθηκαν και δεν θα μετρήσω εμπειρίες που αποκτήθηκαν - κι ας ήταν πολλά όλα αυτά. Θα μετρήσω ανθρώπους. Σ'αυτούς μόνο θα σταθώ.

Ανθρώπους που έχασα, ανθρώπους που κέρδισα. Ανθρώπους που ήρθαν και ανθρώπους που έφυγαν. Ανθρώπους που θέλησα και ανθρώπους που έδιωξα. Ανθρώπους που επέλεξα και ανθρώπους που "έτυχαν".  Ανθρώπους που πίκρανα και ανθρώπους που εξέπληξα. Ανθρώπους που αγάπησα, ανθρώπους που μίσησ...όχι οχι ... και ανθρώπους που λάτρεψα.

Έχω ένα παζλ στο μυαλό μου...Ένα συνονθύλευμα εικόνων με χαμογελαστά προσωπάκια ανθρώπων που με στιγμάτισαν, ανθρώπων που θέλω να κρατήσω κοντά μου για πάντα....την οικογένεια μου όπως αποφάσισα να τους αποκαλώ.

 Αυτό το ποστ, το τελευταίο του 2008, είναι αφιερωμένο σ'αυτούς...

... μα πάνω απ'όλα στην Λ μου που έχω την εντύπωση ότι η φετινή χρονιά ήταν η ομορφότερη και η πιο γλυκιά της ζωής της....

Ευχομαι η νέα χρονιά να φέρει σε όλους όλα οσα επιθυμούν και να είναι γεμάτη με χαρούμενες εικόνες και ευχάριστα συναισθήματα. Να είσαστε όλοι υγιείς και να έχετε κοντά σας αυτούς που αγαπάτε.

Καλή χρονιά...

Apples and wine

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Women are like apples on trees. The best ones are at the top of the tree. Most men don't want to reach for the good ones because they are afraid of falling and getting hurt. Instead, they sometimes take the apples from the ground that aren't as good, but easy. The apples at the top think something is wrong with them, when in reality, they';re amazing. They just have to wait for the right man to come along, the one who is brave enough to climb all the way to the top of the tree.

Now men ... men are like a fine wine. They begin as grapes, and it's up to women to stomp the shit out of them until they turn into something acceptable to have dinner with.

Παρηγοριά στον άρρωστο :)  

Χρόνια Πολλά σε όλους!!

Να μ'αγαπάς εαυτέ μου... σ'έψαχνα παντού

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Μπορεί αυτή η εβδομάδα να ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς και να συνέχισε να κυλά κατά διαόλου με το ένα κακό να διαδέχεται το άλλο, μα σήμερα είχα μια όμορφη μέρα γεμάτη ευχάριστες εκπλήξεις...

Πήρα σήμερα ενα τηλεφώνημα που όχι μόνο άλλαξε όλοτελα την διάθεση και την ψυχολογία μου,αλλά και μου έδωσε δύναμη και πείσμα να συνεχίσω να παλεύω για να επιτεύξω κάποιους στόχους που έθεσα. Δεν είναι κάτι μεγάλο αλλά για μένα είναι πολύ σημαντικό και ήρθε ακριβώς στην κατάλληλη στιγμή για να μου αποδείξει πως ίσως τελικά να έπραξα σωστά όταν γύρω στα τέλη της ανοιξης έπρεπε να πάρω μια σημαντικη απόφαση...

Αυτό μόνο. Απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας... να μην γράφω μόνο τα ασχήμα...να γράφω και τα ευχάριστα που μου συμβαίνουν μέσα μέσα και μ'ανεβάζουν στα σύννεφα... κι ας είναι μικρά...εμένα μου φτάνουν...

Είμαι σίγουρη πως θα έχω ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο...το ίδιο εύχομαι να έχετε όλοι...

Σας αφήνω μ'ένα πολύ όμορφο τραγούδακι...

To me you are perfect...

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

...just because it's Christmas (and at Christmas you tell the truth) ...

Για δυο ματάκια μπλε...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω...είχα πει πως δεν θα απευθυνόμουν ξανά σε σένα...μα πάει καιρός που νιώθω έντονα την ανάγκη να το κάνω. 

Δεν είμαι πια θυμωμένη μαζί σου, αυτό ήθελα να ξέρεις.

Σε συγχώρεσα πια. Μπορεί να θύμωσα, να πόνεσα, να λύγισα, να έκλαψα αλλά σ' έχω συγχωρέσει. Και μαζί με σένα, συγχώρεσα και εμένα και αυτό ήταν το πιο σημαντικό.

Σ' αγάπησα -να το ξέρεις κι αυτό. Σ' αγάπησα περισσότερο από καθετί. Κι ακόμα σ' αγαπώ δεν ντρέπομαι να το πω...αλλιώς όμως πια, με ένα άλλο τρόπο, πιο βαθύ, πιο αληθινό.

Αυτή τη φορά δεν θα ζητήσω τίποτα από σένα. Δεν θα ζητήσω να φύγεις -άλλωστε αυτό το έχεις κάνει ήδη απλά εγώ δεν έλεγα να το καταλάβω.

Αυτή τη φορά θα σε αποχαιρετήσω. Όπως έπρεπε να είχα κάνει εδώ και χρόνια. Μα μου πήρε καιρό να νιώσω δυνατή να το κάνω. Βλέπεις, άργησα να συνειδητοποιήσω πως σ' έχασα - ναι σ' έχασα το ξέρω τώρα- και, αν και πονάει που το παραδέχομαι, ξέρω πως δεν ήταν γραφτό να γίνει αλλιώς...

Θα μου λείψεις το ξέρω μα είναι καιρός να κάνω καινούργια αρχή...μακριά σου...

Καρδούλα μου...αυτό ήταν...σ' ευχαριστώ για όσα μου έδωσες -και μου έδωσες πολλά- μα ήρθε η ώρα να σε αποχαιρετήσω...σ' αφήνω...αντίο...

Μεγάλωσα...

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Έθεσα στόχους. Πέτυχα μερικούς και απέτυχα στους περισσότερους. Δεν θεωρώ ότι βγήκα χαμένη από αυτό. Κέρδισα εμπειρίες και απέκτησα γνώσεις.

Έκανα λάθη. Μερικά πέρασαν απαρατήρητα, κάποια άλλα τα πλήρωσα ακριβά. Πιθανότατα θα τα ξαναέκανα και πιθανόν να τα ξανακάνω αλλά έμαθα μέσα από αυτά να αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεων μου και έγινα δυνατότερος άνθρωπος.

Έκλεισα οριστικά κάποια κεφάλαια της ζωής μου, έγραψα τέλος και γύρισα σελίδα. Μέσα απ' αυτό λυτρώθηκα. Κατάφερα να ξαναβρώ την ηρεμία και την γαληνή που έλειπαν καιρό απ' την ζωή μου.

Άλλαξα προτεραιότητες και έστρεψα το ενδιαφέρον μου σε πράγματα και ανθρώπους που άξιζαν την προσοχή μου και σύντομα είδα πως αυτή η αλλαγή δεν έφερε παρά μόνο θετικά αποτελέσματα.

Άνοιξα την πόρτα εξόδου και πέταξα έξω ανθρώπους που δεν άξιζαν και κλείνοντας την πόρτα είδα με ανακούφιση πως έμειναν μέσα μόνο οι "εκλεκτοί"... αυτοί που κέρδισαν τη θέση τους στην ζωή μου, αυτοί που παρόλα τα τείχη που είχα υψώσει επέλεξαν να επιμείνουν για να με κερδίσουν.

Φάνηκα κυνική, κάποιες φορές έδειξα απόμακρη και σκληρή αλλά ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσω για να μπορέσω να ξεκαθαρίσω τα "μέσα" μου.

Έμαθα να συγχωρώ.Και τους άλλους μα πάνω απ' όλα τον ίδιο μου τον εαυτό. Πληγώθηκα, πόνεσα,δεν ξέχασα αλλά συγχώρεσα.

Είδα τον εαυτό μου να αλλάζει προς το χειρότερο και κάπου στην πορεία τον έχασα. Πάλεψα να τον επαναφέρω και το κατάφερα μόνο εν μέρη γιατί καποια κομμάτια του χάθηκαν ανεπανόρθωτα. 

Άφησα την ζωή μου για ένα μεγάλο διάστημα να κυλάει ανεκμετάλλευτη και εγώ ήμουν ένας απλός θεατής μα μετά ξύπνησα. Αποφάσισα να την ζήσω...κάθε της λεπτό.

Έχω πλέον σκοπό στην ζωή μου -όχι στόχο, σκοπό- για τον οποίο θα παλεύω. Δεν θα ζητήσω κανενός την βοήθεια γιατί μόνη μου θέλω να παλέψω γι' αυτόν.

Έθεσα, έκανα, έκλεισα,άλλαξα, άνοιξα,έμαθα, είδα,φάνηκα, άφησα... μα πάνω απ' όλα...μεγάλωσα...

Ναι... μπορώ να πω με σιγουριά πως μεγάλωσα πια...ό,τι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει...

Πάλι απ'την αρχή...

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Φθινοπώριασε επιτέλους ....

Uninvited

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2008

Δεν υπάρχει κανείς...

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Νιώθω μόνη. στοπ.

Ένας χρόνος

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Κοιτάζοντας πίσω ένα χρόνο πριν βλέπω πως δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα μα συγχρόνως άλλαξαν και τα πάντα...

Άρχισα να γράφω εδώ όχι γιατί πίστεψα ποτέ πως είχα κάτι αξιόλογο να πω αλλά γιατί ήταν για μένα ένας τρόπος να βγάζω από μέσα μου αυτά που με βάραιναν, αυτά που δεν τόλμησα να πω ποτέ σε κανέναν...παραμόνο σε τούτον εδώ τον χώρο και κατ' επέκταση σ' εσάς.

Ομολογώ πως σκέφτηκα πολλές φορές να πατήσω delete.Να διαγράψω όλα όσα κατέγραψα έδω είτε αυτά γράφτηκαν σε στιγμές πόνου είτε σε στιγμές αισιοδοξίας. Έκανα δεύτερες και τρίτες σκέψεις και αντιλαμβανόμενη πως δεν μπορώ να διαγράψω κάποια γεγονότα της ζωής μου τα κράτησα.Δεν μετάνιωσα για τίποτα απ' όσα μοιράστηκα μαζί σας.

Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει στις μετάνοιες όπως και δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει στις διαγραφές. Το αντίθετο. Πιστεύω πως οι εμπειρίες που αποκτούμε μας βοηθούν να μεγαλώσουμε και να διαμορφώσουμε χαραχτήρα. Αυτές οι εμπειρίες είναι και αυτές που καθορίζουν τις επόμενές μας επιλογές. 

Αγάπησα αυτόν έδω τον χώρο,αγάπησα αυτά που κατέθεσα εδώ, όπως αγάπησα και πολλούς δικούς σας χώρους με τις δικές σας καταθέσεις.

Η συνέπεια δεν ήταν ποτέ χαραχτηριστικό μου.Το γεγονός και μόνο πως είμαι σήμερα ακόμα εδώ και συνεχίζω τις εγγραφές -έστω πολύ πιο αραιά - ομολογώ πως με εκπλήσσει. Αποδεικνύει όμως πως μπορώ, άμα το θελήσω, να παραμείνω συνεπής σε ότι κι αν είναι αυτό που θα επιλέξω να κάνω φτάνει να το αγαπήσω.

...Ευχαριστώ όλους όσους πέρασαν κάποια στιγμή από 'δω είτε αυτό έγινε τυχαία είτε γιατί το επέλεξαν μα λέω να κάνω ένα διάλειμμα...να λείψω για λίγο...

Δεν βάζω τελεία. Όχι. Κόμμα βάζω και ίσως και ένα μικρό θαυμαστικό...

Δεν θα μπορούσα βέβαια να μείνω μακριά και από τους δικούς σας χώρους τους οποίους επισκέπτομαι ανελλιπώς, είτε σιωπηλά είτε επιλέγοντας να αφήσω τα ίχνη μου.

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι αποχαιρετισμοί και τα δακρύβρεχτα αντίο ίσως επειδή μοιάζουν τόσο τελεσίδικα και σε μένα αρέσει πάντα να αφήνω παράθυρα ανοιχτά.

Εις το επανιδείν λοιπόν...

Μπλογκοπαίγνιδο

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Παίρνω πάσα από το αγαπημένο μου Φτερό και, αν και αργοπορημένα, αντιγράφω την έκτη,έβδομη και όγδοη περίοδο της 123ης σελίδας του κοντινότερου σε μένα βιβλίου και σας την παραθέτω.

"Ο Στέφανος δεν πρόλαβε να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει. Τη στιγμή ακριβώς που πρόφερε εκείνο το "δεν" εμφανίστηκε η Κινέζα. Σκαρφάλωσε μόνη της στο σκαμνί δίπλα στον Στέφανο κι εκείνος τράβηξε λίγο πιο πίσω το δικό του για να μπορώ να τη βλέπω κι εγώ." 

Από το βιβλίο Οι μεγάλοι έρωτες δε φοράνε νυφικό της Μήτση Βαλάκα. Ένα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα τελευταίως.

Όποιος θέλει μπορεί να συνεχίσει. Πάσα δεν δίνω γιατί απ' ότι έχω δει οι περισσότεροι έχετε ήδη παίξει.

Άνοιξη...νέα εποχή,νέα αρχή

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Όσο μεγαλώνω πιστεύω όλο και περισσότερο ότι από αυτή τη ζωή έχω να μάθω πολλά ακόμα πράγματα.

Εντούτοις, κοιτώντας πίσω την τελευταία δεκαετία, αντιλαμβάνομαι πως η ζωή με δίδαξε ήδη πολλά σημαντικά πράγματα.

Τελικά είναι αλήθεια αυτό που λένε, πως η ζωή έχει τους τρόπους της να σου δίνει τα μαθήματα που πρέπει να πάρεις.

