Σάββατο, 12 Μαΐου 2007
"Δεν νιώθω τίποτα για σένα πια. Τα συναισθήματα μου απ' ένα σημείο και μετά έμειναν στάσιμα. Λυπάμαι. Νόμιζα πως μπορούσα αλλά δεν μπορώ..."
Αυτά είχε να μου πει ως επίλογο το άτομο το οποίο λάτρεψα και στο οποίο αφιέρωσα κάποια χρόνια από την ζωή μου. Κι όλα αυτά στο τηλέφωνο, δεν είχε καν το θάρρος να τα πει μπροστά μου. Ίσως και να θεωρούσε πως αυτό άξιζα. Ένα αντίο κι ένα λυπάμαι τηλεφωνικώς στον άνθρωπο που του έδωσε τόσα και ποτέ δεν ζήτησε αντάλλαγμα. Στ' αλήθεια δεν ζήτησα ποτέ τίποτα, ούτε και πήρα ποτέ τίποτα . Ούτε καν ένα ευχαριστώ για όλα όσα έκανα γι' αυτόν. Ούτε ένα ίχνος εκτίμησης και αναγνώρισης αυτών που θυσίασα για να είμαι μαζί του.
"Γιατί τώρα;" μόνο αυτό μπόρεσα να ξεστομίσω κι ας ήταν χιλιάδες τα γιατί που ταλάνιζαν το μυαλό μου.
Περνούσα εκείνη την περίοδο την δυσκολότερη φάση της ζωής μου λόγω κάποιου σοβαρού προβλήματος υγείας της μαμάς μου. Χρειαζόμουν τότε μια κουβέντα αισιοδοξίας, έναν ώμο να ακουμπήσω, τον ώμο ενός ανθρώπου που θεωρούσα πολύ δικό μου. Και αντί ώμο...πήρα πόδι.
"Θεωρείς ότι ταιριάζουμε ως άνθρωποι, ως χαραχτήρες; " Η ερώτηση μου απαντήθηκε με ερώτηση.
Θεωρούσα πως ναι. Πως ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσα κάποια στιγμή στο μέλλον να ζήσω μαζί του. Και ήταν ο μοναδικός που με έκανε να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις μου. Είχαμε πολλά κοινά σημεία στον χαραχτήρα, πολλές κοινές αντιλήψεις, πολλά κοινά πιστεύω και σε πολλούς τομείς αλληλοσυμπληρώναμε ο ένας τον άλλο. Αυτός μάλλον δεν το έβλεπε.
"Δεν ξέρω..." ήταν η απάντηση μου. Αλλά ήξερα.
Συνέχισε να μιλά και 'γω συνέχισα να ακούω τις βλακείες που ξεστόμιζε. Διερωτήθηκα αν μιλούσα με τον ίδιο άνθρωπο που μιλούσα πάντα. Αυτός ήταν. Μόνο που ήταν πιο σκληρός, πιο κυνικός και πιο ψυχρός από ποτέ.
Κρατήθηκα και δεν έκλαψα ενόσω μιλούσαμε. Και ας έτρεμα ολόκληρη. Κι ας ένιωθα πως θα καταρρεύσω.
Κλείσαμε το τηλέφωνο και ξέσπασα σε λυγμούς. Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα να χάνω την γη κάτω απ' τα πόδια μου, να χάνω τον κόσμο μου. Ένιωσα προδομένη και αδικημένη. Απόρησα το γιατί. Δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα, ούτε είχαμε καβγαδίσει. Έκανα κάτι που τον πείραξε; Περνούσαν πολλά απ' το μυαλό μου, τίποτα όμως δεν δικαιολογούσε την συμπεριφορά του και την απόφαση του αυτή.