Και εκεί που πιστεύεις πως τα 'βγαλες τα συμπεράσματα έρχεται κάτι ακόμα να σου αποδείξει πως μπορεί μεν να σου 'χει τραβήξει το χαλάκι κάτω από τα πόδια σου αλλά μόλις καταφέρεις να ξανασηκωθείς σου στέλνει ένα συννεφάκι ν' ανέβεις και να ταξιδέψεις.

Σήμερα, λοιπόν, πιστεύω ακράδαντα πως έμαθα ό,τι έμαθα γιατί πολύ απλά έπρεπε να τα μάθω.

Τα μαθήματα που πήρα με δίδαξαν πολλά. Με δίδαξαν (και πρέπει να το θυμάμαι συνέχεια αυτό) πως η ζωή δεν κυλά πάντα βάσει σχεδίου και πως τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις. Με δίδαξαν τη διαφορά του αληθινού με το ψεύτικο, μου έδειξαν τις αντοχές μου και μου έμαθαν τα όρια μου και, το σημαντικότερο, μου δίδαξαν την σημασία της φιλίας και την θέση της στην ζωή μου.

Χωρίς αυτά που έζησα μέχρι σήμερα δεν θα μπορούσα να είμαι τώρα εδώ ολοκληρωμένη (όσο γίνεται),

δυνατή, αισιόδοξη (πια) και πάνω απ' όλα αυτόνομη.

Ναι, προχωρώ μόνη μου πια, αυτό το εμπέδωσα, δεν υπάρχει μαζί, μόνη μου. Όπως και μόνη μου αξίζω τον έπαινο για ότι κατόρθωσα μέχρι σήμερα να κάνω.

Με κοιτάω κάποτε κι αναρωτιέμαι αν είμαι το ίδιο άτομο που ήμουν δέκα χρόνια πριν.

Εγώ είμαι. Έχω παλέψει. Έχω γιατρέψει πληγές. Έχω ξεχάσει. Έχω κατανοήσει. Έχω συγχωρέσει.

Εγώ είμαι. Απλά είμαι έτοιμη τώρα πια να αντεπεξέλθω στα χειρότερα, αρρώστιες, δουλειές, θλίψεις, απογοητεύσεις.

Όλα τα μπορώ γιατί είμαι αυτό που πάντα ήθελα να γίνω, αυτόνομη και δυνατή.

Δεν κοιτάω άλλο πίσω. Αφήνω το παρελθόν και τα φαντάσματα του εκεί που ανήκουν και οπλισμένη με όλα αυτά που με δίδαξε βαδίζω μπροστά. Ανεβαίνω στο συννεφάκι μου και ξαναρχίζω ένα ακόμα ταξίδι...για όπου βγει...κι έχω καλό προαίσθημα...

...Είναι ξανά άνοιξη σήμερα. Κλείνει ξανά ένας κύκλος. Και κάθε τέλος γεννάει μια καινούργια αρχή. Και αυτή η καινούργια αρχή θα γίνει με τον καλύτερο τρόπο, το νιώθω...

Καλό μήνα.

Αυτό το ποστ...

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

...είναι αφιερωμένο στην καλύτερη μου φίλη.

Που σύχνα δεν χρειάζεται να μου μιλήσει για να καταλάβω τι σκέφτεται

Που με κάνει να γελάω όσο κανείς άλλος και που έχει απίστευτη αίσθηση χιούμορ

Που όπου κι αν πάμε μαζί κουβαλάμε πάντα τα φτυάρια μας

Που μαζί της περνάω πάντα υπέροχα

Και που όσες ωρες κι αν είμαι μαζί της, δεν την βαριέμαι ποτέ 

Που ότι κι αν με απασχολεί καταφέρνει πάντα να με κάνει να το ξεχάσω

Που έχει μια τεράστια καρδιά γεμάτη αγάπη και καλοσύνη 

Που σύντομα θα πάρει το ωραιότερο δώρο της ζωής της

Και που θέλω να είναι χαρούμενη και να λάμπει το πρόσωπο της απο ευτυχία

...Μα που την άκουσα σήμερα στενοχωρημένη και στενοχωρέθηκα μαζί της

Που δάκρυσε και μου ράγισε την καρδιά

Και που είναι μακριά και μου λείπει αφάνταστα...

Ένα λεπτό δυστυχίας

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να ζούμε με την απογοήτευση και αντιλαμβανόμαστε πολλά καινούργια πράγματα.

Αντιλαμβανόμαστε πως το μοναδικό άτομο που υποτίθεται δεν θα μας απογοήτευε ποτέ πιθανώς να το έχει ήδη κάνει.

Αντιλαμβανόμαστε, επίσης, πως  βρέθηκαν και κάποιοι άνθρωποι να μας ραγίσουν την καρδιά και κάθε φορά είναι ακόμα πιο δύσκολο. Θα ραγίσουμε όμως και 'μεις καρδιές γι' αυτό καλύτερα να θυμόμαστε πως νιώσαμε όταν ράγισε η δική μας.

Θα τσακωθούμε με τον καλύτερο μας φίλο έστω και μια φορά.

Θα φταίξουμε τον καινούργιο μας σύντροφο για κάτι το οποίο έκανε ο παλιός.

Θα κλάψουμε επειδή ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και κάποια στιγμή θα χάσουμε και κάποιον που αγαπούμε.

Συμπέρασμα;

Να γελάτε όσο πιο πολύ μπορείτε, να απολαμβάνετε ευτυχισμένες στιγμές, να παλεύετε για να κρατάτε τους ανθρώπους που αγαπάτε πάντα στη ζωή σας και να αγαπάτε λες και δεν πληγωθήκατε ποτέ επειδή κάθε εξήντα δευτερόλεπτα που περνούμε στενοχωρημένοι είναι ένα λεπτό δυστυχίας που δεν θα πάρουμε ποτέ πίσω.

Μην φοβάστε ότι η ζωή σας κάποια στιγμή θα τελειώσει ... να φοβάστε πως ίσως να μην ξεκινήσει ποτέ...

Απολογισμός...

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Σε λίγες ώρες αποχαιρετούμε το 2007...

Αποχαιρετώ με συγκίνηση φέτος μια χρονιά που ήταν μακράν καλύτερη από τις προηγούμενες και εύχομαι και η επόμενη χρονιά να είναι τόσο καλή και γενναιόδωρη όσο η φετινή.

Έχασα αλλά και κέρδισα πολλά κατά την διάρκεια αυτής της χρονιάς που φεύγει...

Έχασα κόμματια του εαυτού μου και στοιχεία του χαραχτήρα μου που δεν πιστεύω πως θα ξαναπάρω ποτέ πίσω.Έχασα πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις παλεύοντας να επαναφέρω στην ζωή μου πράγματα και ανθρώπους που στην ουσια δεν είχα ποτέ.Αντιλήφθηκα όμως, κάποια στιγμή, την πραγματικότητα και πήρα απόφαση πως έχασα οριστικά κάποιον άνθρωπο που αγάπησα πολύ αλλά κέρδισα μια σημαντική εμπειρία που με άλλαξε ολότελα. Κέρδισα δύναμη και αισιοδοξία, αισθήματα που για καιρό είχα ξεχάσει, και κάποια στιγμή κατάφερα και να αλλάξω τα "μέσα" μου. Πήρα αποφάσεις λυτρωτικές που με βοήθησαν να ξανακερδίσω την αυτοεκτίμηση και τον αυτοσεβασμό μου που είχα προ πολλού χάσει. Το σημαντικότερο,όμως, που κέρδισα την χρονιά που φεύγει είναι η ικανότητα που απέκτησα να μπορώ πλέον να διακρίνω την διαφορά μεταξύ του ψεύτικου και του αληθινού.

...Αναπολώντας την χρονιά που φεύγει αντιλαμβάνομαι πια πως ο χρόνος που κυλάει είναι όντως το καλύτερο γιατρικό...Έχει την μαγική ικανότητα να επουλώνει πληγές και να γιατρεύει πληγωμένες καρδιές. Μου το 'λεγαν κάποτε μα δεν το πίστευα. Κι όμως...

Κοιτάζοντας πίσω βλέπω λιγότερα δάκρυα, λιγότερο πόνο και ελάχιστα σκυθρωπά πρόσωπα...όλα αυτά θα προσπαθήσω να τα κρατήσω και φέτος μακριά μου.

Βλέπω, επίσης, πολλές ευτυχισμένες στιγμές, χαρούμενα χαμόγελα και ζεστές αγκαλιές...αυτά τα οποία σκοπεύω να κρατήσω για πάντα μέσα στην ζωή μου.

Βουρκώνω καθώς αναπολώ την χρονιά που μας φεύγει, όχι  επειδή με πόνεσε και με απογοήτευσε αλλά γιατί μου πρόσφερε απλόχερα περισσότερα απ' όσα της είχα ζητήσει: να έχω κοντά μου ανθρώπους και πρόσωπα που αγαπάω, όπως πρόσφερε επίσης και σε ανθρώπους που αγαπάω όλα όσα αυτοί καιρό τώρα επιθυμούσαν.

Για όλα αυτά νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη...

Στέκομαι στο κατώφλι της νέας χρονιάς,ένας αέρας αισιοδοξίας πνέει από παντού και αισθάνομαι έτοιμη να την υποδεκτώ με την βεβαιότητα πως θα είναι ακόμα καλύτερη από την περσινή. Έχω άλλωστε τόσα πολλά να προσμένω...

Εύχομαι ολόψυχα να υποδεχτείτε το νέο έτος υγιείς,χαρούμενοι και να έχετε κοντά σας τους ανθρώπους που αγαπάτε.

Μακάρι το 2008 να είναι η ωραιότερη χρονιά που είχατε ποτέ και να φέρει σε όλους σας όλα όσα επιθυμείτε και ακόμα παραπάνω...

...Καλή χρονιά σε όλους εύχομαι...γεμάτη μόνο με ευχάριστες αναμνήσεις!

Χρόνια Πολλά σε όλους!

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

Εύχομαι τα φετινα Χριστούγεννα να είναι τα ωραιότερα της ζωής σας... έτσι απλά.

Καλά Χριστούγεννα, με υγεία πάνω απ' όλα. 

Λυπάμαι μα δεν χωράς στα όνειρά μου

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

Ψιτ...εσύ...ναι σε  σένα μιλάω πάλι...

Αυτή τη φορά θα φύγω σ' το λέω...θα φύγω μακριά...κι είμαι σε καλό δρόμο...

Μεγάλωσα πια, δεν είμαι το παιδάκι που γνώρισες, η μαριονέτα που έπαιζες στα δάκτυλα. Ήρθε η ώρα που σου 'λεγα...η ώρα που θα θελήσω να ψάξω γι' άλλα. Βαρέθηκα και κουράστηκα να τρέχω ξωπίσω σου...

Θυμάσαι που με ρώτησες πως αντέχω να το κάνω αυτό; Σου είχα πει πως για σένα θα άντεχα τα πάντα. Δεν είπα ψέματα... δυστυχώς το έκανα...το κάνω. Με ρώτησες επίσης αν είχα την ανάγκη για περισσότερα απ' όσα μου έδινες εσύ. Σου είπα πως όχι, πως αυτά που έπαιρνα μου ήταν αρκετά. Η μόνη ανάγκη που είχα τότε ήταν να είμαι κοντά σου, κι αυτό όπως να 'ναι.

Aπό δω και μπρος όλα θα αλλάξουν. Θα πάρεις άλλη θέση στην ζωή μου, όχι πια την πρώτη. Δεν θα σου αρέσει αυτό, το ξέρω. Σ' αρέσει να ξέρεις πως θα τρέξω κοντά σου όποτε το θελήσεις,σ' αρέσει νανιώθεις πως είσαι η προτεραιότητά μου.

Τώρα πια όμως, νιώθω την ανάγκη να έχω έναν άνθρωποκοντάμου που θα είναι διαθέσιμος οποτεδήποτε τον ζητήσω, έναν άνθρωπο που θα θέλει να μ' έχει στο πλάι του παντού, που θα είναι έτοιμος να κάνει χώροστην ζωή τουγια να με περιλάβει σ' αυτήν, έναν άνθρωπο που δεν θα μπορεί να ζήσει χωρίς εμένακαι που θα με αγαπήσει όσο αξίζω.

Ξέρεις, αυτό που ψάχνω δεν είναι κάποιον να με "συμπαθεί" ή να μου 'χει αδυναμία (συγγνώμη που δανείζομαι λόγια δικά σου), είναι κάποιον που θα με αγαπάει με όλη την δύναμη της ψυχής του. Η αγάπη και η συμπάθεια είναι συναισθήματα πολύ μακρινά και 'γω δεν είμαι διατεθειμένη να συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από το πρώτο.

Θα ψάξω να βρω αυτόν τον άνθρωπο που θα αξίζει να πάρει όλα όσα έχω να δώσω, αυτόν που όταν θα με κάνει να κλαίω θα είναι από συγκίνηση και ευτυχία και όχι από απογοήτευση και πόνο. Αυτόν που θα με αγαπάει γι' αυτό που είμαι και όχι γι' αυτό που θα προσπαθώ να γίνω. Αυτόν που θα δει σε μένα αυτά που ποτέ δεν είδες εσύ.

Έχω ανάγκη,βλέπεις, από απλά πράγματα, απ' αυτά που εσύ δεν μπορείς να μου δώσεις. Φαίνεται πως ότι κι αν κάνω για σένα, θαείναι πάντα πολύ λίγο, δενθα είμαι ποτέαντάξια των προσδοκιών σου...

...Βούρκωσα πάλι αλλά έχω σχηματισμένο στο πρόσωπο μου ένα μικρό, δειλό χαμόγελο. Κι είναι αυτό το χαμόγελο, χαμόγελο αισιοδοξίας πως θα βρω κάποια μέρα όλα αυτά που ψάχνω και είναι και χαμόγελο ειρωνείας που δεν κατάλαβες και δεν πρόκειται να καταλάβεις ποτέ πόσα έχασες.

Ελπίζω πως αυτά θα είναι τα τελευταία λόγια που απευθύνω σε σένα. Αρνούμαι να σου αφιερώσω άλλο χρόνο κι άλλο χώρο, τουλάχιστον εδώ.

Να 'σαι καλά..

Αναμνήσεις

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Οι αναμνήσεις λειτουργούν τελικά πολύ περίεργα...

Κάποιες φορές έρχονται στο νου ευχάριστες αναμνήσεις και όμορφα πράγματα κι άλλες τόσες έρχονται συναισθήματα άσχημα και αναμνήσεις που πονούν και τρυπάνε την καρδιά μου, πράγματα που θέλω να ξεχάσω μα που δυστυχώς η μνήμη επαναφέρει και δεν μ' άφήνει να το κάνω.

Οι αναμνήσεις έχουν κι αυτές, όπως πολλά αλλά πράγματα, δυο πρόσωπα. Το όμορφο πρόσωπο, φορτωμένο με ζεστές, γλυκείες θύμησες αλλά και το άσχημο γεμάτο με συναισθήματα που θέλω να σβήσω και να ξεχάσω επειδή με πονάνε.

Αυτές είναι και οι αναμνήσεις που ευθύνονται για το μούδιασμα που νιώθω κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ, πρόσωπα που με απογοήτευσαν και με πρόδωσαν και πικρά γεγονότα που με λύπησαν.

Έχω πια μάθει πως σημασία δεν έχει να σκαλίζω το παρελθόν και να ψάχνω απαντήσεις στα "γιατί" που με βασανίζουν επειδή απλούστατα  αυτά τα "γιατί" δεν οδηγούν πουθενά. Σημασία λοιπόν έχει το τώρα, το σήμερα. Οι πράξεις του σήμερα είναι αυτές που θα καθορίσουν άλλωστε και το αύριο αλλά και το πόσο όμορφο θα είναι αυτό.

Η ζωή είναι τόσο σύντομη που δεν υπάρχει χρόνος μα ούτε και χώρος για πολλά "γιατί" και δυσάρεστες σκέψεις. Χρειάζεται μόνο θετική αντιμετώπιση και άπλετη καλοσύνη...

Life for rent

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007

"I haven't ever really found a place that I call home
I never stick around quite long enough to make it
I apologize that once again I'm not in love
But it's not as if I mind
that your heart ain't exactly breaking

It's just a thought, only a thought

But if my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine ..."

Had a bad day

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

...επειδή είχα μια πραγματικά δύσκολη και πολύ άσχημη μέρα

Λέω ν' αλλάξω ουρανό

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Απείχα για λίγο απο δω.Έτυχε, δεν το επέλεξα.

Βρίσκομαι σ' ένα σταυροδρόμι, ξέρω πως και πάλι την λάθος επιλογή θα κάνω αλλά κατευθύνομαι ήδη προς αυτήν.

Θα ακολουθήσω για ακόμα μια φορά τον δρόμο που μου δείχνει η καρδιά μου και θα κλείσω τα μάτια να μην βλέπω τις συνέπειες.

Θα κλείσω και τ' αυτιά μου να μην ακούω άλλο την φωνή της λογικής που προσπαθεί να με αποτρέψει.

Νιώθω παγιδευμένη στο παρελθόν, νιώθω να πνίγομαι και στο παρόν και θέλω να φύγω.

Θέλω να τρέξω μακρία απ' όλα όσα με κρατάνε κολλημένη ακόμα εδώ, θέλω να αλλάξω σκηνικά και παραστάσεις.

Η επιλογή για το που δεν έχει σημασία. Σημασία έχει άλλωστε το ταξίδι κι όχι ο προορισμός....

                                 .

Λεπτομέρειες

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2007

Είναι κάτι βράδια που νιώθω εντονότερα την απουσία σου...

Κάτι βράδια σαν κι αυτό που με βρίσκουν τώρα πια μόνη.

Να γυρνάω στο σπίτι λιώμα απ' το πολύ ποτό και να χώνομαι στην αγκαλιά σου.

Να θέλω να σου πω πως νιώθω και συ να χαμογελάς και να λες πως είμαι όπως πάντα υπερβολική. 

Να σου πω τα αστεία μου,αυτά που δεν καταλαβαίνει κανείς άλλος, και να γελάσεις μάζι μου.

Να με παίρνει ο ύπνος και να με φιλάς απαλά στο μέτωπο.

...Σε ψάχνω πάντου.

Σε ψάχνω άμα θέλω κάποιον να γελάσουμε μαζί,σε ψάχνω και στα δύσκολα να μου δίνεις κουράγιο.

Σε ψάχνω συνέχεια,να το ξέρεις.

Μπορεί να μην είσαι πουθενά... όμως είσαι παντού...

And the Oscar goes to...

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Σήμερα επιδίωξα εγώ να σου μιλήσω...

Μου έλειψε, βλέπεις, η φωνή σου όπως μου λείπει μήνες τώρα κι η αγκαλιά σου...

Έβαλα τον εγωισμό μου κάτω, για ακόμα μια φορά, και σε πήρα τηλέφωνο.

Με τρεμάμενα χέρια-δεν ξέρω γιατί- σχημάτισα τον αριθμό σου...

Σήμερα, λοιπόν, μου φάνηκες διαφορετικός... μου φάνηκε πως κάτι μέσα σου έχει αλλάξει.

Μου μίλησες για "πρέπει",για "δεν πρέπει", για συμπεριφορές σωστές και λάθος, για σχέσεις  και χίλιες δυο άλλες αηδίες που ξέρω πως σκεφτόσουν καιρό.

Εσύ ήσουν αυτός; Αφού εσύ πρώτος επέλεξες να χωρίσουν οι δρόμοι μας, εσύ πρώτος επέλεξες να φύγεις.

Βλέπεις μου φάνηκε παράξενο να αναρωτιέσαι για πράγματα και καταστάσεις που εσύ με έκανες να  θεωρήσω δεδομένα και αυτονόητα.

...Βραβείο υποκριτικής έπρεπε να είχα πάρει σήμερα... Βλέπεις έπαιξα πολύ καλά τον ρόλο μου για ακόμα μια φορά...τα μάτια μου δεν βουρκωσαν παραμόνο αφότου κατέβηκα απ΄την σκηνή...και αφού έσβησαν τα φώτα...

Με λένε Ν. και είμαι καλά!

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2007

Θέλω να πιστεύω πως είμαι ένας φυσιολογικός, κανονικός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει και τα καλά του και έχει και τα μειονεκτήματα του, όπως όλοι άλλωστε.

Τελευταία περνάω μια υπαρξιακή κρίση τύπου ποια είμαι και που πάω.

Αν και συχνά προσπαθώ να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου και να τις βάλω σε μια σειρά, σπάνια το καταφέρνω.

Δουλεύω αρκετά αλλά πάντα προσπαθώ να βρίσκω χρόνο για κάποιους ανθρώπους που εγώ θεωρώ σημαντικούς. Βάζω πάντα τις ανθρώπινες σχέσεις πάνω απ' όλα. Όλα τα άλλα έρχονται απλά δεύτερα.

Ανθρώπους σημαντικούς στην ζωή μου θεωρώ πολύ λίγους, μετρημένους ίσως στα δάκτυλα. Γι' αυτούς όμως θα έδινα και θα έκανα τα πάντα.

Δεν πιστεύω πως οι μεγάλες αγάπες και οι μεγάλοι έρωτες έρχονται μια μόνο φορά. Έρχονται όσες φορές το θελήσουμε και όσο συχνά ανοίγουμε την καρδιά μας για να τους δεκτούμε.

Κάνω τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό. Αγαπάω δύσκολα αλλά άμα αγαπήσω αγαπάω πολύ, γελάω επίσης παρά πολύ, κλαίω παρά πολύ και πολύ εύκολα, δεν αγχώνομαι σχεδόν ποτέ, πληγώνομαι βαθύτατα και κατά καιρούς κολλάω με διάφορα. Και κολλάω σαν παλαβή.

Έχω πολλά κολλήματα και εμμονές. Όχι εξωπραγματικά, συνηθισμένα όπως όλοι μας υποθέτω.

Έχω και πολλά κόμπλεξ. Προσπαθώ να τα ξεπεράσω αλλά δεν τα πολυκαταφέρνω.

Έχω κάνει πολλά λάθη και κάποιες λάθος επιλογές. Δεν μετάνιωσα για κανένα απ' αυτά, έχω μετανιώσει όμως για ευκαιρίες που άφησα να πάνε χαμένες και για πράγματα που θα ήθελα να είχα κάνει και δεν έκανα.

Δεν προσαρμόζομαι εύκολα με νέα δεδομένα και καινούργιες καταστάσεις. Θέλω το χρόνο μου για να εγκλιματιστώ. Είμαι, όμως, άνθρωπος χαμαιλέων. Μπορώ να ταιριάξω παντού φτάνει να το θελήσω.

Δεν μου αρέσουν οι αλλαγές στον τρόπο ζωής μου μα σιχαίνομαι την ρουτίνα. Βαριέμαι το ίδιο εύκολα και ανθρώπους και καταστάσεις.

Λατρεύω να μένω ατέλειωτες ώρες στο σπίτι διαβάζοντας και βλέποντας ταινίες και τα δείπνα με φίλους σε αυλές δεν τα αλλάζω για κανενός είδους διασκέδαση.

Αγαπάω τα φυτά και τα λουλούδια. Σε τέτοιο βαθμό που έχω πια μετατρέψει τις βεράντες μου σε ζούγκλες. Λατρεύω επίσης τα σκυλιά. Ένα τους βλέμμα και λιώνω. Πιστεύω, δε, πως ο τρόπος που αγαπούν είναι ασύλληπτος για τον άνθρωπο και τον ανθρώπινο νου.

Σπαταλάω πολλές φορές τα λεφτά μου αλόγιστα και όσο και να προσπαθώ να το περιορίσω δυσκολεύομαι να τα καταφέρω.

Θέτω συχνά στόχους αλλά σπάνια τους πετυχαίνω. Όχι γιατί δεν μπορώ αλλά γιατί βαριέμαι να προσπαθήσω.

Δεν κάνω ποτέ σχέδια για το μακρινό μέλλον. Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα είμαι και που σε πέντε χρόνια από σήμερα, ούτε καν σε ένα. Το πιο μακρινό μου πλάνο έχει να κάνει πάντα με το επόμενο Σαββατοκύριακο, ποτέ παραπέρα.

Με απασχολεί αυτό που λένε ότι «πρέπει να προσπαθείς εσύ να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος και να μην προσπαθείς να αλλάξεις τους γύρω σου». Ίσως επειδή συχνά αποτυγχάνω να το πετύχω. Το προσπαθώ όμως κι αυτό. Όσο μπορώ.

Πιστεύω πως όλοι οφείλουμε στον εαυτό μας το ψάξιμο για να ανακαλύψουμε ποιοι πραγματικά είμαστε και τι ζητούμε απ΄ την ζωή μας. Και αυτό δεν θα το βρούμε έξω στο φως αλλά στα πιο ενδόμυχα σκοτάδια μέσα μας. Και ίσως μόνο τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε πραγματικά καλύτεροι άνθρωποι.

Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ...να γίνω καλύτερος άνθρωπος...

Wake me up when September ends...

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Θέλω να μάθω ν' αγαπώ...

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Το καλοκαίρι του '07...

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2007

...ήταν εξαιρετικό!

Υποδέχτηκα φίλους που μου είχαν λείψει και που θα αργήσω να ξαναδώ. Κατάλαβα όμως πως κάποιοι άνθρωποι είναι παρόντες στην ζωή μου ακόμα και αν βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά και πως κάποιοι άλλοι είναι αισθητά απόντες παρόλο που βρίσκονται πολύ πιο κοντά...

Δέκτηκα   "επισκέψεις" από άτομα του παρελθόντος που μου θύμισαν πως έκτιζα κάστρα στην άμμο πιστεύοντας πως το κύμα δεν μπορει να τα γκρεμίσει κι όμως έπεσαν με ένα φύσηγμα του αέρα. Που με έκαναν,επίσης, να αντιληφθώ πως έκτισα με το μυαλό μου πύργους και οχυρά εξιδανικευμένα.

Επισκέφτηκα μέρη που αγαπώ και γνώρισα τόπους που δεν είχα ξαναδεί ποτέ πριν.

Ένιωσα την αλμύρα της θάλασσας να με τυλίγει πολλά καλοκαιρινά πρωινά με την συντροφιά του ήλιου αλλά και κάποια βραδάκια παρέα με το φεγγάρι και τον έναστρο ουρανό.

Πέρασα όμορφα βράδια σε βεράντες και αυλές μαζί με αγαπημένα μου πρόσωπα. Φάγαμε, ήπιαμε, παίξαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε. Κι ήταν απ' αυτά τα βράδια που περνούν οι ώρες δίχως να γίνεται αντιληπτό κι απ' αυτά που εύχομαι να ζήσω πολλά ακόμα.

Πέρασα επίσης βραδιές σε υπαίθρια μπαράκια πλάι στο κύμα, διασκέδασα και πέρασα όμορφα μετά από πολύ καιρό και επέστρεψα στο σπίτι αφού ο ήλιος είχε ανατείλει χωρίς να νιώσω την παραμικρή κούραση.

Άνοιξα πόρτες και άφησα καινούργιους ανθρώπους να με πλησιάσουν χωρίς να γίνω καχύποπτη και κυνική. Ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα φύγουν θα το αποφασίσω αργότερα.

...Το φετινό καλοκαίρι με βρήκε με πιο ανάλαφρη και πιο ανεβασμένη διάθεση από την περσινή. Φέτος δεν είχα σκυθρωπό πρόσωπο, δεν συννέφιασα ούτε για μια στιγμή. Έκανα μόνο πράγματα που με ευχαριστούσαν και τα έκανα επειδή τα ένιωθα και όχι επειδή έπρεπε. Είχα, φέτος, πολλές ευτυχισμένες στιγμές που θα 'χω να θυμάμαι για πολύ καιρό.