Οι επόμενες δυο εβδομάδες πέρασαν βασανιστικά δύσκολα. Δυο εβδομάδες δεν έβαλα μπουκιά στο στόμα μου. Νόμιζα πως από στιγμή σε στιγμή θα κατέρρεα. Και δεν με ένοιαζε κιόλας. Είχα γίνει η σκιά του εαυτού μου. Ήμουν ζωντανή νεκρή. Σερνόμουν δεν ζούσα. Μόνο έκλαιγα. Χριστούγεννα και 'γω κλεισμένη στο σπίτι χωρίς να θέλω ούτε να δω ούτε να ακούσω κανέναν. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι περνάς αν δεν το περάσει κι ο ίδιος. Τα λόγια και οι συμβουλές είναι εύκολα να τα λες, είναι δύσκολα όμως στην πράξη. Δεν μπορείς να διαγράψεις κάτι τόσο εύκολα. Η καρδιά δεν υπακούει,δεν ακολουθεί το μυαλό.
Έπιασα πάτο. Δεν πήγαινε άλλο. Ξύπνησα ένα πρωί και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Ήμουν χάλια. Ξανακοιτάχτηκα με αηδία. Δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα. Δεν ήμουν έτσι εγώ. Ήμουν χαρούμενο άτομο, έσφυζα από ζωή, ήμουν η ψυχή της παρέας, η χαρά της ζωής. Πως κατάντησα έτσι; Το αξίζει αλήθεια αυτό;
"Φτάνει. Ως εδώ ήταν. Από σήμερα αρχίζω να ζω. Επιστρέφει *το νυχτολούλουδο* που ξέρουν όλοι". Αυτό είπα και έσφιξα την γροθιά μου με πείσμα. "Θα μαζέψω όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, θα σηκωθώ ξανά στα πόδια μου και θα ζήσω για μένα και γι' αυτούς που μ' αγαπούν και με θέλουν στην ζωή τους. Γι' αυτούς πρώτα και μετά για μένα."
Πέρασαν οι μήνες, ήρθε το καλοκαίρι και είχα αρχίσει να νιώθω καλύτερα. Τώρα πια δεν κοιμόμουνα ούτε ξυπνούσα με την σκέψη του. Ερχόταν στο μυαλό μου, πλέον, λιγότερες φορές από πριν και έμαθα να ελέγχω την κατεύθυνση του μυαλού μου. Το κατεύθυνα όπου ήθελα. Μακριά απ' αυτόν. Και δεν έκλαια πλέον καθημερινά.
Ήμουν σε καλό δρόμο...
"Καλημέρα!" μου είπε χαμογελαστός όταν εμφανίστηκε μπροστά μου σαν φάντασμα ένα καλοκαιρινό μεσημέρι.
"Γεια σου. Πως από δω;" (είχε έρθει στην δουλειά μου). Σάστισα αλλά κατάφερα να χαμογελάσω. Τα είχα χαμένα αλλά δεν ήθελα να το δείξω.
"Ήρθα να σε δω" λέει και εγώ ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω από την χαρά μου. Του είχα φοβερή αδυναμία. Ένα του βλέμμα, μια του κουβέντα και τα ξέχασα όλα. Όλα όσα πέρασα εξαιτίας του τους τελευταίους μήνες. Μια του λέξη και ο πόνος είχε διαγραφεί.
Ήθελε λέει να μιλήσουμε. Να μου εξηγήσει. Το απέφυγα αρχικά. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα. Τα είχα ακούσει όλα εκείνο το βράδυ στο τηλέφωνο. Ήμουν πλέον καλά και δεν ήθελα να ξανανοίξω παλιές πληγές. Επέμενε. Δεν ήθελα και πολύ. Πείστηκα. Παρόλο που δεν ήθελα να ακούσω τίποτε, ήθελα να τον δω ακόμα μια φορά κι ας ήταν η τελευταία.