Κι όλα αυτά γιατί το φετινό καλοκαίρι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν προσποιήθηκα ότι περνούσα καλά. Περνούσα στ' αλήθεια υπέροχα.

Αποχαιρετώ το φετινό καλοκαίρι ικανοποιημένη με όσα έζησα και αισιόδοξη για όσα πρόκειται να 'ρθουν. Φέτος το καλοκαίρι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου και με το παραπάνω. Γέμισα μπαταρίες και είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω ακόμα μια χρόνια, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή. Γιατί νιώθω τώρα ξεκούραστη και ανανεωμένη.

Οι διακοπές μου φέτος ήταν από τις ομορφότερες που πέρασα ποτέ. Ίσως επειδή κατάλαβα πως η ομορφιά και οι χαρές του καλοκαιριού δεν βρίσκονται σε μακρινά ταξίδια και εξωτικούς προορισμούς.

Κρύβονται πίσω από ανθρώπους και πρόσωπα αγαπημένα... όπως και η ομορφιά της ζωής γενικότερα...

Κλειστό...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2007

.

 Καλό μήνα να έχετε όλοι, καλά μπάνια για όσους τυχερούς βρίσκονται σε περίοδο διακόπων και καλή ξεκούραση.

Νόμισμα χωρίς αντίκρυσμα

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007

Χιλιάδες αναπάντητα "γιατί"...

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2007

Ψες βράδυ είδα την Π.

Την "είδα" -μου φάνηκε- ψες πρώτη φορά.

Κάποτε νομίζουμε πως "βλέπουμε" κάποιον αλλά στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Χρειάζεται κάτι να μας ξυπνήσει για να αρχίσουμε να τον βλέπουμε πραγματικά.

Αυτό το κάτι είδα και γω στα μάτια της ψες όταν μου ζήτησε να πάω κοντά της...

Την είδα για πρώτη φορά συννεφιασμένη. Την είδα ψες να κλαίει με λυγμούς.

Έκλαιγε για όνειρα της που δεν μπόρεσε να κάνει αληθινά, έκλαιγε γιατί προδόθηκε, γιατί πληγώθηκε, γιατί πονούσε. Στην τελική έκλαιγε γιατί της φέρθηκαν άδικα και δεν το άξιζε.

Είπε πως δεν ήθελε άλλο να ζήσει, είπε πως έχασε όλο τον κόσμο της, είπε κι αλλά πολλά. Μου φάνηκαν όλα γνώριμα, τα είχα κάπου ξανακούσει...

Αναρωτήθηκε πόσο θα πάρει να το ξεπεράσει, πόσο θα πάρει να ξαναβρεί τον εαυτό της και είπα ψέματα πως θα πάρει πολύ λίγο.

Σκούπισα το δάκρυ της και είπα πως όλα αυτά θα φαίνονται πολύ ασήμαντα με το πέρασμα του χρόνου, πως σιγά σιγά θα επουλωθούν οι πληγές. Ξανά ψέματα είπα.

Είχε και χιλιάδες ερωτήματα και χιλιάδες γιατί στο μυαλό της. Δεν μπόρεσα να απαντήσω ούτε ένα κι ας τα είχα σκεφτεί αμέτρητες φορές κι εγώ.

Έχουν αλλάξει οι άντρες, μου είπε, δεν ξέρουν τι θέλουν.

Έχουν αλλάξει κι οι γυναίκες, συμπλήρωσε, έχουν γίνει σκληρές και άπονες.

Έχουν αλλάξει οι άνθρωποι, είπα και την άφησα να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου.

Στον δρόμο του φεγγαριού

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007

 

Αυτά που θα 'λεγα σε σένα...

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2007

Γιατί όλο επιστρέφεις δεν μπορώ να καταλάβω...

Τι θες από μένα; Δεν έχω και τιποτ' άλλο να δώσω,στα 'δωσα όλα.

Αφού δεν με θέλεις πια στην ζωή σου γιατί δεν με αφήνεις να σε ξεπεράσω; Γιατί με  πας συνέχεια πίσω; Πάρε επιτέλους ένα δρόμο και μην ξαναμπείς στον δικό μου. Άσε με να πορευθώ μακριά σου. Να βρω ξανά τον εαυτό μου και να ζήσω όπως ζούσα πριν έρθεις στην ζωή μου. Να ζήσω ξανά για μένα και όχι για σένα. Να ζήσω χωρίς να κυριεύεις κάθε μου σκέψη,χωρις να στοιχειώνεις κάθε μου όνειρο.

Με κούρασαν τα παιχνίδια σου.Δεν θέλω να παίξω άλλο. Δεν θέλω να είμαι πάντα εδώ να σε περιμένω. Ούτε θέλω να είμαι άλλο το λιμάνι σου. Θα το γκρεμίσω το λιμάνι σου, θα το καταστρέψω. Να μην το βρίσκεις πάντα ανοικτό να σε περιμένει να αράξεις.

Αυτά τα φύγε-έλα μ΄ έχουν κουράσει. Ή να έρθεις και να μείνεις ή να φύγεις και να μην ξαναγυρίσεις ποτέ.

Αν αποφασίσεις το πρώτο να ξέρεις πως θα είμαι ο πιο ευτυχισμένος ανθρωπος στην γη και σου υπόσχομαι πως δεν θα το μετανιώσεις ποτέ.

Αν αποφασίσεις να φύγεις οριστικά θα λυπηθώ, θα πονέσω και θα κλάψω μα θα ξέρω πως όταν τελείωσω με τον θρήνο και τα δάκρυα θα έχω επιτέλους ελευθερωθεί απ' τα δεσμά σου. Θα είμαι έτοιμη να ανοίξω τα πληγωμένα μου φτερά και να πετάξω όσο πιο μακριά από σένα μπορώ και ίσως κάποια στιγμή να ξανανιώσω ευτυχισμένη...έστω και χωρίς εσένα...

Μόνο πες μου. Θέλω να ξέρω...Το έχω πια ανάγκη.

The Ex factor

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2007

Διάβασα κάπου πως ζώντας με την ανάμνηση του πρώην είναι στην ουσία σαν να επιλέγεις την ασφάλεια του οικείου και του γνώριμου, ακόμα κι αν αυτό πλέον δεν αποτελεί πηγή χαράς.Και πως όταν δεν υπάρχει στο οπτικό πεδίο ένα πρόσωπο που να  μας συγκινεί, τότε η ευκολότερη απάντηση στην ανάγκη να νιώσουμε τον έρωτα είναι η προηγούμενη σχέση μας.

Αυτό με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη καθότι το έχω φιλοσοφήσει το θέμα.

Μου πήρε μήνες να καταλάβω πως στην πραγματικότητα αν όλα ήταν τέλεια με την προηγούμενη σχέση μου τότε αυτός ο άνθρωπος δεν θα ήταν τώρα πρώην, θα ήταν νυν. 

Άρχισα να πιστεύω πως είναι όλα παιχνίδια του μυαλού. Ίσως λοιπόν, να έχω εξιδανικεύσει αυτή την σχέση στο μυαλό μου, να έχω αφαιρέσει τις άσχημες στιγμές της, να κρατάω μόνο τις ευχάριστες αναμνήσεις και να θυμάμαι αυτές και μόνο. Έχω επιβάλει στον εαυτό μου να μην θέλει να ξαναερωτευτεί, του έχω επιβάλει να σκέφτεται μόνο το συγκεκριμένο άτομο, του έχω επιβάλει να νιώθει έντονα την απουσία του και εν τέλει του εχω επιβάλει συνειδητά να υποφέρει και να παραμένει στάσιμος.

Ίσως αν άνοιγα δειλά την πόρτα και επέτρεπα την είσοδο και σε άλλους ανθρώπους να έβλεπα πως το τέλειο δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ, τον ιδανικό σύντροφο δεν τον έχω συναντήσει ακόμα και πως αυτό που ψάχνω δεν το έχω ήδη βρει σε σχέσεις του παρελθόντος αλλά ίσως να είναι στην γωνία και να περιμένει το οκ για να κάνει την εμφάνιση του στην ζωή μου.

Και μπορεί και τελικά να μην χρειαζόμαστε όλοι ένα έτερο ήμισυ-όπως μας έχουν επιβάλει να πιστεύουμε- για να νιώσουμε ολοκληρωμένοι και ευτυχείς. Ίσως κάποιοι άνθρωποι να μπορούν να νιώσουν πλήρεις χωρίς αυτό το υπερτιμημένο  "άλλο μισό"  που θεωρητικά τους λείπει... 

Άνθρωποι

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2007

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στην ζωή μας για κάποιο λόγο ή για κάποια εποχή ή για μια ζωή.

Αυτοί που έρχονται για κάποιο λόγο χάνονται γρήγορα, έτσι ξαφνικά όπως ήρθαν γιατί ο σκοπός τους ήταν να μας κάνουν να προχωρήσουμε,να εξελιχθούμε και να ωριμάσουμε και για να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε και να αγκαλιάσουμε αυτόν τον ένα άνθρωπο που θα έρθει για μια ζωή...

Δεν πάμε να γκρεμίσουμε αυτούς που μας γκρέμισαν...

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007

                                             ... πάμε να τους δείξουμε πως δεν πέσαμε.

Αναρωτιέμαι... 

Ως πότε θα έχω την δύναμη να ξεπερνώ τα συντρίμια και να κτίζω καινούργια όνειρα;

Ως πότε θα έχω την αντοχή να συνεχίσω να ονειρεύομαι;

Διάβασα κάπου πως μεγαλώνουμε όταν μεγαλώνουν και τα όνειρα μας.

Αναρωτιέμαι πόσο ακόμα...

Το καλοκαίρι... μου πάει

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2007

Αγαπώ ιδιαίτερα αυτή την εποχή του χρόνου...

Αγαπώ...

Καλοκαιρινά βράδυα στο μπαλκόνι, παρέα με φίλους,κρασί και συνοδεία αγαπημένης μουσικής

Μικρά ταβερνάκια και ουζερί σε αυλές παλιών αρχοντικών σπιτιών

Θερινό σινεμά

Αμέτρητες συναυλίες αγαπημένων καλλιτεχνών σε ανοιχτούς χώρους

Αποδράσεις σε παραλιακές πόλεις και νησιά

Νυχτερινά πάρτυ σε παραλίες με άφθονο αλκοόλ και δυνατή μουσική

Ρούχα ανάλαφρα

Ηλιοκαμένα πρόσωπα και μαυρισμένα σώματα με μυρωδιά αλμύρας και αντιηλιακού καρύδας

Και πάνω απ' όλα την ανέμελη ανεβασμένη διάθεση και το αίσθημα αισιοδοξίας που διακατέχει τους πάντες.

Αχ επιτέλους έρχονται διακοπές...

Καλό μήνα να έχετε όλοι!!!

...Μακάρι αυτός ο Ιούλιος να είναι ο ωραιότερος της ζωής σας...

Φοβάμαι...

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2007

...πως έχω αλλάξει.

Νιώθω πως έγινα άπονη,σκληρή και αδιάφορη.

Κλείστηκα στον εαυτό μου κι έκλεισα την πόρτα πίσω μου για να μην μπει μέσα κανείς....

Έγινα αυστηρή και άδικη με τον περίγυρό μου.

Έγινα κυνική κι απόμακρη.

Φοβάμαι...

Νιώθω για πρώτη φορά μίσος και απέχθεια για έναν άλλο άνθρωπο.

Τελευταία φοβάμαι πολύ...

...Έχω αρχίσει να γίνομαι άλλος ανθρωπος και φοβάμαι.

Να λέω κάθε μέρα σ' αγαπώ...

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2007

Τα τελευταιά χρόνια πιάνω συχνά τον εαυτό μου να αναλύει και να αναθεωρεί πράγματα, συναισθήματα, συμπεριφορές και καταστάσεις. Αναθεωρώ παλιά μου πιστεύω και αντιλήψεις ίσως βασισμενη σ' αυτά που μου 'μαθε μέχρι τώρα η ζωή. Αυτή η ζωή που μου έδωσε πολλά αλλά μου πήρε κι άλλα τόσα...

Ανθρώπους που με πίκραναν και ανθρώπους που με εξέπληξαν ευχάριστα. Ανθρώπους που "έφυγαν" χωρίς να το περιμένω και ανθρώπους που έδιωξα ηθελημένα από την ζωή μου.Συμβάντα που μου υπενθύμησαν πως η ζωή δεν ορίζεται από μας,πως μια ανώτερη δύναμη κινεί τα νήματα. Συμβάντα που μου έμαθαν πως τον θάνατο δεν τον νικησε ποτέ κανεις,ούτε και πρόκειται. Πως τίποτε δεν μας ανήκει και πως δεν χρωστάμε τίποτα σε κανένα.

Τι έμαθα απ'όλα αυτά?  Να ζω το σήμερα και να το χαίρομαι. Να προσπαθώ να γίνομαι εγώ καλύτερος άνθρωπος και να μην προσπαθω να αλλάξω τους γύρω μου. Να δίνω χωρίς ποτέ να περιμένω να παίρνω. Να λέω όσα νιώθω και να δείχνω σ' αυτούς που αγαπάω πάντα την αγάπη μου.

...Και να λέω πιο συχνά "σ' αγαπώ". Πάντα να λέω "σ' αγαπώ". Και να είναι αληθινό.

Για κάτι αγιοκλήματα και γιασεμιά...

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Τις μέρες αυτές μου λείπουν αφόρητα αγαπημένα μου πρόσωπα...

Μου λείπουν συναισθήματα που έχω καιρό να νιώσω...

Οι μέρες αυτές ανήκουν σε μια εποχή που αγαπώ υπερβολικά, όχι για οποιοδήποτε άλλο λόγο, αλλά επειδή μου θυμίζουν περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή, τα παιδικά μου χρόνια.

Θυμάμαι, που λέτε, όταν ήμασταν παιδία και ανυπομονούσαμε να κλείσουν τα σχολεία για να ζήσουμε το καλοκαίρι όπως το ξέραμε τότε. Τα καλοκαίρια εγώ τα περνούσα στο χωριό της μαμάς μου, με την γιαγιά, τον παππού και τα ξαδέλφια μου.

Το χωριό ήταν παραθαλάσσιο, χωμένο στο πράσινο και τυλιγμένο σε κάθε λογής μυρωδιές. Ένας μικρός παράδεισος. Ξυπνούσαμε καθημερινά χαράματα με το που έμπαιναν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου από το ανοιχτό παράθυρο, φορούσαμε τα μαγιό μας και ξεχυνόμασταν στην παραλία. Στην παραλία με την καταγάλανη θάλασσα και την χρυσή αμμουδιά. Δεν φεύγαμε παρά μόνο όταν έδυε ο ήλιος. Και ακόμα και τότε ερχόταν ο παππούς να μαζέψει τα ηλιοκαμένα μας κορμιά. Διασχίζαμε τα πετρόχτιστα σοκάκια του χωριού τρέχοντας, περνούσαμε τους γεμάτους καφενέδες και επιστρέφαμε στο σπίτι για να μαζευτούμε το βράδυ στην πλακόστρωτη αυλή της γιαγιάς που είχε φόντο τις ανθισμένες βουκαμβίλιες και μοσχομύριζε πάντα βασιλικό και γιασεμί. Ακόμα μου τρυπάνε την μύτη αυτές οι μυρωδιές. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό, θυμάμαι και τις μυρωδιές που ανέδυε η αυλή της γιαγιάς στο χωριό.

Πίναμε τότε παγωμένη σπιτική λεμονάδα και θαυμάζαμε σαν χαζά το ολόγιομο φεγγάρι που άλλοτε κρυβόταν στις φυλλωσιές και άλλοτε φανερωνόταν. Μετρούσαμε τ' αστέρια και διαλέγαμε σε ποιο θα κατοικήσουμε και κάναμε όνειρα στολισμένα με την αθωότητα της παιδικής ηλικίας.                    

...Τα χρόνια πέρασαν πια  και να 'μαι τώρα -θαρρώ αιώνες- μακριά από αυτές τις αναμνήσεις και χιλιόμετρα μακριά απ' αυτές τις ανέμελες εικόνες. Η γιαγιά κι ο παππούς έχουν φύγει (θέλω να πιστεύω για κάπου ακόμα πιο όμορφα) και το σπίτι στο χωριό κάθεται μόνο του, βουβό και σκοτεινό να περιμένει να μας ξαναφιλοξενήσει και να ξαναζωντανέψει παλιές θύμησες κι αναμνήσεις. Μου το 'χει αφήσει ο καλός μου ο παππούλης το σπίτι στο χωριό. Το 'γραψε στ' όνομά μου. Δεν το ζήτησα αλλά φαινόταν στο βλέμμα μου πόσο το λάτρευα.

Δεν έχω πάει στο χωριό εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν πάντα όνειρό μου να επιστρέψω κάποια μέρα εκεί με την δική μου οικογένεια και εκεί να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου.

Θα επιστρέψω μια μέρα στο χωριό. Θα επιστρέψω-ακόμα και μόνη- μα θα το κάνω μόνο όταν νιώσω γαλήνια και ήρεμη όπως και τότε. Γιατί μόνο αυτές τις αναμνήσεις θέλω να 'χω από κει. Είναι συνυφασμένο με αυτά τα συναισθήματα και μ' αυτά θέλω να μείνει.

Κι όταν φτάσω στο στενό που οδηγεί στο άσπρο πετρόχτιστο σπίτι με την μεγάλη καγκελόπορτα και την πλακόστρωτη εσωτερική αυλή θα ξέρω πως έφτασα επιτέλους σπίτι μου.

Θα το ξέρω πως έχω φτάσει σπίτι μου γιατί εκεί θα με οδηγήσει το άρωμα από το αγιόκλημα και το νυχτολούλουδο της αυλής, τ' αρώματα που έχω αιχμαλωτίσει για πάντα μέσα μου και τα κρατώ καλά φυλαγμένα στην καρδία μου μαζί με την ανάμνηση της γιαγιάς Ελένης και του παππού Βασίλη...

Σ' έψαχνα...

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2007

Αγαπημένο μου τραγούδι τις τελευταίες μέρες  από την Nelly Furtado.

Χαρά Θεού!

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2007

Κάθομαι στην βεράντα μου και ατενίζω τον ουρανό που παίρνει υπέροχες αποχρώσεις καθώς φεύγει ο ήλιος... 

Ακούω στο ραδιόφωνο Χατζηγιάννη με το "Ο βυθός σου" σε επανάληψη,πίνω strawberry daiquiry king size, κάνω το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας και νιώθω ήρεμη μετά απο πολύ καιρό...

Εύχομαι αυτή η ηρεμία και η καθαρότητα του μυαλού μου να κρατήσει περισσότερο.Το' χω ανάγκη.

Τα απλά και καθημερινά πράγματα είναι που έχουν σημασία τελικά. Αυτά που δεν υπολογίζουμε...

Standing still

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2007

Βρίσκομαι σε μια περίεργη ψυχολογική κατάσταση τις δυο τελευταίες εβδομάδες και δεν ξέρω και τι φταίει. Τη μια στιγμή είμαι καλά, την αμέσως επόμενη πέφτω. Χωρίς λόγο, χωρίς να ξέρω το γιατί. Κι εκεί που νομίζω πως είμαι καλύτερα κάτι παθαίνω και με ξαναπαίρνω πίσω και πέφτω ακόμα πιο κάτω,χάνομαι.

Μου λείπουν πρόσωπα και καταστάσεις. Μου λείπουν επίσης άνθρωποι που έχω χάσει. Μου λείπει η αθωότητα και η ανεμελιά της παιδικής μου ηλικίας και σε τελική ανάλυση μου λείπουν όλα. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορώ να εκτιμήσω αυτά που έχω κι όλο στέκομαι σ' αυτά που μου λείπουν. Μήπως αυτό σημαίνει πως δεν θα νιώσω και ποτέ ευτυχής; Μήπως ποτέ δεν θα νιώσω ολοκληρωμένη και πλήρης; Πως είναι, αλήθεια, να τα 'χεις όλα; Να μην σου λείπει τίποτα; Το 'χει νιώσει κανείς ή είμαστε όλοι εκ φύσεως ανικανοποίητοι;

...Έχουν συμβεί διάφορα γεγονότα αυτό το διάστημα. Κι ευχάριστα μα και δυσάρεστα. Γεγονότα που ήδη άλλαξαν καταστάσεις και γεγονότα που ίσως φέρουν ακόμα μεγαλύτερες αλλαγές. Αν θα είναι προς το καλύτερο, ο χρόνος θα το δείξει.

Θα περιμένω να κυλήσει ο χρόνος, να πνεύσει νέο αεράκι και μαζί να 'ρθουν και οι αλλαγές του.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι μονίμως σε στάδιο αναμονής. Έχω γίνει πλέον καλή σ' αυτό. Στο να περιμένω. Ξέχασα πως είναι και τι σημαίνει να ζεις και μόνο περιμένω. Τι περιμένω μη ρωτάτε. Περιμένω γενικώς. Το κακό είναι πως κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου αναμονής έγινα κακή στις σχέσεις με τον περίγυρό μου. Έδιωξα ανθρώπους από κοντά μου και κράτησα κι άλλους μακριά. Αξίζει άραγε αυτή η θυσία; Μάλλον όχι.

...Πάντα πίστευα στην μοίρα. Έχω αρχίσει τώρα πια να αναθεωρώ κάποιες απόψεις μου.

Ίσως και να είναι αλήθεια ότι μόνοι μας προκαλούμε αυτά που μας συμβαίνουν, μα είμαι και σίγουρη πως κάποιος Άλλος αποφασίζει τι μας αξίζει και τι όχι.

TGI Friday!

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2007

Χάρηκα που επέστρεψα πίσω στην δουλειά την Δευτέρα. Ομολογώ πως μου είχε λείψει (όχι δεν έχω πυρετό), παρόλο που βρήκα την δουλειά των τριών εβδομάδων που έλειπα να με περιμένει στιβαγμένη. Κουράστηκα λίγο παραπάνω βέβαια αλλά τα τέλειωσα όλα σε χρόνο dt. Τελικά όλο παραπονιέμαι πως βαριέμαι να δουλεύω αλλά χωρίς την δουλειά μου δεν μπορώ. Είναι και το περιβάλλον ευχάριστο (πλέον) και περνά η ώρα δίχως να το καταλαβαίνω.

Με την παλιά μου "προϊστάμενη" καβγαδίζαμε συνέχεια. Μόνο διαταγές ήθελε να δίνει. Βαριόταν να δουλέυει, βαριόταν και να κινηθεί.Νόμιζε πως δούλευε στον στρατό. Κάνε αυτό,κάνε το άλλο,φέρε το ένα,φέρε και τ'αλλο...Κι άμα είχα τις μαύρες μου και δεν άντεχα να την ακούω γινόταν του Κουτρούλη το πανηγύρι! "Να σηκωθείς να τα πάρεις μόνη σου, φώναζα,θα σκουριάσεις στην καρέκλα! Και κάνε και καμιά δουλειά,θα πήξεις στην αδράνεια!" Περιττό να περιγράψω την χάρα που έκανα όταν έμαθα πως πήρε μετάθεση. Κι όταν λίγους μηνες αργότερα πήρε σειρά η διευθύντρια, η χάρα μου ήταν ακόμα μεγαλύτερη.Αυτή ήταν μεγάλη ιστορία,ζούσε στην κοσμάρα της.Τα πηγαίναμε βέβαια λίγο καλύτερα απ'την άλλη, αλλά από δουλειά αυτή δεν ήξερε τίποτα. Ήταν μεγάλη εφευρέτρια κανονισμών και διαδικασιών. Αυτή τα έλεγε, αυτή τα ακολουθούσε. Κι όταν διαφωνούσαν με την προϊστάμενη (και αυτό γινόταν σχεδόν καθημερινά), εκεί να δείτε τι γινόταν.Πεδίο μάχης το γραφείο με στυλό και μολύβια να εκτοξεύονται κατά πάσα κατεύθυνση. Εγώ φυσικά το διασκέδαζα.Γελούσα μέχρι δακρύων. Πλάκα είχε!

Η συνταγή για εξομάλυνση της κατάστασης ήταν απλή και πολλάκις δοκιμασμένη. Λιγότερες γυναίκες στο τμήμα και πρόσθηκη ανδρών. Αυτή ήταν και η σοφότερη λύση. Οι καβγάδες είναι τώρα πια ανύπαρκτοι,το περιβάλλον είναι πιο ευχάριστο,η δουλειά κυλάει ομαλότερα και τα στυλό δεν ίπτανται πλέον στο κατάστημα!

Σας αφήνω μ' ένα τραγουδάκι που είχα στο μυαλό μου από το πρωί σήμερα

...Καλό τριήμερο σ' όλους και καλά να περάσετε!

Ένα λυπάμαι,ένα μου λείπεις κι ένα σ' αγαπώ

Τρίτη, 22 Μαΐου 2007

Την Ιόλη την πρωτογνώρισα παιδάκι ακόμα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Στην αρχή εντυπωσιάστηκα από την παράξενη  ομορφιά της. Μελαχρινή ,καστανά ίσια μακριά μαλλιά, μελιά αμυγδαλωτά μάτια με πυκνές βλεφαρίδες, ροδοκόκκινα χείλη και ένα χαμόγελο που έκλεβε καρδιές με την μια. Σκέτη γλύκα. Την ξεχώρισα αμέσως απ'τα άλλα παιδιά γιατί ήταν ιδιαίτερα ντροπαλή, καθόταν πάντα μόνη της και απέφευγε να μιλάει πολύ. Ήμασταν στη ίδια ηλικία, στην ίδια τάξη αλλά δεν κάναμε παρέα.

Πέρασαν περίπου δυο χρόνια όταν μαθαίνω απ'την μαμά μου πως νοικιάστηκε το διπλανό μας σπίτι και πως δίπλα μας θα έμενε πλέον η Ιόλη! Τι χαρά! Επιτέλους ένα κορίτσι στην γειτονιά! Κι ας μην είχαμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Τι πείραζε; Με τον καιρό θα γινόταν φίλη μου. Την συμπαθούσα έτσι κι αλλιώς.

Η Ιόλη σε αντίθεση με τ' αλλά παιδιά της εποχής εκείνης είχε μια ιδιαιτερότητα. Ζούσε με την μαμά και την μικρή της αδερφή μόνο. Μπαμπάς δεν υπήρχε στο σπίτι. Τους είχε αφήσει όταν ήταν πολύ μικρές κι έφυγε για να πάει να ζήσει σε μια άλλη χώρα με μια άλλη γυναίκα. Για τα μάτια ενός εφτάχρονου την εποχή εκείνη αυτό ήταν πρωτάκουστο. Θυμάμαι πως μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός και με παραξένευε.

Η μαμά της Ιόλης δούλευε πολλές ώρες έτσι η Ιόλη άρχισε να περνά πολλές ώρες της ημέρας στο σπίτι μου. Σιγά σιγά γίναμε φίλες. Μαζί πηγαίναμε στο σχολείο, μαζί και στο φροντιστήριο, μαζί στο παιχνίδι, μαζί περνούσαμε τα καλοκαίρια, μαζί περάσαμε τους πρώτους μας έρωτες, μαζί το σκαγαμε κρυφά απ'το σπίτι, μαζί στις εξόδους, μαζί στα πάρτι, μαζί παντού.