Κανονίσαμε να βρεθούμε μετά την δουλειά. Πήγαμε σε μια παραλιακή καφετέρια. Νόμιζα πως ζούσα ένα από τα όνειρα που είχα τους τελευταίους μήνες. Ήμουν πάλι κοντά του. Χάθηκα και πάλι στο βλέμμα του. Μου είπε τα νέα του των τελευταίων μηνών. Καλά περνούσε αυτός, εγώ ήμουν αυτή που χτυπιόταν. Εγώ πονούσα κι αυτός διασκέδαζε.
Άρχισε να ξεστομίζει πάλι κάτι ασυναρτησίες που πρέπει να είχε σκεφτεί από πριν πως θα τις παρουσιάσει. Είχε σκεφτεί και τις πιθανές ερωτήσεις μου και ήταν προετοιμασμένος για τις απαντήσεις. Τα 'φερε από δω, τα πήρε από κει, με έκανε να πιστέψω πως το λάθος ήταν δικό μου. Τώρα που σκέφτομαι καθαρότερα αυτά που έλεγε, ήταν όλα δικαιολογίες.
Αυτό το ραντεβού ακολούθησαν κι άλλα. Στο διάστημα των δυο μηνών που ακολούθησαν πίστεψα πως ίσως τελικά θα είχαμε μια δεύτερη ευκαιρία, πως ίσως να ξαναείμασταν μια μέρα και πάλι μαζί.
...Έτσι ξαφνικά όπως ήρθε, αποφάσισε μια μέρα να ξαναφύγει. Σταμάτησαν απότομα τα μηνύματα, τα τηλέφωνα, τα ραντεβού. Εξαφανίστηκε. Αυτή τη φορά δεν επέμεινα. Δεν το έψαξα ιδιαίτερα. Δεν άντεχα να ξαναπεράσω τα ίδια. Δεν ήθελα να χαλάσω όσα πάλεψα να ξανακτίσω.
Δεν μπορώ να πω ότι το γεγονός δεν με επηρέασε καθόλου και δεν με πήρε πίσω. Το αντίθετο. Πονούσα ξανά. Οι πληγές μου ξανάνοιξαν. Άρχισα την ίδια διαδικασία. Να διαγράφω αναμνήσεις από το μυαλό μου. Αναμνήσεις που με πονούσαν και που τώρα ήταν πρόσφατες και νωπές. Δεν έφευγαν εύκολα.
Τα κατάφερα όμως ευκολότερα αυτή τη φορά. Με την βοήθεια κανενός. Μόνη μου. Όπως πάντα. Λιγότερα κλάματα, λιγότερος πόνος. Ίσως επειδή ήμουν προετοιμασμένη αυτή τη φορά, ίσως επειδή στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα το ενδεχόμενο να φύγει ξανά και το περίμενα.
Πέρασε ακόμα ένα εξάμηνο και το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται. Ξαναεμφανίζεται, χωρίς όμως άλλες εξηγήσεις αυτή τη φορά και χωρίς άλλες δικαιολογίες. Του είχαν εξαντληθεί φαίνεται. Κατάλαβε φυσικά και πως δεν τις χρειαζόταν. Το θύμα ήταν εύκολο. Μια του λέξη και λύγιζε.
Είπε πως "απλά ήθελε να με δει" ...και πάλι. (note to self: να θυμηθώ να του στείλω μια φωτογραφία να με "βλέπει" όποτε του 'ρχεται).
Αυτή τη φορά ξύπνησα νωρίτερα απ'την προηγούμενη. Κατάλαβα το παιχνίδι του και δεν ήθελα να δεχτώ άλλο τους όρους αυτού του παιχνιδιού. Στα παιχνίδια αυτά μπορούν να παίξουν και να βγουν κερδισμένοι και αλώβητοι μόνο αυτοί που δεν έχουν συναισθήματα. Όπως αυτός. Εγώ είχα. Και δεν μπορούσα να τα ελέγξω. Ήταν δυνατότερα απο ποτέ.
Έκανα την καρδιά μου πέτρα και όσο κι αν τον ήθελα κοντά μου (έστω με τον τρόπο που ήθελε αυτός) αποφάσισα πως δεν θα παίξω άλλο το παιχνίδι του. Δεν με έπαιρνε.
Αυτή τη φορά έστειλα εγώ το μήνυμα "Νόμιζα πως μπορούσα άλλα δεν μπορώ". Και αυτός το δέχτηκε απλά. "Ok" ήταν η απάντησή του. Απλά οκ. Ούτε καν διερωτήθηκε γιατί, ούτε ασχολήθηκε.
Πέρασαν τώρα πια δυο χρόνια από το πρώτο εκείνο τηλεφώνημα χωρισμού. Δεν τον έχω ξεπεράσει ακόμα. Δεν είμαι ακόμα καλά, δεν έχουν κλείσει οι πληγές. Σταμάτησα να ασχολούμαι με οτιδήποτε τον θυμίζει και αποφεύγω σκέψεις και αναμνήσεις που ξέρω πως θα με πονέσουν. Δεν έκανα ούτε κάνω προσπάθειες να τον ξεπεράσω. Ούτε προσπάθεια να κάνω άλλη σχέση έκανα. Δεν θέλω να ξαναμπώ στην ίδια διαδικασία. Δεν νομίζω ότι μπορώ ούτε να ξαναεμπιστευτώ, ούτε να ξαναφεθώ, μα ούτε και να ξανααγαπήσω.
Τον αγαπώ και το ξέρει. Γι' αυτό το εκμεταλλεύτηκε. Εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία που του είχα.
Αυτό που με προβληματίζει και με θυμώνει περισσότερο είναι το πως ένας άνθρωπος, που υποτίθεται πως νοιάζεται, μπορεί να παίξει με τα συναισθήματα ενός άλλου με τόση ευκολία. Πως μπορεί να μην υπολογίζει τον πόνο που προκαλεί. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να καταστρέφει ζωές που δεν του ανήκουν.Κι αυτός το έκανε.Με ποδοπάτησε για να κάνει το κέφι του.
Τώρα πια δεν κλαίω. Δεν το παίζω δυνατή, γιατί δεν είμαι. Απλά έχουν στερέψει τα δάκρυα.
Τα γράφω αυτά τώρα γιατί μπορώ πλέον να τα σκέφτομαι χωρίς να κλαίω. Μπορεί να βουρκώνω λίγο, αλλά δεν κλαίω.
Τα γράφω για να βγουν από μέσα μου...τα γράφω μπας κι ελαφρύνει η ψυχή μου...
![tile%20fireplace%20christmas.jpg](/"http://nixtolouloudo.pblogs.gr/files/85075-tile%20fireplace%20christmas.jpg/" "tile%20fireplace%20christmas.jpgMARGIN:")
![snow.jpg](/"http://nixtolouloudo.pblogs.gr/files/73417-snow.jpg/" "snow.jpgMARGIN:")
Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα "μπλοκάρονται" από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk
"Ζήτησα από το Θεό να μου δώσει δύναμη κι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες να τις ξεπερνώ. Του ζήτησα σοφία κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να τα λύνω. Του ζήτησα οικονομική άνεση κι Αυτός μου έδωσε την ικανότητα να δουλεύω. Του ζήτησα θάρρος κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να τους ξεπερνώ. Του ζήτησα αγάπη και μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ. Του ζήτησα χάρες και Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να τις εκμεταλλευτώ.
Νιώθω πολύ ανεβασμένη σήμερα. Σήμερα είμαι θετική και αισιόδοξη για το μέλλον. Υπέροχο συναίσθημα το να νιώθεις καλά. Πιστεύεις πως μπορείς να κανείς τα πάντα, πως ο κόσμος σου ανήκει.
Είναι ωραίο να εχεις φίλους. Κάνουν την ζώη να μοιάζει ευκόλοτερη και τον κόσμο πιο όμορφο.
ζωήκαθημερινότητασκέψεις