Όταν πια τελειώσαμε το σχολείο εγώ θα έφευγα για σπουδές η Ιόλη όμως δεν μπορούσε να με ακολουθήσει λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζαν.

Το καλοκαίρι εκείνο που τελειώσαμε το σχολείο παρεξηγηθήκαμε για κάποιον λόγο που τώρα πια δεν θυμάμαι και σιγά σιγά απομακρυνθήκαμε. Έφυγαν κι απ' το σπίτι που νοίκιαζαν δίπλα στο πατρικό μου, άλλαξαν και περιοχή. Αρχίσαμε να μιλούμε όλο και λιγότερο και να βλεπόμαστε ακόμα πιο αραιά. Σιγά σιγά χάσαμε κάθε επικοινωνία. Την σκεφτόμουν συχνά όμως και μάθαινα τα νέα της από κοινούς γνωστούς. Μου έλειπε η φιλία της αλλά δεν υπήρχε τρόπος να επικοινωνήσω μαζί της και ίσως ούτε και η θέληση...

Ένα βράδυ το περασμένο καλοκαίρι χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο και ήταν η Ιόλη! Βρήκε τον αριθμό μου απ'την μαμά μου (τελικά όταν υπάρχει η θέληση ,υπάρχει και ο τρόπος) και με πήρε. Παρόλο που είχαμε περίπου μια δεκαετία να μιλήσουμε η συνομιλία μας, αν και λιγάκι αμήχανη, κράτησε αρκετή ώρα. Μου είπε πως παντρευόταν και πως με ήθελε εκεί. Εκπλάγηκα γιατί δεν περίμενα αυτή την πρόσκληση αλλά πήγα. Πήγα γιατί παρόλο που δεν είχαμε πλέον καμιά επαφή την αγαπάω και εξακολουθεί να έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Περάσαμε εξάλλου πολλά μαζί.

...Τον τελευταίο χρόνο η Ιόλη έκανε πολλές προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί μου και εγώ το απέφευγα. Αγνόησα όλες τις προσκλήσεις της για να βρεθούμε. Δεν απάντησα σε κανένα μήνυμα και σε κανένα της τηλεφώνημα. Δεν ξέρω γιατί.  Έτσι απλά. Της έκλεισα την πόρτα κατάμουτρα χωρίς να αξίζει αυτή μου την συμπεριφορά.

Χθες γιόρταζα και πήρα ένα της ακόμα μήνυμα...

Παρόλο που δεν είχα απαντήσει σε κανένα από τα προηγούμενα αυτή μου έστειλε τις ευχές και την αγάπη της. Και σίγουρα δεν το άξιζα!

Αυτό το στοιχείο του χαραχτήρα της είναι που εκτιμούσα ιδιαίτερα. Aυτή την μεγάλη της καρδιά. Γιατί η εξωτερική ομορφιά που έκλεψε  την καρδιά μου την πρώτη φορά που την είδα, επισκιάστηκε με την πάροδο των χρόνων από την ακόμα μεγαλύτερη ομορφιά της ψυχής της.

Αντιλήφθηκα χθες πως έκλεινα επανελειμμενως την πόρτα σε έναν άνθρωπο που προσπάθησε να μπει στην ζωή μου χωρίς να έχει κάποιο συμφέρον και άνοιξα άλλες πόρτες σε ανθρώπους που με πλησίασαν ξέροντας πως θα κερδίσουν κάτι από μένα.

Αντιλήφθηκα πως ήμουν άδικη μαζί της και πως μόνο εγώ ήμουν η χαμένη από αυτή μου την στάση και αυτή μου την συμπεριφορά.

Αντιλήφθηκα πως για να διατηρήσεις φιλίες χρειάζεται κόπος και επιμονή αλλά το κέρδος είναι ανεκτίμητο.

Αντιλήφθηκα επίσης  πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν την φιλία σημαντική και δίνουν δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες σε άλλους ανθρώπους για να αποδείξουν αν αξίζουν.

Και θα προσπαθήσω να της το αποδείξω...

Είναι κάτι Σαββατόβραδα που κλαίω

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

        

Ο Προυστ και... τα Μαύρα Μεσάνυχτα

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2007

1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να έχω κοντά μου τους ανθρώπους που αγαπώ...

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι και κατ' επέκταση η δουλειά μου...δυστυχώς

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Γελώ μεχρι δακρυων όταν είμαι με την κολλητή μου. Ίσως επειδή είμαστε κι οι δυο καραγκιόζηδες.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Το χιούμορ και η βλακεία. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Τα νεύρα μου που συχνά δεν μπορώ να ελέγξω.

6. Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα. Άνθρωποι είμαστε λάθη κάνουμε

7. Με ποιαν ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμμιά

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Ο μπαμπάς μου

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Όλα! Λατρεύω τα ταξίδια.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Χρύσα Δημουλίδου

11. Ποιαν αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα; 
Την ειλικρίνεια και το χιούμορ

12. ... και σε μια γυναίκα;
Να μην είναι κατίνα.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Δεν έχω

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε, κάνοντας ντους;
Δεν σφυρίζω, τραγουδώ. Το ρεπερτόριό μου ποικίλλει αναλόγως διαθέσεως.

15. Το βιβλίο, που σας σημάδεψε;
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο.

16. Η ταινία, που σας σημάδεψε;
Serendipity γιατί πιστεύω στην μοίρα και Eternal Sunshine of a Spotless mind γιατί θα ήθελα να μπορώ να διαγράψω αυτά που δεν θέλω να θυμάμαι...

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν έχω.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Αναλόγως περιόδου.To κόκκινο αυτή την εποχή.

19. Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Τους φίλους μου... που τώρα πια θεωρώ οικογένεια

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Λευκό κρασί.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για ευκαιρίες που άφησα ανεκμετάλλευτες και για ανθρώπους που άφησα να φύγουν χωρίς να το παλέψω.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Την υποκρισία και το ψέμα.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να διαβάζω και να βλέπω ταινίες.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Το να χάσω ανθρώπους που αγαπώ.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν χρειάζεται να με βγάλουν απ' τη δύσκολη θέση.

26. Ποιο είναι το μόττο σας;
Αν είναι να 'ρθει, θε να 'ρθει αλλιώς θα προσπεράσει.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Στον ύπνο μου, στα βαθιά μου γεράματα, αγκαλιά με την αγάπη μου.

28. Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
...Και τώρα αρχίζουν τα ευχάριστα.

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό;
Σε μια πνευματική θολούρα.

Μαμά μου...

Κυριακή, 13 Μαΐου 2007

Γιορτάζουν οι μανούλες του κόσμου σήμερα και μαζί κι η δικιά μου.

Μαμά μου σ' ευχαριστώ για όλα όσα έκανες για μένα όλα αυτά τα χρόνια και ελπίζω κάποτε να μπορέσω να σ' το ανταποδώσω. Θέλω να 'σαι πάντα κάλα,να 'χεις την υγειά σου πανώ απ' όλα και να σε βλέπω πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη.

Για μένα είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου και να ξέρεις πως σε λατρεύω.

Κι αν θυμώνω μαζί σου κάποτε συγχώρα με. Δεν το θέλω. Είναι που σ' αγαπάω τοοοοόσο.

Αφιερωμένο σ' όλες τις μητέρες που γιορτάζουν σήμερα.Ένα υπέροχο τραγούδι, από τα πιο συγκινητικά που εχω ακουσει ποτέ, και ίσως και το πιο τρυφερό.

Να μου μιλάς όπως παλιά δεν επιτρέπεται

Σάββατο, 12 Μαΐου 2007

"Δεν νιώθω τίποτα για σένα πια. Τα συναισθήματα μου απ' ένα σημείο και μετά έμειναν στάσιμα. Λυπάμαι. Νόμιζα πως μπορούσα αλλά δεν μπορώ..."

Αυτά είχε να μου πει ως επίλογο το άτομο το οποίο λάτρεψα και στο οποίο αφιέρωσα κάποια χρόνια από την ζωή  μου. Κι όλα αυτά στο τηλέφωνο,  δεν είχε καν το θάρρος να τα πει μπροστά μου.  Ίσως και να θεωρούσε πως αυτό άξιζα. Ένα αντίο κι ένα λυπάμαι τηλεφωνικώς στον άνθρωπο που του έδωσε τόσα και ποτέ δεν ζήτησε αντάλλαγμα. Στ' αλήθεια δεν ζήτησα ποτέ τίποτα, ούτε και πήρα ποτέ τίποτα . Ούτε καν ένα ευχαριστώ για όλα όσα έκανα γι' αυτόν. Ούτε ένα ίχνος εκτίμησης και αναγνώρισης αυτών που θυσίασα για να είμαι μαζί του.

"Γιατί τώρα;" μόνο αυτό μπόρεσα να ξεστομίσω κι ας ήταν χιλιάδες τα γιατί που ταλάνιζαν το μυαλό μου.

Περνούσα εκείνη την περίοδο την δυσκολότερη φάση της ζωής μου λόγω κάποιου σοβαρού προβλήματος υγείας της μαμάς μου. Χρειαζόμουν τότε μια κουβέντα αισιοδοξίας, έναν ώμο να ακουμπήσω, τον ώμο ενός ανθρώπου που θεωρούσα πολύ δικό μου. Και αντί ώμο...πήρα πόδι.

"Θεωρείς ότι ταιριάζουμε ως άνθρωποι, ως χαραχτήρες; " Η ερώτηση μου απαντήθηκε με ερώτηση.

Θεωρούσα πως ναι. Πως ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσα κάποια στιγμή στο μέλλον να ζήσω μαζί του. Και ήταν ο μοναδικός που με έκανε να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις μου. Είχαμε πολλά κοινά σημεία στον χαραχτήρα, πολλές κοινές αντιλήψεις, πολλά κοινά πιστεύω και σε πολλούς τομείς αλληλοσυμπληρώναμε ο ένας τον άλλο. Αυτός μάλλον δεν το έβλεπε.

"Δεν ξέρω..." ήταν η απάντηση μου. Αλλά ήξερα.

Συνέχισε να μιλά και 'γω συνέχισα να ακούω τις βλακείες που ξεστόμιζε. Διερωτήθηκα αν μιλούσα με τον ίδιο άνθρωπο που μιλούσα πάντα. Αυτός ήταν. Μόνο που ήταν πιο σκληρός, πιο κυνικός και πιο ψυχρός από ποτέ.

Κρατήθηκα και δεν έκλαψα ενόσω μιλούσαμε. Και ας έτρεμα ολόκληρη. Κι ας ένιωθα πως θα καταρρεύσω.

Κλείσαμε το τηλέφωνο και ξέσπασα σε λυγμούς. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα να χάνω την γη κάτω απ' τα πόδια μου, να χάνω τον κόσμο μου. Ένιωσα προδομένη και αδικημένη. Απόρησα το γιατί. Δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα, ούτε είχαμε καβγαδίσει. Έκανα κάτι που τον πείραξε; Περνούσαν πολλά απ' το μυαλό μου, τίποτα όμως δεν δικαιολογούσε την συμπεριφορά του και την απόφαση του αυτή.

Οι επόμενες δυο εβδομάδες πέρασαν βασανιστικά δύσκολα. Δυο εβδομάδες δεν έβαλα μπουκιά στο στόμα μου. Νόμιζα πως από στιγμή σε στιγμή θα κατέρρεα. Και δεν με ένοιαζε κιόλας. Είχα γίνει η σκιά του εαυτού μου. Ήμουν ζωντανή νεκρή. Σερνόμουν δεν ζούσα. Μόνο έκλαιγα. Χριστούγεννα και 'γω κλεισμένη στο σπίτι χωρίς να θέλω ούτε να δω ούτε να ακούσω κανέναν. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάς αν δεν το περάσει κι ο ίδιος. Τα λόγια και οι συμβουλές είναι εύκολα να τα λες, είναι δύσκολα όμως στην πράξη. Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι τόσο εύκολα. Η καρδιά δεν υπακούει,δεν ακολουθεί το μυαλό.

Έπιασα πάτο. Δεν πήγαινε άλλο. Ξύπνησα ένα πρωί και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ήμουν χάλια. Ξανακοιτάχτηκα με αηδία. Δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Δεν ήμουν έτσι εγώ. Ήμουν χαρούμενο άτομο, έσφυζα από ζωή, ήμουν η ψυχή της παρέας, η χαρά της ζωής. Πως κατάντησα έτσι; Το αξίζει αλήθεια αυτό;

"Φτάνει. Ως εδώ ήταν. Από σήμερα αρχίζω να ζω. Επιστρέφει *το νυχτολούλουδο* που ξέρουν όλοι". Αυτό είπα και έσφιξα την γροθιά μου  με πείσμα. "Θα μαζέψω όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, θα σηκωθώ ξανά στα πόδια μου και θα ζήσω για μένα και γι' αυτούς που μ' αγαπούν και με θέλουν στην ζωή τους. Γι' αυτούς πρώτα και μετά για μένα."

Πέρασαν οι μήνες, ήρθε το καλοκαίρι  και είχα αρχίσει να νιώθω καλύτερα. Τώρα πια δεν κοιμόμουνα ούτε ξυπνούσα με την σκέψη του. Ερχόταν στο μυαλό μου, πλέον, λιγότερες φορές από πριν και έμαθα να ελέγχω την κατεύθυνση του μυαλού μου. Το κατεύθυνα όπου ήθελα. Μακριά απ' αυτόν. Και δεν έκλαια πλέον καθημερινά.

Ήμουν σε καλό δρόμο...

"Καλημέρα!"  μου είπε χαμογελαστός όταν εμφανίστηκε μπροστά μου σαν φάντασμα ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.

"Γεια σου. Πως από δω;" (είχε έρθει στην δουλειά μου). Σάστισα αλλά κατάφερα να χαμογελάσω. Τα είχα χαμένα αλλά δεν ήθελα να το δείξω.

"Ήρθα να σε δω" λέει και εγώ ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω από την χαρά μου. Του είχα φοβερή αδυναμία. Ένα του βλέμμα, μια του κουβέντα και τα ξέχασα όλα. Όλα όσα πέρασα εξαιτίας του τους τελευταίους μήνες. Μια του λέξη και ο πόνος είχε διαγραφεί.

Ήθελε λέει να μιλήσουμε. Να μου εξηγήσει. Το απέφυγα αρχικά. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Τα είχα ακούσει όλα εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο. Ήμουν πλέον καλά και δεν ήθελα να ξανανοίξω παλιές πληγές. Επέμενε. Δεν ήθελα και πολύ. Πείστηκα. Παρόλο που δεν ήθελα να ακούσω τίποτε, ήθελα να τον δω ακόμα μια φορά κι ας ήταν η τελευταία.

Κανονίσαμε να βρεθούμε μετά την δουλειά. Πήγαμε σε μια παραλιακή καφετέρια. Νόμιζα πως ζούσα ένα από τα όνειρα που είχα τους τελευταίους μήνες. Ήμουν πάλι κοντά του. Χάθηκα και πάλι στο βλέμμα του. Μου είπε τα νέα του των τελευταίων μηνών. Καλά περνούσε αυτός, εγώ ήμουν αυτή που χτυπιόταν. Εγώ πονούσα κι αυτός διασκέδαζε.

Άρχισε να ξεστομίζει πάλι κάτι ασυναρτησίες που πρέπει να είχε σκεφτεί από πριν πως θα τις παρουσιάσει. Είχε σκεφτεί και τις πιθανές ερωτήσεις μου και ήταν προετοιμασμένος για τις απαντήσεις. Τα 'φερε από δω, τα πήρε από κει, με έκανε να πιστέψω πως το λάθος ήταν δικό μου. Τώρα που σκέφτομαι καθαρότερα αυτά που έλεγε, ήταν όλα δικαιολογίες.

Αυτό το ραντεβού ακολούθησαν κι άλλα. Στο διάστημα των δυο μηνών που ακολούθησαν πίστεψα πως ίσως τελικά θα είχαμε μια δεύτερη ευκαιρία, πως ίσως να ξαναείμασταν μια μέρα και πάλι μαζί.

...Έτσι ξαφνικά όπως ήρθε, αποφάσισε μια μέρα να ξαναφύγει. Σταμάτησαν απότομα τα μηνύματα, τα τηλέφωνα, τα ραντεβού.  Εξαφανίστηκε. Αυτή τη φορά δεν επέμεινα. Δεν το έψαξα ιδιαίτερα. Δεν άντεχα να ξαναπεράσω τα ίδια. Δεν ήθελα να χαλάσω όσα πάλεψα να ξανακτίσω.

Δεν μπορώ να πω ότι  το γεγονός δεν με επηρέασε καθόλου και δεν με πήρε πίσω. Το αντίθετο. Πονούσα ξανά. Οι πληγές μου ξανάνοιξαν. Άρχισα την ίδια διαδικασία. Να διαγράφω αναμνήσεις από το μυαλό μου. Αναμνήσεις που με πονούσαν και που τώρα ήταν πρόσφατες και νωπές. Δεν έφευγαν εύκολα.

Τα κατάφερα όμως ευκολότερα αυτή τη φορά. Με την βοήθεια κανενός. Μόνη μου. Όπως πάντα. Λιγότερα κλάματα, λιγότερος πόνος. Ίσως επειδή ήμουν προετοιμασμένη αυτή τη φορά, ίσως επειδή στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα το ενδεχόμενο να φύγει ξανά και το περίμενα.

Πέρασε ακόμα ένα εξάμηνο και το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται. Ξαναεμφανίζεται, χωρίς όμως άλλες εξηγήσεις αυτή τη φορά και χωρίς άλλες δικαιολογίες. Του είχαν εξαντληθεί φαίνεται. Κατάλαβε φυσικά και πως δεν τις χρειαζόταν. Το θύμα ήταν εύκολο. Μια του λέξη και λύγιζε.

Είπε πως "απλά ήθελε να με δει" ...και πάλι. (note to self: να θυμηθώ να του στείλω μια φωτογραφία να με "βλέπει" όποτε του 'ρχεται).

Αυτή τη φορά ξύπνησα νωρίτερα απ'την προηγούμενη. Κατάλαβα το παιχνίδι του και δεν ήθελα να δεχτώ άλλο τους όρους αυτού του παιχνιδιού. Στα παιχνίδια αυτά μπορούν να παίξουν και να βγουν κερδισμένοι και αλώβητοι μόνο αυτοί που δεν έχουν συναισθήματα. Όπως αυτός. Εγώ είχα. Και δεν μπορούσα να τα ελέγξω. Ήταν δυνατότερα απο ποτέ.

Έκανα την καρδιά μου πέτρα και όσο κι αν τον ήθελα κοντά μου (έστω με τον τρόπο που ήθελε αυτός) αποφάσισα πως δεν θα παίξω άλλο το παιχνίδι του. Δεν με έπαιρνε.

Αυτή τη φορά έστειλα εγώ το μήνυμα "Νόμιζα πως μπορούσα άλλα δεν μπορώ". Και αυτός το δέχτηκε απλά. "Ok" ήταν η απάντησή του. Απλά οκ. Ούτε καν διερωτήθηκε γιατί, ούτε ασχολήθηκε.

Πέρασαν τώρα πια δυο χρόνια από το πρώτο εκείνο τηλεφώνημα χωρισμού. Δεν τον έχω ξεπεράσει ακόμα. Δεν είμαι ακόμα καλά, δεν έχουν κλείσει οι πληγές. Σταμάτησα να ασχολούμαι με οτιδήποτε τον θυμίζει και αποφεύγω σκέψεις και αναμνήσεις που ξέρω πως θα με πονέσουν. Δεν έκανα ούτε κάνω προσπάθειες να τον ξεπεράσω.  Ούτε προσπάθεια να κάνω άλλη σχέση έκανα. Δεν θέλω να ξαναμπώ στην ίδια διαδικασία. Δεν νομίζω ότι μπορώ ούτε να ξαναεμπιστευτώ, ούτε να ξαναφεθώ, μα ούτε και να ξανααγαπήσω.

Τον αγαπώ και το ξέρει. Γι' αυτό το εκμεταλλεύτηκε. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία που του είχα.

Αυτό που με προβληματίζει και με θυμώνει περισσότερο είναι το πως ένας άνθρωπος, που υποτίθεται πως νοιάζεται, μπορεί να παίξει με τα συναισθήματα ενός άλλου με τόση ευκολία. Πως μπορεί να μην υπολογίζει τον πόνο που προκαλεί. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να καταστρέφει ζωές που δεν του ανήκουν.Κι αυτός το έκανε.Με ποδοπάτησε για να κάνει το κέφι του.

Τώρα πια δεν κλαίω. Δεν το παίζω δυνατή, γιατί δεν είμαι. Απλά έχουν στερέψει τα δάκρυα.

Τα γράφω αυτά τώρα γιατί μπορώ πλέον να τα σκέφτομαι χωρίς να κλαίω. Μπορεί να βουρκώνω λίγο, αλλά δεν κλαίω.

Τα γράφω για να βγουν από μέσα μου...τα γράφω μπας κι ελαφρύνει η ψυχή μου...

Child of the 80s

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007

Πολύ με συγκίνησε το post με τιτλο "Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980"  που ακολουθεί:

«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Kοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Eμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Kάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι, και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Aνεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτοστόπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Oι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Aκόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Bγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Kανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Tότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Aνοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Eίχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλον, και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Tρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Mοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Kαμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstation, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή internet.
Eμείς είχαμε φίλους. Kανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Kαμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Xάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Kυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Xωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Xωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Kάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Tι φρίκη!
Kάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Pίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ;):D:P
Eίχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα, και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.
Aν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Eίχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...»

My mum said I could

Τρίτη, 8 Μαΐου 2007

Η αγαπημένη μου τηλεοπτική διαφήμιση.Λατρεμένη...

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε

Κυριακή, 6 Μαΐου 2007

Υπέροχη μέρα η σημερινή κι επιτέλους βγήκα έξω για λίγο.Βολτάρισα στους δρόμους της αγαπημένης μου πόλης.Της πόλης "μου". Μιας πόλης που ειδικά τέτοια επόχη λατρεύω. Κι ας λέω κάποτε πως θέλω να φυγώ μακρυά της. Δεν μπορώ.Κι ας νιώθω κάποτε να με πνίγει. Δεν γίνεται. Όπου κι αν πάω την κουβαλαώ μέσα μου.

Ανέπνευσα απόψε καθαρό αέρα και αλμύρα της θάλασσας. Μύριζε καλοκαίρι σήμερα και απόψε ακόμα παραπάνω.Υπέροχες μυρωδιές, έντονα χρώματα, εξαίσιες γεύσεις. Βγήκαν τα τραπεζάκια έξω στις καφετέριες, γέμισαν τα υπαίθρια μπαράκια, ξεχύθηκε ο κόσμος στους δρόμους, άρχισαν οι νυχτερινές βόλτες στην παραλία,άλλαξε η διάθεση γενικότερα.

Μου φάνηκε απόψε ο κόσμος πιο ανάλαφρος, πιο ανοιχτός. Ανοιχτός σε όλα. Ανοιχτός και διαθέσιμος να δεκτεί όλα όσα πρόκειται να 'ρθουν...

Πρόσεχε τι εύχεσαι!

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2007

Δυο δουλειές, κάποια μαθήματα,ένα γυμναστήριο, ένα παιδί (το σκυλί μου) κι ένα σπίτι είναι αρκετά για να με κρατούν καθημερινά απασχολημένη. Πραγματικά την περασμένη εβδομάδα παρακαλούσα να βρω λίγο ελέυθερο χρονο για να κάνω πράγματα για μένα, πράγματα που να κάνω και να απολαμβάνω.

And my wish was granted...

Αυτή την εβδομάδα την πέρασα στο σπίτι λόγω αναρρωτικής άδειας που θα κρατήσει για ακόμα δυο εβδομάδες.

Ουφ..και δεν περνά με τίποτα ο χρόνος. Από dvd τα είδα όλα, καινούργια, παλία, όλα.Τέλειωσα και το Prison Break που δεν προλαβαίνα πριν να δω. Πάει κι αυτό.(Κουκλί αυτος ο Wentworth Miller! Ερωτεύτηκα!) Διάβασα και κανά δυο βιβλία που ξέμειναν στο ράφι αδιάβαστα. Έκανα και αμέτρητες ώρες surfing στο internet, μίλησα και άλλες τόσες στο τηλέφωνο (πράγμα που σιχαίνομαι και συνήθως το αποφεύγω).Τι άλλο να κάνω η άμοιρη; Β-α-ρ-έ-θ-η-κ-α. Και πάνω που έφτιαξε κι ο καιρός κι είναι ιδανικός για βόλτες και καφεδάκια, εγώ να 'μαι αναγκασμένη να κάθομαι στο σπίτι. Λέτε να κάνω κανένα παρτάκι;

Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2007

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα "μπλοκάρονται" από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.

Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη...

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15^ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.

Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο "198964" στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.

Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον TruongQuocTuan και τον ShiTao. Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Strawberries,cherries and an angel's kiss in spring

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

Έρχεται καλοκαιράκι ολοταχώς. Ανεβαίνει η θερμοκρασία, αρχίζουν δειλά δειλά τα πρώτα μπάνια, βγαίνει ο κόσμος στα μπαλκόνια,στους κήπους,στις βεράντες. Έρχονται διακοπές,καινούργιοι έρωτες,ξέφρενες καλοκαιρινές νύχτες.

Μμμμ, υπέροχες μυρωδιές στην φύση...

Καλό μήνα σε όλους.

Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια,ο Θεός γελά...

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2007

Το Σαββατοκύριακο σχεδίαζα να το περάσω σε μια αγαπημένη παραλιακή πόλη παρέα με φίλους. Εκμεταλλευόμενη λοιπόν την αργία της Τρίτης, ζήτησα άδεια από την δουλεία και την Δευτέρα για να μετατρέψω το Σαββατοκύριακο σε μίνι διακοπές. Η αλήθεια είναι πως το περίμενα πως και πως αυτό το τετραήμερο. Είχα πραγματικά ανάγκη από ξεκούραση αυτές τις μέρες, σωματική και ψυχολογική. Είχα ανάγκη να αφήσω, έστω και για λίγο, πίσω μου τις σκοτούρες της καθημερινότητας και τις σκέψεις που με βασάνιζαν τον τελευταίο καιρό.

Εν μέρη το κατάφερα...

Μετά από ένα δύσκολο και ατέλειωτο βράδυ Παρασκευής, μεταφέρθηκα εσπευσμένα ξημερώματα Σαββάτου στο νοσοκομείο με φρικτούς πόνους στην κοιλιά. Οι εξετάσεις και οι απαραίτητες αναλύσεις αίματος που έπρεπε να κάνω έδειξαν ότι πρόκειται για σκωληκοειδίτιδα και έπρεπε επειγόντως να μπω στο χειρουργείο. Τρομοκρατήθηκα. Σημειωτέον πως δεν είχα ποτέ στο παρελθόν περάσει από αυτή την διαδικασία. Τελοσπάντων, αφού με διαβεβαίωσαν ότι πρόκειται για εγχείρηση ρουτίνας συμφώνησα να το υποστώ κι αυτό. Και αυτό έγινε.

Επέστρεψα, λοιπόν, σήμερα στο σπιτάκι μου με ένα όργανο στο σώμα μου λιγότερο, μια ούλη πολύ πιο μικρή από αυτήν της ψυχούλας μου αλλά το πιο σημαντικό: με σκέψεις και συναισθήματα ολότελα αλλιώτικα από αυτά που είχα πριν.

Είμαι καταρχήν τυχερή που έχω την υγειά μου. Που μπορώ να ξυπνώ το πρωί και να βλέπω τον καταγάλανο ουρανό, που μπορώ να μυρίζω τις μυρωδιές της άνοιξης, που μπορώ να ακούω τα πουλιά που κελαηδούν, που μπορώ να περπατώ και που μπορώ να αναπνέω.

Είμαι τυχερή γιατί έχω ανθρώπους δίπλα μου που με αγαπούν και όταν χρειάστηκα έναν ώμο να ακουμπήσω είχα πολλούς. Που όταν πονούσα δεν έλειψαν στιγμή από το πλάι μου και που ξαγρύπνησαν μαζί μου.  Και κάποιους άλλους που παρόλα τα χιλιόμετρα και τους ωκεανούς που μας χωρίζουν, κάνουν την παρουσία τους αισθητή και ψιθυρίζουν λόγια αγάπης και συμπόνιας και ξέρω πως τα εννοούν.

Για όλα αυτά λοιπόν νιώθω σήμερα τυχερή...

...Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως ποτέ ξανά δεν θα αφήσω κανέναν να με κάνει να νιώθω ανήμπορη να ζήσω και ανίκανη να αγαπώ. Δεν μπορεί να μου στερήσει κανένας την ζωή μου και δεν θα αφήσω άλλο τον χρόνο να κυλάει ανεκμετάλλευτος. Θα δώσω δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους που το αξίζουν και θα εκμεταλλευτώ κάθε στιγμή που ζω. Θα κρατήσω μόνο καλές αναμνήσεις και θα πετάξω αυτά που με κρατούν στάσιμη στο παρελθόν.

Και είμαι σίγουρη πως, αν το αξίζω, Αυτός θα με ανταμοίψει...

Η προσευχή μου εισακούστηκε

Τρίτη, 24 Απριλίου 2007

"Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη κι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπερνώ. Του ζήτησα σοφία κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να τα λύνω. Του ζήτησα οικονομική άνεση κι Αυτός μου έδωσε την ικανότητα να δουλεύω. Του ζήτησα θάρρος κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να τους ξεπερνώ. Του ζήτησα αγάπη και μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ. Του ζήτησα χάρες και Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να τις εκμεταλλευτώ.

Απ' ότι ζήτησα δεν πήρα τίποτε. Τίποτε απ' αυτά που ήθελα. Πήρα όμως τα πάντα. Αυτά που πραγματικά χρειαζόμουν."

Το διάβασα κάπου και απλά ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Τις Κυριακές μου λείπεις Θεέ μου πιο πολύ...

Κυριακή, 22 Απριλίου 2007

Πέρασε ακόμα μια μέρα μακριά του. Πέρασα σήμερα ακόμα μια μέρα χωρίς να νιώσω το χάδι του, χωρίς να γευτώ το φιλί  του, χωρίς να χωθώ στην αγκαλιά του. Και μοιάζει ο κόσμος μου να 'ναι κενός, είναι η ζωή μου ανούσια. Περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες και εγώ βουβή, άπραχτη, ανίκανη να ζήσω , περιμένω να γυρίσει. Κι ας ξέρω πως δεν θα ΄ρθει ποτέ.

Θυμάμαι που μετρούσα τις ώρες να τον συναντήσω. Τα χιλιόμετρα που μας χώριζαν έμοιαζαν ανύπαρκτα. Κι όταν επιτέλους έφτανε η ευλογημένη εκείνη ώρα που έφτανα κοντά του, τότε εγώ δεν ήμουν πια εγώ, δεν ζούσα πια για μένα, ζούσα γι'αυτόν. Ζούσα για να ικανοποιώ κάθε του πρόσταγμα, να πραγματοποιώ κάθε του όνειρο, να εκπληρώνω κάθε του θέλω. Κι όταν η ματιά του συναντούσε τη δική μου, να λιώνω. Θεέ μου αυτή η ματιά! Να χάνομαι στα μάτια του και να εύχομαι αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα.

Λένε πως κανείς δεν είναι κανενός κι όμως εγώ είμαι δική του. Κι ας επέλεξε να φύγει μακριά μου. Κακία δεν του κρατώ. Θέλω μόνο να τον έχει ο Θεός καλά και να είναι ευτυχισμένος. Να είναι όσο ευτυχισμένος μακριά μου όσο δυστυχισμένη είμαι εγώ χωρίς αυτόν.

...Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας και φεύγουν απαρατήρητοι. Κάποιοι άλλοι έρχονται και αφήνουν ανεξίτηλα τα σημάδια τους. Αφήνουν ουλές από πληγές που δεν λένε να κλείσουν.

Λένε πως ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Ο χρόνος απλά απαλύνει τον πόνο, δεν κλείνει πληγές, δεν διαγράφει σημάδια. Ο χωρισμός είναι μικρός θάνατος. Σου ζητούν να διαγράψεις έναν άνθρωπο και να κάνεις λες και δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό δεν γίνεται. Γιατί υπήρξε. Ήρθε ξαφνικά, πήρε όσα είχες να δώσεις, έφερε τα πάνω κάτω, και έτσι ξαφνικά έφυγε. Και αυτός συνεχίζει να ζει, και συ, που δεν έχεις τώρα πια τιποτ' άλλο να δώσεις σε κανένα, ζεις (αν μπορείς να το αποκαλέσεις έτσι) παρέα μόνο με τις αναμνήσεις. Αναμνήσεις που έρχονται στο μυαλό χωρίς να το θες και δεν λεν να φύγουν. Κι όσο αυτές μένουν τόσο εσύ πονάς, κι αυτή η πληγή όλο και ξανανοίγει... 

La,la,la, la la la life is wonderful...

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2007

Νιώθω πολύ ανεβασμένη σήμερα. Σήμερα κάνω μόνο θετικές σκέψεις και νιώθω αισιόδοξη για το μέλλον.

Υπέροχο συναίσθημα το να νιώθεις καλά. Πιστεύεις πως μπορείς να κανείς τα πάντα, πως ο κόσμος σου ανήκει.

Νιώθω, λοιπόν, σήμερα επιτέλους δυνατή και έτοιμη να στηριχτώ στις δικές μου δυνάμεις. Να ζω για μένα και να απολαμβάνω αυτά που ζω. Δε θα σπαταλήσω άλλο χρόνο σε ανούσιες σκέψεις και ερωτήματα που δεν θα λυθούν ποτέ.

Θα πάρω την ζωή στα χέρια μου, θα θέσω στόχους και θα τους πετύχω. Κι ας είναι ψηλότεροι απ' όσο μπορώ να φτάσω. Εγώ θα προσπαθήσω. Κι αν επιτύχω θα νιώσω περηφάνια που τα κατάφερα, κι αν όχι θα πω "Ας είναι. Τουλάχιστο προσπάθησα".

Θα στολίσω το σπίτι με τα χρώματα της άνοιξης, θα φυτέψω στο μπαλκόνι πολύχρωμα λουλούδια, θα ανάψω κεριά που τα λατρεύω, θα αγναντέψω τ' αστέρια που με μαγεύουν, θα πιω κρασί που με μεθάει, θα ακούσω μουσική που με ταξιδεύει, θα δω ταινίες που αγαπώ,θα πετάξω στα σκουπίδια αντικείμενα και σκέψεις που με πληγώνουν, θα υποδεχτώ φίλους αγαπημένους που μου έλειψαν και θα περιμένω με ανυπομονησία το καλοκαιράκι να 'ρθει και να φέρει μαζί του νέους έρωτες που θα με συνεπάρουν.

Θα νιώθω ευτυχισμένη με αυτά που έχω και όχι δυστυχισμένη γι' αυτά που έχασα.

...Μάλλον γι' αυτές μου τις σκέψεις θα φταίει η άνοιξη, ο καταγάλανος ουρανός, η ανθισμένη φύση και η γαλήνια θάλασσα...

Ωδή στην φιλία

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2007

Είναι ωραίο να εχεις φίλους. Κάνουν την ζώη να μοιάζει ευκόλοτερη και τον κόσμο πιο όμορφο.

Σπάνιο πράγμα η φιλία στις μέρες μας γι' αύτο και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχω στην ζωή μου την Λ. μου. Η φιλία μας μετρά χρόνια. Την πρωτογνώρισα στην πρώτη γυμνασίου και έχουμε περάσει πολλά μαζι. Ζήσαμε μαζί τους πρώτους μας έρωτες, τις πρώτες απογοητεύσεις, περάσαμε μαζί στιγμές χαράς μα και στιγμές πόνου. Στάθηκα δίπλα της σε σημαντικές στιγμές της ζωής της και το ξέρω πως παρούσα θα είναι και αυτή στις δικές μου σημαντικές στιγμές.

Έκλαψα γι' αυτήν γιατί την είδα να πονάει,έκλαψα και όταν την είδα να απογοητεύεται. Λυπάμαι όταν την ακούω δυσαρεστήμένη και θυμώνω όταν νιώθω πως αδικείται.Ετσι κατάλαβαινω και το πόσο πόλυ την αγαπάω.Κι ας μην της το λέω συχνά.

Το σημαντικότερο για μένα είναι το ότι ξέρω πως όποτε την χρειαστώ θα τρέξει σε μένα,έτοιμη να βοηθήσει. Κι αν αυτό δεν είναι δυνατό, λόγω της απόστασης που πλέον μας χωρίζει, θα κάνει την παρουσία της αισθητή με τα γλυκά της λόγια και την ζεστή της καρδιά. Εχει μια αγκαλία απίστευτα μεγάλη, που αν μπορούσε, μέσα της, θα έβαζε τον κόσμο όλο.Είναι πραγματικά σπάνιος άνθρωπος και νιώθω ευλογημένη που την γνώρισα και την έχω στην ζωή μου.

Γι' αυτά και για ακόμα τόσα θέλω και εύχομαι να αποκτήσει επιτέλους αυτό που επιθυμεί περισσότερο από κάθε άλλο. Ξέρει αυτή. Κι Αυτός ξέρει.Και θα της το στείλει,το ξέρω. Το αξίζει.

Λ. μου σ' αγαπάω.Να 'σαι πάντα κάλα.Και να 'σαι ευτυχισμένη.

Αν είναι να'ρθει,θε να'ρθει αλλιώς θα προσπεράσει

Τρίτη, 17 Απριλίου 2007

Δεν ήμουν και δεν θα γίνω ποτέ μίζερος άνθρωπος. Την μιζέρια και την μεμψιμοιρία δεν τις μπορώ, δεν τις αντέχω. Έχω μάθει στην ζωή μου να δέχομαι αυτά που μου συμβαίνουν και να μην παραπονιέμαι. Περνώ απλά μια δύσκολη φάση. Ίσως την δυσκολότερη της ζωής μου μέχρι στιγμής.Θα το ξεπεράσω και το ξέρω. Είμαι αισιόδοξη. Πάντα ήμουν. Η αισιοδοξία είναι ένα στοίχειο του χαραχτήρα μου που αγαπώ.Όσο χάλια κι αν είμαι εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξη.

...Έχω τόσα πολλά να βγάλω από μέσα μου. Δεν ξέρω από που ν' αρχίσω. Νιώθω να πνίγομαι μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα μπερδεμένα, λόγια δίχως νόημα που ειπώθηκαν  άσκοπα, υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και όνειρα κουρελιασμένα.

Πιστεύω στην μοίρα.  Πιστεύω πως βαδίζουμε σε μια πορεία προδιαγραμμένη, προκαθορισμένη. Σαν τρένα που κυλάνε στις γραμμές. Κι αν κάποτε ξεφεύγουμε απ' αυτή την πορεία είναι γιατί δεχόμαστε παρεμβολές από πορείες δυνατότερες απ' την δικιά μας που έρχονται με σκοπό απλά να μας προσπεράσουν και στη πορεία καταφέρνουν να μας εκτροχιάσουν, να μας βγάλουν εκτός. Όμως επανερχόμαστε. Κι επανερχόμαστε δυνατότεροι και πιο προσεχτικοί. Επανερχόμαστε πιο έτοιμοι να συνεχίσουμε την πορεία και να αντιμετωπίσουμε το επόμενο τρένο που ίσως να μην έρχεται απλά για να μας προσπεράσει. Κι αν πάλι αυτό το τρένο δεν έρθει ποτέ...δεν πειράζει. Τουλάχιστο καταφέραμε και κρατηθήκαμε στις γραμμές...

Salut!

Κυριακή, 15 Απριλίου 2007

Τα πράγματα που μας φαίνονται συνήθως άσχημα με την πρώτη μάτια, κρύβουν συχνά ομορφιές ακαταμάχητες. Και αυτά που μαγνητίζουν με το πρώτο βλέμμα, που εντυπωσιάζουν με την μια, συχνά μας απογοητεύουν. Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή έχουμε μεγαλύτερες προσδοκίες απ' αυτά, ψηλότερες απαιτήσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που δεν είναι "προικισμένοι" από την φύση με το χάρισμα της εξωτερικής ομορφιάς, κρύβουν συχνά ανεκτίμητους θησαυρούς από μέσα, ίσως γιάτι είναι αναγκασμένοι να παλεύουν διπλά να μας κερδίσουν.

Η πραγματική ομορφιά είναι εκεί. Στο μέσα.

Ευλογημένοι είναι οι άνθρωποι που έμαθαν να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικά η ομορφιά και ποια είναι η ασχήμια.

Μην αναλώνεστε σε πράγματα ανούσια και σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν.

Βρείτε τι είναι αυτό που πραγματικά αξίζει και αφήστε το να σας κάνει ευτυχισμένους.

Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω...είναι πολλά αυτά που με προβληματίζουν...θα τα πούμε εν καιρώ...

Δεν περιμένω τίποτα μέσα απ' αυτή την διαδικασία, είναι για μένα απλά ένας τρόπος να εκφράσω με λέξεις αυτά που σκέφτομαι.

Καλώς σας βρήκα...Να 'στε όλοι καλά.